Itinerarium

Środa 28 czerwca 2023

W tym zmęczonym i nerwowym świecie humor sytuacyjny jest bezcenny. Znam jedną sprzedawczynię w dyskoncie, zawsze wesołą, trochę z nadwagą i z językiem akuratnym. Kilka dni temu załatwiła elegancko młodziana, silnie rozbudowanego w mięśniach i jeszcze bardziej w tatuażach. Panicz ów szamotał się przy kasie samoobsługowej próbując nabyć zupkę błyskawiczną na kolację, płatność smartfonem.

– Kasa nie działa, k… mać!

– Pan spróbuje w drugiej – radzi ekspedientka.

Niestety, przy drugiej i trzeciej kasie sytuacja się powtórzyła i pani rzuca:

– A pieniążki są?

Chłopak nic nie odrzekł i jeszcze raz próbował. Coś znowu zapiszczało i kasa odmówiła smartfonowi. Wtedy pani zza kasy klasycznej wyskoczyła rączo, przyłożyła swojego chipa, gruchnęła śmiechem i wycedziła do wytatuowanego:

– Co się wyświetla? „Brak środków na telefonie!” Nie masz pan pieniędzy! Trzeba czytać, a nie tarabanić po wszystkich kasach. A żeby czytać, to trzeba było do szkoły chodzić!

– No, k…., chodziłem przecież.

– Chodziłem, chodziłem, chyba tylko na wuef! Nie ma środków, nie ma zupki, dobranoc!

Dobrej środy dla wszystkich, sprawdzajcie zawsze czy wasze smartfony lub zegarki (i czym tam jeszcze płacicie), mają parę groszy przy sobie. Bo jak traficie na moją znajomą z dyskontu ….

Wtorek 27 czerwca 2023

To prawdziwe zdjęcie zrobiłem niemal w centrum Lublina. Najpierw chciałem je nazwać – bezdom. Bo nie ma tam okien, drzwi, szyby, kuchni i łazienki. Wszystko zaprzecza stereotypowemu przekonaniu, że w domu powinno/musi być czysto.

Trochę dalej, już poza zdjęciem, żyje dwoje ludzi, razem już od ponad 20 lat, są sobie bardzo bliscy, przypuszczam, że bardzo się kochają. Bieda chyba bardziej zbliża ludzi niż bogactwo. A domem najbardziej są ludzie, a co tam do tego dodadzą – willę, apartament, chatę, klitkę w bloku, altankę na ogródkach działkowych czy pustą ruderę – to już mniej ważne.

I o Ukrainie na koniec, wiele domów na wschodzie kraju już nie istnieje. Rozmawiałem niedawno z dojrzałą kobietą, jej dom pochłonęła ostatnio fala Dniepru po wysadzeniu zapory. Cieszy się, że znalazła w Lublinie stancję dla siebie i dziecka, mąż kolejarz, chce do nich dołączyć.

– Mamy siebie, żyjemy, tęsknimy za sobą. Naprawdę coraz mocniej kocham synka  i męża. Wszystko inne jeszcze odbudujemy.

Marzenie 26 czerwca 2023

Centrum Lwowa, plac przy ratuszu. Czytam krótkie wspomnienie o Władku Wojtynie. Zginął na wojnie 7 czerwca skończywszy zaledwie 25 lat. Płaczą po nim ojciec, babcia, siostra i ukochana dziewczyna. Chłopak lubił grać na gitarze, studiował prawo i psychologię, interesował się filozofią, zaczytywał w Albercie Camus.

Ciała żołnierzy ginących na froncie przewozi się po nabożeństwie w kościele przed lwowski ratusz, tam zostaje odegrane pożegnanie na trąbce. Na kilka minut gwarny lwowski rynek milknie, ludzie robią znak krzyża, inni stoją w zadumie, może się modlą. Potem rozchodzą się do kawiarni, lodziarni i muzeów. Nie przyjechali przecież na pogrzeb do Lwowa.

Po szesnastu miesiącach od swego początku wojna stała się częścią ukraińskiej codzienności, w której żołnierskie pogrzeby sprawuje się każdego dnia, od poniedziałku do niedzieli.

