PRZECIW WSPOMINKOM
Święto Chrztu Chrystusa
Niedziela 13 stycznia 2013
Dziś wspominamy chrzest Pana Jezusa. Na pewno usłyszycie te słowa w dzisiejszych liturgiach. Tak jak pewnie tydzień temu usłyszeliście, że wspominaliśmy pokłon Trzech Króli. A trzy tygodnie temu ogłaszano nam, że zbieraliśmy się, aby wspominać narodzenie Pana Jezusa w Betlejem. I tak, mam wrażenie, że co niedzielę spotykamy się w kościołach, aby coś wspominać. To trochę smutne, że zbieramy się jedynie na jakieś wspominki, choć zdarzenia, które przywołujemy same w sobie pewnie są doniosłe i piękne.
„Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie?” – niejako na przekór naszej religijności ostrzega prorok Izajasz (43, 18-19). We wspominaniu jest coś smutnego, tak jakby teraz nie działo się nic ważnego a przyszłość nie mogła przynieść czegoś piękniejszego. Moja wiara jednak nie jest zapisem wspomnień, choćby najpiękniejszych. Moja wiara jest radością codzienności, akurat tych śniegów i mrozów, ślicznie posypanych białym puchem jodeł i modrzewi, radością spotkań z ludźmi, których dziś spotkam, radością rozmów o życiu i śliskości dróg.
Moja wiara jest szczęśliwą radością i oczekiwaniem na wszystkie przygody jutra, nowych ludzi, kolejne pogawędki ze starymi przyjaciółmi i niewyobrażalnie oszałamiające życie wieczne.
Cudowny dzień, ta niedziela, trzynasty stycznia, a jutrzejszy jeszcze bardziej niezwykły!
Kazanie głosem: www.itinerarium.pl
Liturgia słowa
(Iz 42,1-4.6-7)
To mówi Pan: Oto mój Sługa, którego podtrzymuję. Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął; On przyniesie narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy. Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.
(Ps 29,1-4.3.9-10)
REFREN: Pan ześle pokój swojemu ludowi
Oddajcie Panu, synowie Boży,
oddajcie Panu chwałę i sławcie Jego potęgę.
Oddajcie chwałę Jego imieniu,
na świętym dziedzińcu uwielbiajcie Pana.
Ponad wodami głos Pański,
Pan ponad wód bezmiarem!
Głos Pana potężny,
głos Pana pełen dostojeństwa.
Zagrzmiał Bóg majestatu:
a w świątyni jego wszyscy wołają: „Chwała”.
Pan zasiadł nad potopem,
Pan jako Król zasiada na wieki.
(Dz 10,34-38)
Gdy Piotr przybył do Cezarei, do domu Korneliusza, przemówił: Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie. Posłał swe słowo synom Izraela, zwiastując im pokój przez Jezusa Chrystusa. On to jest Panem wszystkich. Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła.
(Mk 9,7)
Otwarło się niebo i zabrzmiał głos Ojca: To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie.
(Łk 3,15-16.21-22)
Gdy więc lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich: Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem. Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. A gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił na Niego, w postaci cielesnej niby gołębica, a nieba odezwał się głos: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie.
