Itinerarium

Kazanie na Niedzielę Ducha Świętego 28 maja 2023

Trzy myśli chcę dziś Wam przekazać, w uroczystość zesłania Ducha Świętego.

Pierwsza, zawsze doczuwam wielką radość, kiedy słyszę pod swoim adresem słowa: „I ja odpuszczam tobie grzechy”. Równie wielką mam wtedy, gdy wypowiadam te słowa. Tak działa Duch Święty. Mam też dobrą wiadomość dla tych, którzy z różnych powodów nie mogą uzyskać rozgrzeszenia sakramentalnego. W Księdze Tobiasza czytamy – Jałmużna uwalnia od śmierci i oczyszcza z każdego grzechu. Ci, którzy dają jałmużnę, nasyceni będą życiem. A św. Piotr dopowiada: Przede wszystkim miejcie wytrwałą miłość jedni ku drugim, bo miłość zakrywa wiele grzechów.

Druga rzecz, Duch Święty może odnowić wszystko, co my już uznaliśmy za stracone, przepadłe, nie do uratowania, zniszczone i rozbite. Jeżeli macie takie sprawy w swoim życiu, zawołajcie Ducha Świętego, jest niezawodnym specjalistą, szczególnie w dziedzinie miłości, przyjaźni, konfliktów z ludźmi, trudności w przebaczeniu czy utracie wiary w sens życia. Tę odnowicielską moc Ducha najlepiej przedstawia wizja Ezechiela, w której Duch zamienia wyschłe kości w żywe i jędrne ciała.

I po trzecie. Na pewno potraficie wskazać w swoich biografiach wydarzenia, które zadziały się przypadkiem lub niespodziewanie. Przypomnę zatem stare przekonanie, że Przypadek i Niespodzianka to najczęściej spotykane pseudonimy Ducha Świętego. Nikt nie pojawił się w waszym życiu przypadkiem, każdego człowieka przysłał wam Duch Święty. I więcej, do kogokolwiek poszliście z dobrymi zamiarami, posłał was tam Duch Święty. W Dziejach Apostolskich opisane są historie św. Pawła, którego Duch posyła do kolejnych miast i ludzi, wręcz szepce mu do ucha następne ruchy.

Dzięki Duchowi Świętemu spotkałem cudownych ludzi, na zdjęciu nagrywam wywiad z bp Arturo Amador, z diecezji Santa Clara na Kubie, jednym z najbardziej odważnych obrońców wolności, jakich poznałem.

Jeśli są wżyciu Przypadki i Niespodzianki, cieszcie się, Duch Święty działa!

Ewangelia

Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, choć drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana.

A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane». (J 20, 19 – 23)

Sobota 27 maja 2023

Kiedy przeżegnam się przed posiłkiem, a potem zapomnę o chlebie, który kompletnie sczerstwiał, mam poczucie, że wiara rozeszła mi się z życiem. Jasne, najlepiej żegnać się i nie wyrzucać chleba. Kiedy jednak zdarza mi się – bardzo rzadko – wyrzucać stary, zapomniany chleb, mam wrażenie, że unieważniam tym samym znak krzyża. Proszę przecież codziennie „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”, a potem zapominam o otrzymanym darze i marnuję go.

Bogu dzięki, mam chyba jeszcze trochę czasu, aby – nie tylko w sprawie chleba – wiara i życie stały się tożsame.

Piątek 26 maja 2023

Zdałem sobie sprawę, że udało mi się w życiu zbudować kilka mostów. Mam na myśli relacje z ludźmi, zwłaszcza z tymi, którym jakoś się w życiu nie powiodło, którzy trafili za kraty albo wyszli spoza nich, którzy utracili dom albo i ojczyznę. Kiedy spoglądam w listę kontaktów w telefonie, cieszę się, że mam ich numery i czasem mogę z nimi rozmawiać.

A jak buduję mosty? Nic trudnego. Najpierw staram się ludzi słuchać i wysłuchiwać, najlepiej do końca. Potem staram się ich zrozumieć, zrozumieć – choć nie zawsze się z nimi zgadzam. Z tego rodzi się rozmowa, wymiana myśli, doświadczeń. Czasem wygląda to tak, jakbym tylko komuś zapalił światło, aby mógł lepiej widzieć co się dzieje. W tym wszystkim najważniejsza jest obecność.

Na pewno wśród Was jest wielu takich, którzy w podobny sposób rozumieją i tworzą swoje życie. Zatem kończę pozdrowieniem dla Budowniczych Mostów.

Czwartek 25 maja 2023

Czy rosyjskie rakiety lub drony mogą spaść na Warszawę lub inne polskie miasta? Mogą, i jest to dziś bardziej możliwe niż przed wybuchem wojny w Ukrainie.

