Itinerarium

Sobota 17 czerwca 2023

Jeśli ktoś trafi dziś, w sobotę, do kościoła, usłyszy akt poświęcenia Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny. Poświęcenie obejmuje nas samych oraz „Kościół i całą ludzkość, a zwłaszcza Rosję i Ukrainę”. Tekst tego aktu – w całości niżej – jest ciekawy i interesujący, choć o dwie trzecie za długi.

Autorzy tekstu starają się głębiej spojrzeć na przyczyny wojny, tej obok nas i każdej innej, co akurat na tle miałkich wywodów polityków i coraz bardziej zawiłych analiz ekspertów oraz komentatorów robi dobre wrażenie. Rozumiem, że ewangeliczne jest także objęcie modlitwą Rosji (módlcie się za nieprzyjaciół), jednakże w imię prawdy należy przypominać, kto został napadnięty i po której stronie przelewana jest niewinna krew.

Wiele razy pojawia się też wezwanie do pokoju, ale ani razu do sprawiedliwego pokoju, a przecież o taki chodzi w przypadku niszczonej wojną Ukrainy.

I ostatnia uwaga. Dla mnie, jako praktyka, brakuje mi wezwania do czynu, do solidarności, do większej miłości. Wedle ważnej prawdy, że potrzebna jest modlitwa i brzytwa, czytaj tu:

http://itinerarium.pl/2012/11/08/bialoczerwona/

AKT POŚWIĘCENIA
NIEPOKALANEMU SERCU NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

O Maryjo, Matko Boga i nasza Matko, uciekamy się do Ciebie w tej godzinie cierpienia. Jesteś naszą Matką, miłujesz nas i znasz nas: nic, co nosimy w sercu, nie jest przed Tobą ukryte. Matko miłosierdzia, tak wiele razy doświadczyliśmy Twojej opatrznościowej czułości, Twojej obecności, która przywraca nam pokój, ponieważ Ty zawsze prowadzisz nas do Jezusa, Księcia Pokoju.

My jednak zgubiliśmy drogę do pokoju. Zapomnieliśmy o nauce płynącej z tragedii minionego wieku, o poświęceniu milionów poległych podczas wojen światowych. Zlekceważyliśmy zobowiązania podjęte jako Wspólnota Narodów i wciąż zdradzamy marzenia narodów o pokoju oraz nadzieje ludzi młodych. Staliśmy się chorzy z chciwości, zamknęliśmy się w nacjonalistycznych interesach, pozwoliliśmy, by sparaliżowały nas obojętność i egoizm. Woleliśmy lekceważyć Boga, żyć w naszym fałszu, podsycać agresję, niszczyć życie i gromadzić broń, zapominając, że jesteśmy opiekunami naszego bliźniego i wspólnego domu, który dzielimy. Poprzez wojnę rozszarpaliśmy Ziemski ogród, grzechem zraniliśmy serce naszego Ojca, który pragnie, abyśmy byli braćmi i siostrami. Staliśmy się obojętni na wszystkich i wszystko z wyjątkiem nas samych. A teraz ze wstydem mówimy: przebacz nam, Panie!

W nędzy grzechu, w naszych trudach i słabościach, w tajemnicy nieprawości zła i wojny, Ty, Najświętsza Matko, przypominasz nam, że Bóg nas nie opuszcza, ale wciąż patrzy na nas z miłością, pragnąc nam przebaczyć i nas podnieść. To On dał nam Ciebie a Twoje Niepokalane Serce uczynił schronieniem dla Kościoła i ludzkości. Z Bożej dobroci jesteś z nami i przeprowadzasz nas z czułością nawet przez najbardziej skomplikowane dziejowe zakręty.

