Itinerarium

Wielki Piątek 7 kwietnia 2023

Lubię czasem popatrzyć na krzyż, popatrzyć, nic nie mówić. Może jedynie uśmiechnąć się do Pana Jezusa i powiedzieć „Dziękuję”. Dziękuję za zwycięstwo miłości.

Przyznam szczerze, że dziwią mnie, a nawet trochę złoszczą, wszystkie militarne odniesienia do Chrystusa, nie mające żadnego uzasadnienia w ewangeliach. Rozumiem, że one powstawały w określonych momentach historii, ale w konfrontacji z ewangeliami, tracą sens. Mam na myśli określenia typu – „zwycięski bój Chrystusa” (nigdy do boju nie zachęcał), „Chrystus wodzem” (nigdy tak siebie nie określał), Armia Zbawienia, Milicja Niepokalanej, legiony Chrystusa czy Maryi, wojownicy Maryi. Te nazwy, choć nadawane zapewne w dobrych intencjach, niestety kłócą się z logiką miłości ukazaną w krzyżu. Chrystus nie prowadził żadnej wojny czy walki, nie stoczył żadnej bitwy.

Chrystus pozwolił się ukrzyżować  i zabić z miłości. W ostatnich swoich dniach przyjął czułość Marii namaszczającej Go olejkiem, umył nogi Piotrowi z miłości, choć ten pyszałek bronił się przed tym. Wreszcie pod krzyżem wszedł w pełną miłości rozmowę z trzema kobietami i Janem.

Krzyż uczy nas pięknej prawdy. Pozwólmy się kochać. Pozwólmy, aby dotknęła nas miłość Chrystusa. Pozwólmy, aby objęła nas miłość ludzi. Pozwólmy ludziom, aby nas kochali.

Ewangelia

A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

(J 19)

Kazanie na Wielki Czwartek 6.04.2023

Chrystus umył nogi apostołom. Nie był to gest na pokaz, ale obraz miłości. Miłości, która jest przede wszystkim służbą. Kto kocha, ten służy. O tym dziś chcę przypomnieć, bo Wielki Czwartek to święto miłości.

Zdarza mi się czasami, razem z wolontariuszami, myć nogi osobom bezdomnym, potem zwykle nakładam odpowiednie maści na rany powstałe wskutek odmrożeń, odparzeń czy otarć. Niekiedy, latem,  najpierw trzeba usunąć larwy much lęgnące się w ranach. Bywa, że muszę nałożyć opatrunek na ranę po draśnięciu nożem, jak na zdjęciu.

To, co robimy dla naszych bezdomnych nie jest czymś niezwykłym, nie „małpujemy” też Pana Jezusa. Po prostu taką mamy służbę.

Dzisiaj, w święto miłości, chcę przypomnieć, że każdy z nas ma jakieś ludzkie nogi do umycia, rany do opatrzenia, łzy do osuszenia, jakieś serca do pocieszenia. Każdy z nas ma jakąś służbę, konkretne zadania miłości. Służba jest sprawdzianem naszego człowieczeństwa i gotowości do naśladowania Chrystusa.

Tu jest link do trzeciego dnia rekolekcji

Zapis dźwiękowy:

Relacja filmowa:

Ewangelia

Było to przed Świętem Paschy. Jezus, wiedząc, że nadeszła godzina Jego, by przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował.

W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, syna Szymona, aby Go wydał, Jezus, wiedząc, że Ojciec oddał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał. Potem nalał wody do misy. I zaczął obmywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany.

Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: «Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?» Jezus mu odpowiedział: «Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale poznasz to później». Rzekł do Niego Piotr: «Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał».

Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną». Rzekł do Niego Szymon Piotr: «Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę!»

Powiedział do niego Jezus: «Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy». Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: «Nie wszyscy jesteście czyści».

A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem”, i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem».

(J 13,1 – 15)

Wielka Środa 5 kwietnia 2023

Wspólne posiłki  bardzo łączą ludzi, są okazją do głębokich rozmów i budują przyjaźnie. W ewangeliach widzimy Chrystusa często goszczącego na ucztach. Bawi się na weselu w Kanie, bywa u faryzeuszy i nie gardzi spotkaniami przy stole z celnikami, np. u Zacheusza.