Chciałbym dożyć dnia, aby stanąć na lwowskim rynku czy w innym mieście i usłyszeć, że wczoraj odbył się ostatni pogrzeb ukraińskiego żołnierza.

Kazanie na niedzielę 25 czerwca 2023

Przyznaję, że ilekroć widzę wróble – teraz najczęściej podobne do nich mazurki, bo populacja wróbli maleje – przychodzi mi na myśl dzisiejsza ewangelia. Ptaki nie mają mieszkań i domów (poza czasem lęgów), nie budują biur i urzędów, niestraszna im inflacja i wzrost cen paliw, jeśli się czegoś lękają to drapieżników i ludzi.

My mamy wiele strachów, tych powszednich o zdrowie i wydatki i tych nadzwyczajnych, jak ten ruski, wojenny, okrutny. Ostatnio, ilekroć jestem w Ukrainie, rozlegają się syreny alarmowe, ostrzegające przed możliwymi bombardowaniami. Nie zauważyłem jednak, aby wywoływały one panikę czy popłoch. Zaryzykuję stwierdzenie, że Ukraińcy obudzili w sobie podstawową wiarę w Bożą opiekę.

Nie bójcie się! Siostry i bracia, będą nas napadać pokusy lęku i  strachu, tak, to są pokusy, które próbują zburzyć nasz spokój i radość życia. Nie bójcie się! Każdy wróbel i każdy z nas, jesteśmy w Bożej opiece.

Ewangelia:

Jezus powiedział do swoich apostołów:

«Nie bójcie się ludzi! Nie ma bowiem nic skrytego, co by nie miało być wyjawione, ani nic tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzieć. Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie w świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie na dachach.

Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle. Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za asa? A przecież bez woli Ojca waszego żaden z nich nie spadnie na ziemię. U was zaś policzone są nawet wszystkie włosy na głowie. Dlatego nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli.

Do każdego więc, kto się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie. Lecz kto się Mnie zaprze przed ludźmi, tego zaprę się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie».

Катерина, Йосип, Анна,  Іван

Kazanie na sobotę 24czerwca 2023

Mam wielką sympatię dla imion teoforycznych, czyli takich, które zawierają w sobie „Boga”, bezpośrednio bądź pośrednio. Z żeńskich np. Elżbieta, Ewa, Maria, Irena, Anna, Katarzyna czy Renata. Z męskich – też tylko kilka przykładowych – Michał, Rafał, Andrzej, Józef, Piotr, Krzysztof.

I oczywiście patron dzisiejszy – Jan, „Bóg jest łaskawy”. Iluż ja znam Janów! W różnej wersji Iwan, John, Jean, Giovanni, Juan, Johann, Johannes, Joao (portugalski).

I zawsze św. Jan (dzisiaj Chrzciciel) kojarzy mi się z niespodziankami, które ma dla nas Pan Bóg. A każda  Jego niespodzianka jest dobra, piękna i radosna! I może przyjść dzisiaj.

Piszę te słowa we Lwowie, gdzie jestem z misją solidarnościową u naszych ukraińskich partnerów. Dwukrotnie już rozległ się – piątek wieczór – alarm ostrzegający przed rakietami. Niech ten dźwięk dociera do głów tych, którzy mogą przerwać tę wojnę.

A najlepsze myśli przesyłam dziś do przyjaciół z Ukrainy –

Катерина, Йосип, Анна,  Іван. Jedna z ukraińskich Katarzyn na zdjęciu z synem.

Ewangelia na dzisiaj:

Dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna. Gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał jej tak wielkie miłosierdzie, cieszyli się z nią razem.

Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecię, i chcieli mu dać imię ojca jego, Zachariasza. Ale matka jego odpowiedziała: «Nie, natomiast ma otrzymać imię Jan».

Odrzekli jej: «Nie ma nikogo w twoim rodzie, kto by nosił to imię».

Pytali więc na migi jego ojca, jak by chciał go nazwać. On zażądał tabliczki i napisał: «Jan będzie mu na imię». I zdumieli się wszyscy.

A natychmiast otworzyły się jego usta i rozwiązał się jego język, i mówił, błogosławiąc Boga.