Zatem uciekamy się do Ciebie, pukamy do drzwi Twego Serca, my, Twoje umiłowane dzieci, które w każdym czasie niestrudzenie nawiedzasz i zachęcasz do nawrócenia. W tej mrocznej godzinie przyjdź nam z pomocą i pociesz nas. Powtarzaj każdemu z nas: „Czyż oto nie jestem tu Ja, twoja Matka?”. Ty wiesz, jak rozplątać pęta naszego serca i węzły naszego czasu. W Tobie pokładamy nadzieję. Jesteśmy pewni, że Ty, zwłaszcza w chwili próby, nie gardzisz naszymi prośbami i przychodzisz nam z pomocą.

Tak właśnie uczyniłaś w Kanie Galilejskiej, gdy przyspieszyłaś godzinę działania Jezusa i zapowiedziałaś Jego pierwszy znak w świecie. Gdy uczta zamieniła się w smutek, powiedziałaś Mu: „Nie mają wina” (J 2, 3). O Matko, raz jeszcze powtórz to Bogu, bowiem dziś zabrakło nam wina nadziei, zniknęła radość, rozmyło się braterstwo. Zagubiliśmy człowieczeństwo, zmarnowaliśmy pokój. Staliśmy się zdolni do wszelkiej przemocy i wszelkiego zniszczenia. Jakże pilnie potrzebujemy Twojej matczynej interwencji.

Przyjmij więc, o Matko, to nasze błaganie.
Ty, Gwiazdo morza, nie pozwól, byśmy zostali rozbitkami w czasie wojennej burzy.
Ty, Arko Nowego Przymierza, inspiruj plany i drogi pojednania.
Ty, „Ziemio nieba”, zaprowadź w świecie Bożą zgodę.
Ugaś nienawiść, usuń pragnienie zemsty, naucz nas przebaczenia.
Uwolnij nas od wojny, zachowaj świat od zagrożenia nuklearnego.
Królowo Różańca Świętego, rozbudź w nas pragnienie modlitwy i miłości.
Królowo rodziny ludzkiej, wskaż narodom drogę braterstwa.
Królowo pokoju, wyjednaj światu pokój.

Niech Twój płacz, o Matko, poruszy nasze zatwardziałe serca. Niech łzy, które za nas przelałaś, sprawią, że znów zakwitnie owa dolina, którą wysuszyła nasza nienawiść. I choć nie milknie zgiełk broni, niech Twoja modlitwa usposabia nas do pokoju. Niech Twoje matczyne dłonie będą ukojeniem dla tych, którzy cierpią i uciekają pod ciężarem bomb. Niech Twoje macierzyńskie objęcie pocieszy tych, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów i swej ojczyzny. Niech Twoje bolejące Serce poruszy nas do współczucia i przynagli do otwarcia drzwi i opieki nad zranioną i odrzuconą ludzkością.

Święta Boża Rodzicielko, gdy stałaś pod krzyżem, Jezus, wskazując na ucznia obok Ciebie, powiedział Ci: „Oto syn Twój” (J 19, 26): w ten sposób zawierzył Tobie każdego z nas. Następnie do ucznia, do każdego z nas, rzekł: „Oto Matka twoja” (w. 27). Matko, chcemy Cię teraz przyjąć w naszym życiu i w naszej historii. W tej godzinie ludzkość, wyczerpana i zrozpaczona, stoi wraz z Tobą pod krzyżem. I potrzebuje zawierzyć się Tobie, potrzebuje poprzez Ciebie poświęcić się Chrystusowi. Naród ukraiński i naród rosyjski, które czczą Cię z miłością, uciekają się do Ciebie, a Twoje Serce bije dla nich i dla wszystkich narodów zdziesiątkowanych przez wojnę, głód, niesprawiedliwość i nędzę.