Ostatnia wieczerza ma z pozoru charakter pożegnalny i smutny, jest cień zdrady, o tym czytamy w dzisiejszej ewangelii. Podczas tej uczty jednak Chrystus ogłosi też przykazanie miłości i ustanowi Eucharystię. Na trzeci dzień po śmierci Chrystus wraca do tradycji spożywania posiłków z uczniami, chleb i ryby w Jego ustach potwierdzą, że żyje.

Bardzo zachęcam, aby zasiadać do wspólnych posiłków, nie chodzi o to, żeby się najeść, bo do tego może posłużyć i hot – dog na stacji benzynowej. Smacznie przyrządzone i ładnie podane potrawy sprzyjają ciepłym rozmowom, budzą jasne myśli i zbliżają nas wzajemnie. Dzięki takim ucztom życie jest piękniejsze, koniecznie znajdźmy na nie czas.

W Wielkanoc zasiądę do stołu najpierw z bezdomnymi i ubogimi na śniadaniu a potem z uchodźcami przy świątecznym obiedzie. Ponowię prośbę, już o tym pisałem. Dotyczy przekazania wielkanocnych darów, którymi podzielimy się i z bezdomnymi i z uchodźcami. Można to zrobić w sobotę 8 kwietnia w godz. 11:00 – 13:00, przy ul. 1 Maja 20 w Lublinie. Kto zaś z Was jest dalej od Lublina lub jest mało biegły w sztuce kulinarnej, może – o co też proszę – wesprzeć nasze posiłki finansowo, koszt dla jednej osoby to 60 zł, a będziemy gościć ponad 150 osób.

Numer konta:

Stowarzyszenie Centrum Wolontariatu, ul. Gospodarcza 2, 20-217 Lublin, nr konta: 64 1240 1503 1111 0000 1753 2101 tytułem “Darowizna na cele statutowe- Wielkanoc”. Na zdjęciach – ubiegłoroczne wielkanocne śniadanie z uchodźcami.

I bardzo dziękuję za już przekazane dary oraz wsparcie finansowe.

Niżej jest link do drugiego dnia rekolekcji, które przeżywamy razem i z uchodźcami i bezdomnymi w Lublinie.

Zapis dźwiękowy:

Relacja filmowa:

Jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: «Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam?» A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać.

W pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali Go: «Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali spożywanie Paschy?»

On odrzekł: «Idźcie do miasta, do znanego nam człowieka i powiedzcie mu: „Nauczyciel mówi: Czas mój jest bliski; u ciebie urządzam Paschę z moimi uczniami”». Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę.

Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu uczniami. A gdy jedli, rzekł: «Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was Mnie wyda».

Bardzo tym zasmuceni, zaczęli pytać jeden przez drugiego: «Chyba nie ja, Panie?»

On zaś odpowiedział: «Ten, który ze Mną rękę zanurzył w misie, ten Mnie wyda. Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził».

Wtedy Judasz, który miał Go wydać, rzekł: «Czyżbym ja, Rabbi?» Odpowiedział mu: «Tak, ty».

(Mt 26,14 – 25)

Wielki Wtorek 4 kwietnia 2023

Czytam ewangelie opisujące ostatnie dni Jezusa, są przy Nim różni ludzie. Judasz, zwątpiwszy, odchodzi i zwraca się przeciwko Niemu. Jan, autor opisu, stara się być blisko swojego Pana, rozumieć Go i pocieszać. Piotr rwie się do działania, chce walczyć, choć przecenia swoje możliwości.

My też mamy wokół siebie ludzi, są bardzo ważni w chwilach kryzysów, a w obliczu śmierci najważniejsi. Dobrze jest mieć bliskich ludzi przy sobie.

Dobrze też, jeśli jesteśmy ludźmi, którzy stają blisko tych, co popadają w kryzysy albo bliscy są odejścia.

Tu jest link do wczorajszego dnia rekolekcji „Daj nam nowe życie!”

Ewangelia:

W czasie wieczerzy z uczniami Jezus wzruszył się do głębi i tak oświadczył: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeden z was Mnie wyda». Spoglądali uczniowie jeden na drugiego, niepewni, o kim mówi.

Jeden z Jego uczniów – ten, którego Jezus miłował – spoczywał na Jego piersi. Jemu to dał znak Szymon Piotr i rzekł do niego: «Kto to jest? O kim mówi?» Ten, oparłszy się zaraz na piersi Jezusa, rzekł do Niego: «Panie, któż to jest?»

