kazanie na XXV niedzielę zwykłą
20 września 2009
Ogromnie banalna rzecz w dzisiejszej Ewangelii. Apostołowie „posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy”.
Co za obciach i plama. Ci, którzy mieli wkrótce głosić najświętsze prawdy, o miłości bliźniego, zgodzie, braterstwie i przebaczeniu, dali się ponieść zwykłej zazdrości i kłótni o swoją pozycję. Co więcej, chwilę wcześniej Jezus mówił bardzo istotne rzeczy o swojej misji i zbawieniu, że „będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity po trzech dniach zmartwychwstanie”.
Fenomenem jest to, że ludzie z wygórowanymi ambicjami, kłótliwi i swarliwi, ułomni i nieokrzesani, odmienili jednak oblicze naszego świata. Odmienili, bo sami zostali odmienieni. Może reakcja Jezusa, który każe szukać się w małym dziecku jest pierwszym krokiem ku tej przemianie? Apostołowie wadzą się o prestiż, a tu wezwanie, żeby najważniejsze rzeczy odkrywać w dziecku.
„Wyścig szczurów”, dzisiejsza wersja ewangelicznego sporu o pierwszeństwo, nie jest nawet piętnowana jako coś nagannego. Daje się pogodzić ze staraniem o zbawienie i bliskość Boga, ba, nawet Boga zaprzęga się do wspierania swoich ambicji.
Potrzeba nam wszystkim opamiętania, zwrotu, przebudzenia, porzucenia drogi wybujałej ambicji i chęci brylowania, na rzecz najprostszych spraw. Chrystus, który w tajemniczy sposób zamieszkuje w dzieciach, w ludziach głodnych, uchodźcach, więźniach i smutnych, uwalnia nas od pychy pchającej na pierwsze miejsca.
LITURGIA SŁOWA
(Mdr 2,12.17-20)
Bezbożni mówili: Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego, bo nam niewygodny: sprzeciwia się naszym sprawom, zarzuca nam łamanie prawa, wypomina nam błędy naszych obyczajów. Zobaczmyż, czy prawdziwe są jego słowa, wybadajmy, co będzie przy jego zejściu. Bo jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym, Bóg ujmie się za nim i wyrwie go z ręki przeciwników. Dotknijmy go obelgą i katuszą, by poznać jego łagodność i doświadczyć jego cierpliwości. Zasądźmy go na śmierć haniebną, bo – jak mówił – będzie ocalony.
(Ps 54,3-6.8)
REFREN: Pan podtrzymuje całe moje życie
Wybaw mnie, Boże, w imię swoje,
mocą swoją broń mojej sprawy.
Boże, wysłuchaj mojej modlitwy,
nakłoń ucha na słowo ust moich.
Bo powstają przeciwko mnie pyszni,
gwałtownicy czyhają na me życie,
nie mają oni Boga
przed swymi oczyma.
Oto mi Bóg dopomaga,
Pan podtrzymuje me życie.
Będę Ci chętnie składać ofiarę
i sławić Twe dobre imię.
(Jk 3,16-4,3)
Gdzie bowiem zazdrość i żądza sporu, tam też bezład i wszelki występek. Mądrość zaś /zstępująca/ z góry jest przede wszystkim czysta, dalej, skłonna do zgody, ustępliwa, posłuszna, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, wolna od względów ludzkich i obłudy. Owoc zaś sprawiedliwości sieją w pokoju ci, którzy zaprowadzają pokój. Skąd się biorą wojny i skąd kłótnie między wami? Nie skądinąd, tylko z waszych żądz, które walczą w członkach waszych. Pożądacie, a nie macie, żywicie morderczą zazdrość, a nie możecie osiągnąć. Prowadzicie walki i kłótnie, a nic nie posiadacie, gdyż się nie modlicie. Modlicie się, a nie otrzymujecie, bo się źle modlicie, starając się jedynie o zaspokojenie swych żądz.
(2 Tes 2,14)
Bóg wezwał nas przez ewangelię, abyśmy dostąpili chwały naszego Pana Jezusa Chrystusa.
(Mk 9,30-37)
Jezus i Jego uczniowie podróżowali przez Galileę, On jednak nie chciał, żeby kto wiedział o tym. Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im: Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity po trzech dniach zmartwychwstanie. Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać. Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był w domu, zapytał ich: O czym to rozprawialiście w drodze? Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy. On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich! Potem wziął dziecko, postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich: Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał.