My zatem, Matko Boga i nasza Matko, uroczyście zawierzamy i poświęcamy Twojemu Niepokalanemu Sercu siebie samych, Kościół i całą ludzkość, a zwłaszcza Rosję i Ukrainę. Przyjmij ten nasz akt, którego dokonujemy z ufnością i miłością; spraw, aby ustały wojny, i zapewnij światu pokój. Niech „tak”, które wypłynęło z Twojego Serca, otworzy bramy dziejów dla Księcia Pokoju; ufamy, że poprzez Twoje Serce, nastanie jeszcze pokój. Tobie więc poświęcamy przyszłość całej rodziny ludzkiej, potrzeby i oczekiwania narodów, niepokoje i nadzieje świata.

Niech za Twoim pośrednictwem Boże Miłosierdzie rozleje się na ziemię i niech słodki rytm pokoju na nowo kształtuje nasze dni. Niewiasto, któraś powiedziała Bogu „tak” i na którą zstąpił Duch Święty, przywróć pośród nas Bożą harmonię. Ożyw nasze oschłe serca, Ty, któraś jest „żywą nadziei krynicą”. Ty, któraś utkała człowieczeństwo Jezusa, uczyń nas budowniczymi komunii. Ty, która przemierzałaś nasze drogi, prowadź nas drogami pokoju. Amen.

Piątek 16 czerwca 2023

Pod takim tytułem organizujemy w tym roku obchody Światowego Dnia Uchodźcy, w Sali Kolumnowej Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie, w poniedziałek 19 czerwca.

A do naszych sióstr i braci, uchodźców kierujemy powitanie! Miło Was widzieć w Polsce, Lublinie i naszym regionie! Witamy Was serdecznie i cieszymy się, że jesteście częścią naszego wspólnego domu. Dziękujemy, że wybraliście to miejsce na początek swojego nowego życia. Wiemy, że macie za sobą wiele trudnych doświadczeń i że niełatwo jest zaczynać życie od nowa.

Dobrze, że znaleźliście w sobie dość siły, aby nie poddać się, że zawalczyliście o swoją lepszą przyszłość. Macie tu już mieszkania, pracę, Wasze dzieci chodzą do przedszkoli, szkół i na uczelnie wyższe. Wiemy, że jesteście u nas nauczycielami, lekarzami, krawcowymi, psychologami i kierowcami. Płacicie tu podatki, czasem tworzycie miejsca pracy dla swoich rodaków i dla nas.

Przynieśliście tutaj swoją kulturę, pieśni, potrawy, stroje i dowcipy, poznajecie także nasze tradycje i zwyczaje, to nas wzajemnie ubogaca. Choć jesteśmy różni, to jednak równi!

Wiemy, że niektórzy z Was goszczą u nas na pewien czas, ale inni chcą zostać na stałe, szanujemy Wasze wybory.

My – środowisko Centrum Wolontariatu w Lublinie – cieszymy się, że możemy Wam towarzyszyć i wspierać w integracji z naszą społeczeństwem. Dziękujemy, że razem tworzymy nową braterską wspólnotę.

W poniedziałek organizujemy wernisaż wystawy „Miło Was Widzieć”, pokażemy 16 portretów i historii osób, które będąc uchodźcami, odnalazły się w nowym życiu właśnie w Lublinie. Przy okazji odbędzie się rozmowa, w której nasi przyjaciele opowiedzą o swoich drogach integracji. Dzisiaj do wpisu dołączam portrety i kilka zdań z opowieści trojga z nich, resztę odnajdziecie wkrótce na stronach naszego lubelskiego wolontariatu.

Tetiana (Ukraina):

Często spaceruję po Lublinie, odwiedzam ciekawe miejsca, zaglądam do bibliotek, interesuję się historią i legendami miasta i kraju. Dużo maluję. Lublin naprawdę inspiruje.

Z wykształcenia jestem inżynierem o specjalności urządzenia informacyjno – pomiarowe, jednak przed wojną zaczęłam już  robić to, co lubię. Piszę wiersze i bajki dla dzieci, ale moją pasją jest ilustracja, postanowiłam zrobić kolejny krok w realizacji swoich marzeń. Od września studiuję w Lubelskiej Szkole Sztuki i Projektowania. Bardzo się cieszę, że za 2 lata uzyskam dyplom plastyka i będę realizować się w tej dziedzinie.