Jezus odparł: «To ten, dla którego umoczę kawałek chleba i podam mu». Umoczywszy więc kawałek chleba, wziął i podał Judaszowi, synowi Szymona Iskarioty. A po spożyciu kawałka chleba wstąpił w niego Szatan.

Jezus zaś rzekł do niego: «Co masz uczynić, czyń prędzej!» Nikt jednak z biesiadników nie rozumiał, dlaczego mu to powiedział. Ponieważ Judasz miał pieczę nad trzosem, niektórzy sądzili, że Jezus powiedział do niego: «Zakup, czego nam potrzeba na święto», albo żeby dał coś ubogim. On więc po spożyciu kawałka chleba zaraz wyszedł. A była noc.

Po jego wyjściu rzekł Jezus: «Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy.

Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale – jak to Żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię – dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie».

Rzekł do Niego Szymon Piotr: «Panie, dokąd idziesz?»

Odpowiedział Mu Jezus: «Dokąd Ja idę, ty teraz za Mną pójść nie możesz, ale później pójdziesz».

Powiedział Mu Piotr: «Panie, dlaczego teraz nie mogę pójść za Tobą? Życie moje oddam za Ciebie».

Odpowiedział Jezus: «Życie swoje oddasz za Mnie? Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Kogut nie zapieje, aż ty trzy razy się Mnie wyprzesz».

(J 13, 21 – 38)

Poniedziałek 3 kwietnia 2023

Zarówno Maria z dzisiejszej Ewangelii i Judasz, znali się z Jezusem, rozmawiali z Nim, słuchali Go i jadali wspólnie posiłki. Mieli jednak krańcowo różne relacje z Nim.

Maria kochała Jezusa, ludzką i kobiecą miłością, była gotowa zrobić wszystko dla Niego, ten drogocenny olejek miał dla niej wartość tylko wtedy gdy mogła nim uczcić Jezusa. Za cztery dni Maria wraz z kilkoma innymi kobietami znajdzie się pod krzyżem umierającego Ukochanego.

Judasz widział w Jezusie kogoś, z kim warto trzymać, bo działał niesamowite rzeczy. Chciał być partnerem Jezusa w interesach, liczył na sukces przy boku potężnego Mistrza. A jego sugestia, że można było sprzedać olejek i zarobione pieniądze rozdać ubogim, była próbą przypodobania się Jezusowi, przecież On tak dbał o ubogich.

My patrzymy na tę scenę z perspektywy z martwych wstania Jezusa, które ostatecznie dowiodło, że jest Synem Boga i Zbawicielem. Bohaterowie dzisiejszej Ewangelii mieli jednak do czynienia z człowiekiem, prawda, że wyjątkowym, ale człowiekiem. Ich postawy są sprawdzianem relacji człowiek – człowiek.

Popatrzmy na ludzi, z którymi idziemy przez życie. Jeśli ich pokochamy, odkryjemy, że są córkami i synami Boga. Jeżeli zaś łączą nas z nimi tylko mniej czy bardziej korzystne interesy, możemy się ich pozbyć, na przykład za symboliczne trzydzieści srebrników, co przydarzyło się Judaszowi. Możemy ich po prostu porzucić, odepchnąć. I przegapić szansę na miłość, która daje zbawienie i wieczne szczęśliwe życie.

Dwie uwagi na koniec. Pierwsza – jak długie włosy musiała mieć Maria, skoro mogła nimi ocierać nogi Jezusa!? Druga, w kontekście dobrze wydanych pieniędzy, bardzo proszę o wsparcie wielkanocnych posiłków dla bezdomnych i uchodźców, z którym będziemy świętować, pisałem o tym wczoraj. Bardzo dziękuję. Dobrego, Wielkiego Tygodnia.

Stowarzyszenie Centrum Wolontariatu, ul. Gospodarcza 2, 20-217 Lublin, nr konta: 64 1240 1503 1111 0000 1753 2101 tytułem “Darowizna na cele statutowe – Wielkanoc”.

Ewangelia:

Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta usługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego, drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi stopy, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią olejku.

Na to rzekł Judasz Iskariota, jeden z Jego uczniów, ten, który Go miał wydać: «Czemu to nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich ubogim?» Powiedział zaś to nie dlatego, że dbał o biednych, ale ponieważ był złodziejem i mając trzos, wykradał to, co składano.

Na to rzekł Jezus: «Zostaw ją! Przechowała to, aby Mnie namaścić na dzień mojego pogrzebu. Bo ubogich zawsze macie u siebie, Mnie zaś nie zawsze macie».

