kazanie na Uroczystość Objawienia Pańskiego, Trzech Króli
środa 6 stycznia 2010
Przypominam, że dziś, jak ktoś nie pójdzie do kościoła, popełni grzech. Jest takie przykazanie, kościelne: W niedzielę i inne nakazane dni świąteczne wierni są zobowiązani uczestniczyć we Mszy św. i powstrzymać się od prac służebnych.
Dziś jest właśnie „dzień nakazany”, Trzech Króli, Objawienie Pańskie. Powinniśmy pójść do kościoła. Choć, w moim przekonaniu, powinniśmy pójść za gwiazdą.
Broń Boże, nie zachęcam do absencji w nabożeństwach, nawet z punktu widzenia ekonomii. Jak dziś ktoś nie pójdzie do kościoła, nie tylko, że zgrzeszy, ale jeszcze nie wspomoże misjonarzy. Bo taca z dzisiejszego dnia przeznaczona jest – na całym świecie – na wsparcie misji.
Przesłanie dzisiejszego Święta jest jasne, idź za gwiazdą. Oczywiście, mamy zorganizowane dobrze obchody, weźmiemy poświęconą kredę, napiszemy na drzwiach K + M + B, wierząc iż kreślimy imiona trzech Króli (Kacper, Melchior, Baltazar), choć de facto, winniśmy pisać C + M + B, czyli Christus Mansionem Benedictat, co oznacza “Niech Chrystus Błogosławi ten dom”.
Jeśli poszliśmy za gwiazdą, warto przyjść i do kościoła, żeby potwierdzić sobie i wobec wspólnoty, że idziemy najlepszą drogą. A co jest gwiazdą? Gwiazdą jest znak, który Bóg dał tobie. I tylko ty możesz za nią iść. Ja za swoją, ty za swoją. Taką gwiazdą, która nieomylnie prowadzi do Niego. I raz jest to jakieś słowo, raz obraz, raz wyjątkowy człowiek, raz piękna muzyka, raz książka, raz cudny wąwóz, raz wysoka góra, raz rozłożyste drzewo, raz przejmująca cisza, raz gwar dzieci. A raz gwiazda.
A jak się idzie za gwiazdą, zdarza się to, o czym dziś napisano w prefacji, czytanej tylko dzisiaj:
Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, abyśmy zawsze składali dziękczynienie Tobie, miłosierny Ojcze, wszechmogący Boże, Królu wiecznej chwały. Dzisiaj w Jezusie Chrystusie, który jest światłością świata, objawiłeś wszystkim narodom tajemnicę naszego zbawienia. Gdy Syn Twój ukazał się na ziemi jako śmiertelny człowiek, obdarzyłeś nas na nowo udziałem w Jego nieśmiertelnej chwale.
Gwiazda prowadzi zawsze do nieśmiertelności. Tyle gwiazd, ilu nas. I najpierw za gwiazdą, potem wszystko inne.
LITURGIA SŁOWA
(Iz 60,1-6)
Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą. Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu Podnieś oczy wokoło i popatrz: Ci wszyscy zebrani zdążają do ciebie. Twoi synowie przychodzą z daleka, na rękach niesione twe córki. Wtedy zobaczysz i promienieć będziesz, a serce twe zadrży i rozszerzy się, bo do ciebie napłyną bogactwa zamorskie, zasoby narodów przyjdą ku tobie. Zaleje cię mnogość wielbłądów – dromadery z Madianu i z Efy. Wszyscy oni przybędą ze Saby, zaofiarują złoto i kadzidło, nucąc radośnie hymny na cześć Pana.
(Ps 72,1-2.7-8.10-13)
REFREN: Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi
Boże, przekaż Twój sąd Królowi,
a Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.
Aby Twoim ludem rządził sprawiedliwie
i ubogimi według prawa.
Za dni jego zakwitnie sprawiedliwość,
i wielki pokój, aż księżyc nie zgaśnie.
Będzie panował od morza do morza,
od Rzeki aż po krańce ziemi.
Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary,
królowie Szeby i Saby złożą daninę.
I oddadzą Mu pokłon wszyscy królowie,
wszystkie narody będą Mu służyły.
Wyzwoli bowiem biedaka, który Go wzywa,
i ubogiego, co nie ma opieki.
Zmiłuje się nad biednym i ubogim,
nędzarza ocali od śmierci.
(Ef 3,2-3a.5-6)
Przecież słyszeliście o udzieleniu przez Boga łaski danej mi dla was, że mianowicie przez objawienie oznajmiona mi została ta tajemnica. Nie była ona oznajmiona synom ludzkim w poprzednich pokoleniach, tak jak teraz została objawiona przez Ducha świętym Jego apostołom i prorokom, to znaczy, że poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię.
(Mt 2,3)
Ujrzeliśmy Jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy złożyć pokłon Panu.
(Mt 2, 1-12)
Gdy Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon . Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz. Ci mu odpowiedzieli: W Betlejem judzkim, bo tak napisał Prorok: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela. Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł: Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon. Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do swojej ojczyzny.