Elina (Czeczenia):

– W rok po przyjeździe do Lublina na świat przyszła moja „polska” córka, a potem jeszcze najmłodszy syn Hamza (na zdjęciu). Starsze dzieci szybko zaaklimatyzowały się w polskich szkołach, dochodziło do zabawnych sytuacji, kiedy zadawałam im pytanie po czeczeńsku, a one odpowiadały po polsku.

Pasją Eliny jest gotowanie, przygotowuje znakomitą kaukaską chałwę i smakowite szaszłyki.

Hamed (Afganistan):

W Kabulu pracowałem jako kierowca w polskiej ambasadzie, do r. 2018. Późniejsze wydarzenia spowodowały, że jako pracownik obcego państwa nie mogłem się czuć bezpiecznie w Afganistanie.

Szybko podjąłem pracę w Lublinie, zajmuję się projektowaniem i utrzymaniem skwerów, parków i ogrodów.

Miło Was Widzieć!

Czwartek 15 czerwca 2023

Warto zaczynać dzień od dobrej myśli, taki początek może chronić przed złymi myślami, które chętnie i szybko nas dopadają. Dobra myśl począć może radość, spokój, może dodać sił i rozproszyć napięcie.

Na pewno macie w sobie tysiące dobrych myśli, po które możecie sięgnąć. Dzielę się z wami siedmioma, może ktoś zechce wykorzystać.

Jak dobrze, że jest nowy dzień, nowe sekundy, minuty, godziny całe, żadnej nie zmarnuję.

Cudownie jest zjeść na śniadanie świeżą bułkę i wypić aromatyczną kawę, niech będzie Arabica z niewielką  domieszką Robusty.

Słońce, deszcz, chmury, wiatr, cień i mgła. To wszystko mam za darmo, biorę po brzegi!

Czekają mnie dziś niespodzianki, wszystkie miłe. A jakby zapomniały o mnie, to zjem lody poziomkowe, a co!

Czwartki są najlepsze, bo zdążę nadrobić jeszcze to, co umknęło mi od poniedziałku.

Ludzie, ludzie, ludzie! Mają tajemnice w twarzach, głosach i w zielonych, czarnych, błękitnych, brązowych i szarych oczach.

Boże, choć Cię nie pojmuję, nad wszystko miłuję!

Środa 14 czerwca 2023

Dwóch moich znajomych, którzy nawet lubią jak o nich mówią żule, zaopatruje się w wódkę i konserwy bez płacenia. Albo wynoszą z supermarketów te dobra albo spożywają je ukradkiem pomiędzy półkami sklepowymi.

– Bierzem głównie od Niemca – tłumaczyli mi, mając na myśli niemiecką sieć sklepów – Warszawę w gruzy obrócili, złe ludzie!

Jeśli łupią sklepy z sieci francuskiej lub angielskiej, też mają powody, bo wszak w 1939 obiecali nam pomóc i nie pomogli, a nasi żołnierze i lotnicy jeszcze ich krajów bronili.

Do niedawna mieli trochę wątpliwości – trochę! – czy mogą dożywiać i dopijać się u Portugalczyka. Coś tam wiedzieli, że Portugalczycy mieli kolonie, wyzyskiwali Indian. Ale jak Sousa, trener (na zdjęciu) zakpił sobie z Lewandowskiego i polskich kibiców, wszelkie obiekcje znikły, brać u Lizbońca!

Kiedyś zwróciłem uwagę, że to jednak kradzież. Usłyszałem:

– Boże broń! My nie kradniem, rachunki wyrównujem!

Wtorek 13 czerwca 2023

Nie wiem na ile wyraźnie widzicie napis ułożoną z tysięcy kamieni, głosi on: „Klaudia! Wyjdziesz za mnie?”, tę ostatnią frazę otacza serce. Nie wiem czy wyszła, ładnie, że jakiś pan natrudził się i nadał sens kupie kamieni.

Serce pozostaje symbolem wszystkiego co najszlachetniejsze i najlepsze, z tego co możemy dać drugiej osobie. Zawiera w sobie bezwarunkowe oddanie, najwyższe uczucia, całkowite poświęcenie i jakiś posmak wieczności.

Niedawno jeden z moich kolegów trochę się naśmiewał ze mnie, że wzywam do wrażliwości serca, do miłowania i przebaczania z całego serca. Przecież takich ludzi już prawie nie ma – dowodził – to ginący gatunek! Rządzi pieniądz!

Nie masz racji bracie, odpowiadałem mu w myślach. Nawet jakby wszyscy już wielbili Mamonę, a tylko jeden szedł za sercem, on jest zwycięzcą. Wystarczy jeden człowiek serca wrażliwego i kochającego, aby przywrócić ludzkości prawdę o świętości serca.

Z całego serca pozdrawiam wszystkich czytelników!

Poniedziałek 12 czerwca 2023

Dziewczyna z Lublina – na zdjęciu – uratowała w czasie drugiej wojny światowej wielu Żydów. Za to została rozstrzelana. Mało kto zna tę piękną postać, możecie ja sobie przypomnieć sięgając do linku poniżej, jest tam nawet film sprzed kilku lat.

http://itinerarium.pl/2020/04/16/trzeba-tylko-zaczac-kazimiera-wolowska-blogoslawiona-meczenniczka-i-mistyczka-z-lublina/

Ta dziewczyna to Marta Kazimiera Wołowska, siostra zakonna, niepokalanka. A jednym z uratowanych Żydów był Dawid Glickson, późniejszy profesor Uniwersytetu w Filadelfii – na zdjęciu tablica jaką ufundował w Słonimie –  Wspominam ją, bo ma dziś swoje święto liturgiczne.

Tak samo dziś jest wspomnienie Stanisława Starowieyskiego, jedynego błogosławionego z Lubelszczyzny, który nie był księdzem czy zakonnikiem., migawka z życiorysu jest dalej.

I dziś też można pomodlić się – za Ukrainę – przez wstawiennictwo błogosławionego męczennika Emiliana Kowcza,  zginął na Majdanku, tam jest jego pomnik.

Wojna, która trwa w Ukrainie, przyniesie za jakiś czas liczne grono nowych męczenników, mam nadzieję, że odpowiednie kongregacje pośpieszą się.

Dziś jednak, kiedy wspominamy niezwykłe postaci męczenników drugiej wojny, pomódlmy się przez ich wstawiennictwo o pokój, w Ukrainie i na całym świecie.

Stanisław Starowieyski (1895-1941), ojciec rodziny, utalentowany administrator, apostoł laikatu, prezes Akcji Katolickiej w diecezji lubelskiej. Za tę działalność został aresztowany w kwietniu 1940 roku i osadzony w obozie koncentracyjnym w Dachau. Doprowadził tam do nawrócenia m.in. znanego wojującego ateistę Adama Sarbinowskiego. Zakończył życie w obozie w noc Zmartwychwstania Pańskiego 13 kwietnia 1941 roku. Współwięźniowie mówili o nim: “Był apostołem i w obozie. Iluż ludziom ułatwił spowiedź św. i był nie tylko ośrodkiem pomocy duchowej, ale też organizował pomoc materialną, wielkodusznie dzieląc się z bardziej potrzebującymi, nie bacząc na to, że go ktoś wykorzystuje”.