Wielki tłum Żydów dowiedział się, że tam jest; a przybyli nie tylko ze względu na Jezusa, ale także by ujrzeć Łazarza, którego wskrzesił z martwych. Arcykapłani zatem postanowili zabić również Łazarza, gdyż wielu z jego powodu odłączyło się od Żydów i uwierzyło w Jezusa.

(J 12,1 – 11)

Opis zrzutki

Ania od wielu lat jest związana ze środowiskiem naszego lubelskiego Centrum Wolontariatu, doświadcza także niepełnosprawności. Niedawno pożar zniszczył jej dom, m.in. wózek inwalidzki.

Obecnie trwa zbiórka na odbudowę domu. Bardzo prosimy o wsparcie tej zbiorki.

https://zrzutka.pl/geajaf?utm_medium=social&utm_source=facebook&utm_campaign=sharing_button&fbclid=IwAR1LRlRyTTkwF2J5xKDg3moHvA1JkNfJxhygWNTciDBdRYSyRG7uT-CZdFc

W dniu 22 marca około godziny 14.30 wybuchł pożar w domu jednorodzinnym Ani. Ania jest osobą z niepełnosprawnością, podopieczną Stowarzyszenia Siloe. Sytuacja Ani i pozostałych mieszkańców dotkniętego pożarem domu jest bardzo trudna. Zostali oni pozbawieni dachu nad głową i niemal wszystkich swoich dóbr materialnych. Pożar, który wybuchł w godzinach popołudniowych 22 marca, zniszczył całkowicie parter domu, pozostawiając jedynie zgliszcza. Wyposażenie, meble, dokumenty, zdjęcia i pamiątki – wszystko uległo zniszczeniu w ciągu zaledwie kilku chwil. Na szczęście, mieszkańcy byli wówczas poza domem i nikomu nic się nie stało.

Niestety, straty są ogromne. Dwa pozostałe piętra budynku zostały mocno zadymione i wymagają gruntownego remontu. Wszystkie pomieszczenia w budynku są uszkodzone i muszą zostać odnowione. Dodatkowo, z powodu toksyczności oparów, wszystkie meble, które nie zostały zniszczone przez pożar, muszą zostać wymienione. Remont tego domu to kosztowne przedsięwzięcie, a mieszkańcy są w bardzo trudnej sytuacji finansowej, co czyni tę sytuację jeszcze bardziej trudną.

Zwracamy się do Was z prośbą abyśmy okazali solidarność i wsparcie dla tych ludzi w ich trudnej sytuacji. Bez naszej pomocy, nie będą w stanie wrócić do swojego domu, który stanowił dla nich centrum ich życia i który stracili w wyniku nieszczęśliwego zdarzenia. Każda, nawet najmniejsza pomoc jest teraz nieoceniona i z pewnością zostanie doceniona przez mieszkańców. Razem możemy pomóc tym ludziom wrócić do normalnego życia i przywrócić im godne warunki do życia.

ДАЙ НАМ ЖИТТЯ НОВЕ

Rekolekcje Wielkopostne 2023

Запрошення на реколекції.

Wygłoszę te rekolekcje w kościele NMP Królowej Polski w Lublinie, ul. Gospodarcza 7.

W dniach: 3 – 4 – 5 kwietnia, poniedziałek, wtorek, środa o godz. 17:00.

Костел Матері Божої Королеви Польщі вул. Gospodarcza 7, нижній костел – задній вхід

Понеділок, 3 квітня – 17.00 Вівторок, 4 квітня – 17.00 Середа, 5 квітня – 17.00

Będą dwujęzyczne – po polsku i ukraińsku. Będą dostępne na stronie www.noweradio.pl

Będą połączone ze świadectwami o nowym życiu.

Zapraszam serdecznie.

Запрошуємо до молитви за Україну.

Po ukraińsku także:  

«Дай нам життя нове, і ми будемо славити тебе».

 Запрошення на реколекції.

Костел Матері Божої Королеви Польщі вул. Gospodarcza 7, нижній костел – задній вхід

Понеділок, 3 квітня – 17.00 Вівторок, 4 квітня – 17.00 Середа, 5 квітня – 17.00 Запрошуємо до молитви за Україну.