Wtedy strach padł na wszystkich ich sąsiadów. W całej górskiej krainie Judei rozpowiadano o tym wszystkim, co się zdarzyło. A wszyscy, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i pytali: «Kimże będzie to dziecię?» Bo istotnie ręka Pańska była z nim.

Chłopiec zaś wzrastał i umacniał się na duchu, a żył na pustkowiu aż do dnia ukazania się przed Izraelem.

Piątek 23 czerwca 2023

Czy powiedzieliście kiedykolwiek jakiemuś uchodźcy w Lublinie – „Wyp…. Stąd?” Mam nadzieję, że  nie. Czy słyszeliście kiedyś w Lublinie, żeby Polak, lublinianin, zwrócił się tak do kogoś z Bliskiego Wschodu? Mam nadzieję, że  nie. Ja jednak usłyszałem dwa dni temu.

Na zdjęciu figuruję w towarzystwie uchodźców z kilku krajów, którzy ostatnio gościli w Lublinie. W środku, na tle UNHCR, jest Negin, Iranka, która uciekła ze swojej ojczyzny i teraz sama pomaga uchodźcom ze swojego kraju w Atenach. Obok jest Sharifa, Afganka, obecnie wspierająca swoich rodaków szukających schronienia w Bolonii, we Włoszech. Są tu jeszcze wspaniali ludzie z UNHCR, z Włoch, Niemiec i goście z Ukrainy.

Odprowadzałem wieczorem na miejsce noclegu wspomniane wyżej panie z Iranu i Afganistanu. I wtedy usłyszały, trochę po polsku, trochę po angielsku, że mają właśnie wyp … z Lublina i Polski, bo są brudne, bo są muzułmankami i nie ma tu dla nich miejsca. Od Polaka, w garniturze, z teczką. Udało mi się go przepłoszyć.

Panie były po raz pierwszy w Polsce i Lublinie. Mam nadzieję, że zapamiętają bardziej ciepłe słowa od lubelskiej młodzieży, która słuchała ich wcześniej podczas spotkania w ramach Dnia Uchodźcy 2023.

Środa 21 czerwca 2023

Przeto czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie – ta ewangeliczna zachęta zawsze inspiruje mnie do trwałej więzi z Panem Bogiem, pomimo zmieniających się zajęć. Rzeczywiście czy przy stole czy przy komputerze czy za kierownicą, jestem stale z Panem Bogiem. Do tego możemy oczywiście dodać długą listę czynności, codziennych i świątecznych, prostych i zwykłych, które łączą nas z Nim.

Nie wszystko jednak może być na tej liście, są zachowania, które oddalają nas od Boga. Dzieje się tak wtedy, gdy kłamiemy, obmawiamy, znieważamy i odpychamy kogokolwiek. Są także takie rzeczy, które łączą nas ze Złym, kiedy bijemy kogokolwiek, torturujemy czy wreszcie zabijamy. Piszę „my”, choć mam nadzieję, że nikogo z nas to nie dotyczy. Triumf Złego widzimy bardzo dobrze w działaniach Rosji w Ukrainie.

Strzeżmy wszystkiego, co jest proste i dobre, co łączy nas z Panem Bogiem.

Wtorek 20 czerwca 2023

Zdjęcie do dzisiejszego wpisu pochodzi z Kaukazu, załapałem się tam kiedyś na festiwal folklorystyczny. Były inne tańce, inne ubiory, inne śpiewy i instrumenty.

Mam ten życiowy fart, że spotkałem i nadal spotykam innych ludzi. Cieszę się, że inaczej mówimy, inaczej myślimy, inaczej wierzymy, inaczej się ubieramy, co innego jemy i pijemy. Pan Bóg nie pomylił się stwarzając nas innymi. Inny człowiek to zawsze dar, szansa na mój rozwój.

Spotkania z Innymi Ludźmi są też pomysłem Pana Boga na spotkanie z Nim samym. Bo On jest Inny, zupełnie Inny. Poprzez spotkania z Innymi Ludźmi przygotowuje nas do spotkania ze sobą samym, Najbardziej Innym.