Kazanie na niedzielę 11 czerwca 2023

Dwie nauki wyciągam z dzisiejszej Ewangelii. Pierwsza, nie wolno przeoczyć chwili łaski. Mateusz poczuł, że ma jeden moment na wygranie swojego życia. Usłyszał, że ma iść za Jezusem, nie dyskutował, nie ociągał się, poszedł.

Porywy serca są czasem Bożego wezwania. Każdy z nas ma takie chwile łaski, możemy pójść za porywem serca, możemy odmówić. Oczywiście, że te chwile łaski nie dotyczą jedynie powołania do kapłaństwa czy zakonu. Dotyczą wezwania do poświęcenia się, do służby, do jakiegoś wielkiego dobra, do zwyciężania przebaczeniem, do budzenia nadziei, do miłości przede wszystkim.

I nauka druga. Mateusz był grzesznikiem, celnikiem z wieloma ciężkimi przekrętami na sumieniu. Niektórzy mówią z zachwytem – „ I pomimo tego Jezus go powołał!” Błąd, nie pomimo tego, ale dlatego, że był grzesznikiem. Cieszmy się zatem, siostry grzeszne i bracia grzeszni, jesteśmy w polu zainteresowania samego Pana Jezusa.

Ilustracja – obraz Caravaggio

Ewangelia

Jezus, wychodząc z Kafarnaum, ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» A on wstał i poszedł za Nim.

Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i zasiadło wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: «Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?»

On, usłyszawszy to, rzekł: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników».

(Mt 9, 9 – 13)

Sobota 10 czerwca 2023

Obejmuję dzisiaj was wszystkich, czytelników Itinerarium i waszych bliskich, westchnieniem do Matki Bożej. Do Matki Bożej o wyjątkowym i jedynym na świecie wezwaniu. W Stryju, po drodze ze Lwowa do Stanisławowa, polecam wstąpić do kościoła Narodzenia NMP w centrum miasta (zdjęcie). W centralnym ołtarzu znajduje się czczony szczególnie od prawe stu lat obraz Matki Bożej, od 30 lat nazywany szczególnym imieniem.

Jest to obraz Matki Bożej Piastunki Ludzkich Nadziei (zdjęcie). Nie wiem, kto jest autorem tego wezwania, ale jest ono i przepiękne i bogate w sens. Piastunko Ludzkich Nadziei! Piastunko, czyli opiekunko, wychowawczyni. Troskliwie strzegąca naszych ludzkich nadziei. Piastunko naszych nadziei, aby te nadzieje nie spłowiały, nie ścichły, nie zginęły. A jeśli już zaczną przygasać, to Ty je roznieć na nowo i ocal!

Jakiekolwiek więc macie w sercach nadzieje, oddajcie je Piastunce naszych Ludzkich Nadziei. Niech Ona nie pozwoli obumrzeć nadziejom, które płoną w sercach naszych ukraińskich sióstr i braci.

Piątek 9 czerwca 2023

W dzisiejszym wpisie ukryłem receptę na piękniejsze, lepsze i bardziej szczęśliwe życie. Przedstawiam najpierw siedem czynności/działań/aktywności, a po nich siedem przysłówków. Spróbujcie połączyć je w pary, być może i wam się uda odkryć receptę na nowe, lepsze, piękniejsze życie.

Zatem do dzieła:

 1. Spać

2. Modlić się

3. Kochać

4. Pracować

5. Rozmawiać

6. Bogacić się

7. Myśleć

I teraz jakościowo:

1. Krócej

2. Dłużej

3. Częściej

4. Szybciej

5. Wolniej

6. Lepiej

7. Mocniej

Połączcie teraz w pary owe czynności i jakości. Mam nadzieję, że odkryliście ważną tajemnicę!

Kazanie na Boże Ciało czwartek 8 czerwca 2023

Boże Ciało. Komunia Święta. Chleb i wino. Proste rzeczy, które rodzą zboża i winogrona. A z nich Życie Wieczne. Dobrze, że to wszystko jest proste, najprostsze. Zboże. Z Boże!