Kazanie na Niedzielę Palmową 2 kwietnia 2023

Najpierw o św. Janie Pawle II. Mamy rocznicę Jego odejścia do wieczności. I mamy trwający od jakiegoś czasu publiczny ferwor wokół Jego osoby, ferwor, który jeszcze pewnie będzie kontynuowany

Jestem z pokolenia JP2, przyznaję, że moje duchowe, ludzkie i życiowe DNA zawiera Jego przesłania, naukę ale i postawę wobec świata oraz ludzi. Podobnie pewnie jest w przypadku wielu z Was. Zamiast ferworu, jaki towarzyszył Janowi Pawłowi II za Jego życia – wspomnę tylko kremówki i przeliczne pomniki – i jaki wzmaga się obecnie, zachęcam raz jeszcze, aby czytać Jego encykliki i realizować wskazany przez Niego program przebudowy świata w duchu Cywilizacji Miłości.

W tym duchu mam prośbę. Proszę, jak co roku, o wsparcie wielkanocnych działań Centrum Wolontariatu. W Wielkanoc spotkamy się na śniadaniu z osobami bezdomnymi i ubogimi, a w drugi dzień Świąt zasiądziemy do obiadu z rodzinami głównie ukraińskich uchodźców. Prośba – najlepiej opisana tutaj: https://www.facebook.com/photo/?fbid=605074948327370&set=a.469445315223668
— dotyczy przekazania wielkanocnych darów, którymi podzielimy się i z bezdomnymi i z uchodźcami. Można to zrobić w sobotę 8 kwietnia w godz. 11:00 – 13:00, przy ul. 1 Maja 20 w Lublinie. Kto zaś z Was jest dalej od Lublina lub jest mało biegły w sztuce kulinarnej, może – o co też proszę – wesprzeć nasze posiłki finansowo, koszt dla jednej osoby to 60 zł, a będziemy gościć ponad 150 osób.

Numer konta:

Stowarzyszenie Centrum Wolontariatu, ul. Gospodarcza 2, 20-217 Lublin, nr konta: 64 1240 1503 1111 0000 1753 2101 tytułem “Darowizna na cele statutowe- Wielkanoc”.

W ten sposób zasiądziecie także przy naszych wielkanocnych stołach. Zresztą kilka osób już tak uczyniło, zakupując jakieś produkty lub przekazując fundusze, za co Bóg zapłać i bardzo dziękujemy.

Trochę zabrzmiało to jak ogłoszenia parafialne. Na końcu mam  przesłanie. Palma w naszych rękach to wyznanie wiary, że wierzymy w Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela i że chcemy realizować w naszych życiorysach przykazanie miłości. Najbardziej czekają na nią ubodzy, samotni, bezdomni, uchodźcy, zagubieni. A palmy niech znaczą, że wierzymy i staramy się o miłość.

Sobota 1 kwietnia 2023

W dawniej odmawianym pacierzu przypominaliśmy sobie o uczynkach miłosiernych. Względem duszy i względem ciała. Jesteśmy na finiszu Wielkiego Postu, listy zakupów już zrobione. Może jeszcze zdążymy z miłosierdziem.

1. Grzeszących upominać

2. Nieumiejętnych pouczać

3. Wątpiącym dobrze radzić

4. Strapionych pocieszać

5. Krzywdy cierpliwie znosić

6. Urazy chętnie darować

7. Modlić się za żywych i umarłych

1. Głodnych nakarmić

2. Spragnionych napoić

3. Nagich przyodziać

4. Podróżnych w dom przyjąć

5. Więźniów pocieszać

6. Chorych nawiedzać

7. Umarłych pogrzebać

Piątek 31 marca 2023

Młoda, chyba pięcioletnia dama, opowiadała mi wrażenia z lektury „Biblii dla dzieci”, czyli ilustrowanych na modłę dziecięcą fragmentów Pisma Świętego. I wiesz – referowała – Mojżesz rozdzielił morze na dwie części, naród wybrany uratował się, a fale zatopiły złych Egipcjan. A potem jeszcze puknął w skałę takim kijem i popłynęła dobra woda dla ludzi. Hurra!

Pomyślałem sobie, że właśnie o to chodzi! Mamy to, w co wierzymy, jeśli wierzymy. Tak czują dzieci. A my, dorośli? Chyba na odwrót, wierzymy w to, co mamy.

Beati, qui non viderunt et crediderunt, Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli. Na koniec miesiąca i tuż przed nowym kwietniem, życzę, żebyśmy mieli to, w co wierzymy. Razem z naszym z martwych wstaniem.