Poniedziałek 19 czerwca 2023

Cztery dni temu w pobliżu granicy z Grecją zatonęła łódź rybacka z i imigrantami płynącymi z Libii prawdopodobnie do Włoch. Na pokładzie mogło być nawet 750 osób, uratowano ok. 100. Do tej tragedii nawiązał w niedzielę papież Franciszek:

— W najbliższy wtorek, 20 czerwca, obchodzimy Światowy Dzień Uchodźcy, promowany przez Organizację Narodów Zjednoczonych: z wielkim smutkiem i żalem myślę o ofiarach bardzo poważnej katastrofy statku, która miała miejsce kilka dni temu u wybrzeży Grecji. A wydaje się, że morze było spokojne. Ponawiam moją modlitwę za tych, którzy stracili życie i błagam, aby zrobiono wszystko, co możliwe, aby zapobiec takim tragediom.

Zachęcam, aby spełnić papieską prośbę o modlitwę, niech w niej będą także ci migranci, którzy są przy polskiej granicy z Białorusią oraz uchodźcy z Ukrainy, goszczeni w naszym kraju.

Od ponad 20 lat lubelskie środowisko wolontariatu przypomina o losie naszych sióstr i braci zmuszonych do opuszczania swoich domów. Pod hasłem „Miło Was Widzieć” organizujemy dzisiaj, w poniedziałek 19 czerwca, spotkanie z uchodźcami, których wspieramy w integracji. To spotkanie możecie obejrzeć na profilu Nowego Radia

https://www.facebook.com/noweradio2020 od godz. 16:00. A jeśli chcecie poznać historie 16 osób, które rozpoczęły nowe życie w Lublinie, możecie pobrać publikację „Miło Was Widzieć” tutaj: https://wolontariat.lublin.pl/do-pobrania/

Tam jest m.in. opowieść Eleny, na zdjęciu,  cytuję fragment:

Przyjechałam do Polski w lipcu zeszłego roku. Przedtem mieszkałam Charkowie, niestety miasto i cały rejon dotknięte są zniszczeniami, a mój dom niezdatny do zamieszkania. Pracowałam jako menedżer treści i tłumacz w regionalnej firmie telekomunikacyjneJ, niestety przyszły zwolnienia ze względu na znaczne straty spowodowane uszkodzonym sprzętem. 

Nie zamierzam tutaj czekać z założonymi rękami i żyć z pomocy, jaką polskie państwo i ludzie okazują uchodźcom. Dlatego założyłam jednoosobową działalność gospodarczą, świadcząc usługi copywritingu dla zagranicznych klientów. Powoli to się rozkręca, przydaje się znajomość czterech języków, bo do polskiego i ukraińskiego dochodzi jeszcze rosyjski i angielski.

Kazanie na niedzielę 18 czerwca 2023

Dużą część życiorysu Chrystusa wypełniają wędrówki, w zasadzie Jego nauczanie i czyny wydarzają się w drodze. Podobny, wielki ruch, już w wydaniu Jego apostołów i uczniów widzimy po zmartwychwstaniu. Chcieli iść do innych ludzi i narodów z dobrymi wieściami, o prymacie miłości, o braterstwie ze wszystkimi i o życiu wiecznym.

Jak jest dzisiaj? Martwię się, że dopadł nasze pokolenie koszmarny bezruch. I nie chodzi tylko o to, że aby zdobyć coś do jedzenia nie ruszamy na polowanie tylko parę metrów do najbliższej Żabki. Bezruch chrześcijański wynika nie tylko z tego, że przykuwają nas do siedzenia coraz bardziej wymyślne potrawy i trunki, coraz wygodniejsze fotele i coraz szybszy dostęp do Internetów. To też, ale bardziej w bezruch wprawia nas niewiara. Niewiara w miłość, życie wieczne i braterstwo ze wszystkimi.

Na koniec Mszy Świętej usłyszymy dziś „Idźcie!” Większość odczuje to jako wezwanie do pójścia na obiad, a potem na spacer, żeby trochę zniwelować poziom kalorii.

Idźcie i powiedzcie ludziom, że ich kochacie, że będą żyli wiecznie i że są wam bardzo drogimi siostrami i braćmi. Tak możemy wypełnić wezwanie Chrystusa.

Ewangelia

Jezus, widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».

Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości.

A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy – Szymon, zwany Piotrem, i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan, Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził.

Tych to Dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: «Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie».