kazanie na XVII Niedzielę Zwykłą
26 lipca Ad 2009
Cuda się skończyły, czas wziąć się do roboty. Tak można by skomentować relację między dzisiejszą Ewangelią a naszym życiem.
Miliony głodnych na świecie, umierające z głodu i chorób dzieci (dziś umrze ich 16 – 30 tysięcy), nędzarze z przeludnionych slumsów, dożywający ledwie 40-tki, to wszystko oskarża nie tylko całą naszą cywilizację (mieniącą się niezwykle humanitarną), ale przede wszystkim chrześcijan.
Chrześcijanie są dominującą religią w grupie najbogatszych państw świata. Z tym, że zarówno gorliwi pojedynczy chrześcijanie, jak i większość gremiów kościelnych, nie uważa kwestii głodu i nędzy za priorytet. Priorytetem większości chrześcijan jest troska o zbawienie. Ale czy się rzeczywiście zbawimy, jeśli tamci głodują i umierają? A my o tym wiemy i mamy chrześcijańskie sklepy wypakowane produktami i lodówki ze smakołykami na każdej półce? Ponadto, inercja rodzi się z przekonania, że głód był na świecie, jest i będzie.
Ewangelia, którą dziś czytamy, nie może być rozumiana jako zachęta do oczekiwania na cud Pana Jezusa. Przeciwnie, Jezus chciał pokazać niezbyt pojętnym uczniom, że głód można pokonać. I że to Jego sprawa oraz każdego, kto chce Go naśladować. Co więcej, scena z Ewangelii pokazuje, że ocalenie ludzi od głodu nie jest kwestią pieniędzy. Kiedy uczniowie zaczynają działać, zaczynają rozdawać chleb i ryby, okazuje się, że problem zaczyna się rozwiązywać. I dziś nie jest tak, że brakuje chleba. Brakuje, niestety, tych, którzy chcieliby go rozdawać.
Czy my, syci i napojeni, elegancko ubrani i z dobrymi dachami nad głowami, rzeczywiście się zbawimy, skoro wciąż umierają ludzie z nędzy i głodu?
LITURGIA SŁOWA
(2 Krl 4,42-44)
Pewien człowiek przyszedł z Baal-Szalisza, przynosząc mężowi Bożemu chleba z pierwocin, dwadzieścia chlebów jęczmiennych i świeżego zboża w worku. On zaś rozkazał: Podaj ludziom i niech jedzą! Lecz sługa jego odrzekł: Jakże to rozdzielę między stu ludzi? A on odpowiedział: Podaj ludziom i niech jedzą, bo tak mówi Pan: Nasycą się i pozostawią resztki. Położył więc to przed nimi, a ci jedli i pozostawili resztki – według słowa Pańskiego.
(Ps 145,10-11.15-18)
REFREN: Otwierasz rękę, karmisz nas do syta
Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła
i niech Cię błogosławią Twoi święci.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa
i niech głoszą Twoją potęgę.
Oczy wszystkich zwracają się ku Tobie,
a Ty karmisz ich we właściwym czasie.
Ty otwierasz swą rękę
i karmisz do syta wszystko, co żyje.
Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają,
wszystkich wzywających Go szczerze.
(Ef 4,1-6)
Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój. Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.
(Łk 7,16)
Wielki prorok powstał między nami, i Bóg nawiedził lud swój.
(J 6,1-15)
Jezus udał się za Jezioro Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. Szedł za Nim wielki tłum, bo widziano znaki, jakie czynił dla tych, którzy chorowali. Jezus wszedł na wzgórze i usiadł tam ze swoimi uczniami. A zbliżało się święto żydowskie, Pascha. Kiedy więc Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczne tłumy schodzą do Niego, rzekł do Filipa: Skąd kupimy chleba, aby oni się posilili? A mówił to wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić. Odpowiedział Mu Filip: Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać. Jeden z uczniów Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Niego: Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu? Jezus zatem rzekł: Każcie ludziom usiąść! A w miejscu tym było wiele trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy. Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał. A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło. Zebrali więc, i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, które zostały po spożywających, napełnili dwanaście koszów. A kiedy ci ludzie spostrzegli, jaki cud uczynił Jezus, mówili: Ten prawdziwie jest prorokiem, który miał przyjść na świat. Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę.
