kazanie na XXXII niedziele zwykłą
8 listopada 2009
Tomasz Lem, syn słynnego i znanego Stanisława, wydał ostatnio wspomnienia o ojcu, pod zabawnym tytułem „Awantury na tle powszechnego ciążenia”
Opisuje m.in. historię wspólnej podróży z ojcem, kiedy ten namawiał syna kierującego autem, aby w końcu wyprzedzał jakiegoś drogowego marudera. Szosa pięła się akurat pod górę, na jezdni wymalowane dwie linie podłużne (zakaz wyprzedzania). Wlekli się przez kilka minut, z naprzeciwka nic nie nadjeżdżało, w końcu można było zgodnie z przepisami minąć zawalidrogę. Lem senior z dezaprobatą syknął do syna:
– Widzisz, miałem rację.
Przywołuję tę historyjkę w kontekście dzisiejszej Ewangelii, wzywającej do absolutnego zaufania Bogu. W przypadku Lemów chodziło pewnie bardziej o ryzyko, a może jednak i o zaufanie.
W każdym z nas jest pokład zaufania, całkowitego, chęci zdania się nie na własne kalkulacje, ale na samego Boga. I Eliasz i wdowa od dwóch pieniążków bezgranicznie ufali Bogu, jako komuś, kto wie czego nam trzeba, jest blisko i reaguje na naszą biedę.
Zaufanie nie jest jednak taktyką straceńców, którym nie pozostało nic innego jak ufać. Skoro się nie ubezpieczyli, nie przewidzieli, nie nazbierali pieniędzy na niepewną przyszłość, to teraz pozostało im tylko zaufanie, jakiś akt desperacji, irracjonalnej wiary, że za nich coś ważnego zrobi Bóg.
Właśnie, że nie, jest inaczej. Wszystko zależy od tego, o co nam w życiu chodzi. Jeżeli nasze cele są dobre, piękne, sensowne, a jednocześnie przekraczają nasze możliwości, zaufanie jest potężną mocą, zdolną jednak te cele przybliżać i spełniać. Jeżeli jednak marzymy tylko o lepszym deserze w niedzielne popołudnie, opowieść o ufającej wdowie, znowu minie nas ze swoim przesłaniem.
LITURGIA SŁOWA
(1 Krl 17,10-16)
Prorok Eliasz poszedł do Sarepty. Kiedy wchodził do bramy tego miasta, pewna wdowa zbierała tam sobie drwa. Więc zawołał ją i powiedział: Daj mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił. Ona zaś zaraz poszła, aby jej nabrać, ale zawołał na nią i rzekł: Weź, proszę, dla mnie i kromkę chleba! Na to odrzekła: Na życie Pana, Boga twego! Już nie mam pieczywa – tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Właśnie zbieram kilka kawałków drewna i kiedy przyjdę, przyrządzę sobie i memu synowi [strawę]. Zjemy to, a potem pomrzemy. Eliasz zaś jej powiedział: Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i twemu synowi zrobisz potem. Bo Pan, Bóg Izraela, rzekł tak: Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię. Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej syn, i tak było co dzień. Dzban mąki nie wyczerpał się i baryłka oliwy nie opróżniła się według obietnicy, którą Pan wypowiedział przez Eliasza.
(Ps 146,6c-10)
Refren: Chwal, duszo moja Pana, Stwórcę swego.
On wiary dochowuje na wieki,
uciśnionym wymierza sprawiedliwość,
chlebem karmi głodnych,
wypuszcza na wolność więźniów.
Pan przywraca wzrok ociemniałym,
Pan dźwiga poniżonych,
Pan kocha sprawiedliwych.
Pan strzeże przybyszów.
Ochrania sierotę i wdowę,
lecz występnych kieruje na bezdroża.
Pan króluje na wieki,
Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.
(Hbr 9,24-28)
Chrystus wszedł nie do świątyni, zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej /świątyni/, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, nie po to, aby się często miał ofiarować jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą. Inaczej musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków na zgładzenie grzechów przez ofiarę z samego siebie. A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.
(Mt 5,3)
Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
(Mk 12,38-44)
Jezus nauczając mówił do zgromadzonych: Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok. Potem usiadł naprzeciw skarbony i przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz. Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie.