Od pewnego czasu większość z nas żyje już tak, jakby wojna w Ukrainie miała zaraz się skończyć i to jej zwycięstwem. Też tak bym sobie życzył, ale wiem, że jest inaczej. Chcielibyśmy wrócić do spokoju i pewności przyszłości, ale wiele wskazuje na to, że szybko to nie nastąpi, raczej czeka nas ciąg wielu niespodziewanych wydarzeń i przebudowa znanego nam świata.

Choćby odrobina znajomości historii uświadamia, że wstrząsy i kolosalne zmiany w strukturze świata są stałym elementem dziejów ludzkości. I właśnie żyjemy w obliczu takiej wielkiej zmiany.

O ile początek wojny w Ukrainie przebudził na krótko chyba wszystkich, to dopada nas znów silne otępienie, zagłuszanie ewentualności bliskiej wojny przez mnożenie przyjemności, a obecnie także składanie hojnych ofiar bogu, któremu na imię Urlop.

Daleki jestem od chęci siania paniki, jednak zdrowy rozum nakazuje mi trwać w czujności. I powraca mi fragment mowy Chrystusa z ewangelii: «Gdy ujrzycie chmurę podnoszącą się na zachodzie, zaraz mówicie: “Deszcze idzie”. I tak bywa. A gdy wiatr wieje z południa, powiadacie: “Będzie upał”. I bywa. Obłudnicy, umiecie rozpoznawać wygląd ziemi i nieba, a jakże obecnego czasu nie rozpoznajecie? I dlaczego sami z siebie nie rozróżniacie tego, co jest słuszne? (Łk

Czwartek 24 maja 2023

To dzisiaj się pochwalimy! Tytułem Wolontariusza Roku 2022 został wczoraj uhonorowany Kordian Urlich z naszego Centrum Wolontariatu. Konkurs miał charakter ogólnopolski, zatem sukces piękny.

Kordian trafił do naszego środowiska kilka lat temu. Przez żonę, Anetę, która już wcześniej służyła bezdomnym. Na któreś święta Aneta ugotowała zupę dla kilkudziesięciu bezdomnych, a że były to dwa wielkie gary, to Kordian jako mąż zawiózł posiłek i wspomniane gary wtaszczył do stołówki. I tak już pozostał.

Zimą wraz z ekipą Mobilnego Gorącego Patrolu odwiedza bezdomnych w pustostanach, zawaliskach i w altankach na ogródkach działkowych. Uczestniczył w misjach naszego wolontariatu w Białorusi i Gruzji, a od początku wojny wspiera uchodźców z Ukrainy, łącznie z przyjęciem do domu ukraińskiej matki z dzieckiem.

W zasadzie, jak trzeba podjąć jakieś ważne i trudne dzieło, to śmiało dzwonimy do Kordiana.

Cieszymy się z nagrody dla Kordiana, ale jest to w jakiejś części nagroda dla wszystkich z Was, którzy na różne sposoby wspieracie działania naszego wolontariatu. Mamy jeszcze dużo miejsc dla chętnych, którzy chcieliby razem z nami budować bardziej solidarny i braterski świat!

Wtorek 23 maja 2023

Zaczynam coraz bardziej obawiać się daty 11 lipca tego roku, umownie przyjmowanej za początek krwawych wydarzeń na Wołyniu. Okrągła 80-ta rocznica już powoli staje się łakomym kąskiem dla polityków, część z nich będzie starała się w obliczu jesiennych wyborów zyskać trochę głosów na retoryce antyukraińskiej. Bardzo chciałbym się mylić w tej kwestii.

Zdumiałem się słysząc kilkanaście dni temu wezwanie ze strony przedstawiciela polskiego rządu, aby prezydent Żełeński przeprosił za Wołyń. Ja absolutnie nie widzę takiej potrzeby, wystarczają mi przeprosiny wcześniejszego prezydenta UA Poroszenki oraz prośbę o przebaczenie podpisaną bodaj sześć lat temu przez dwóch jeszcze wcześniejszych prezydentów naszego sąsiada (Juszczenkę i zmarłego w ub. roku Krawczuka).

Ogromnie mi wstyd za pojawiające się sugestie, że teraz to Ukraińcy muszą nas przeprosić jeszcze mocniej, bo przecież tyle dla nich zrobiliśmy i nadal robimy. Ufam, że większość z nas pomaga bez chęci upokarzania czy jakiejś rekompensaty. Dla mnie dochodzi jeszcze kwestia Ewangelii: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy, wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać” (Łk 17,10).

Mamy nowy czas, piszemy nową i piękną historię solidarności polsko – ukraińskiej, cudowna kartę przyjaźni międzyludzkich, pobudziliśmy do pomocy (jako takiej) kilka narodów Europy. Myślę, że istnieje szansa na nową europejską solidarność, której pierwsze i jakże wysokie fale popłynęły właśnie od nas, Polaków.

Piszę te słowa na niespełna dwa miesiące przed rocznicą Wołynia, piszę po to, abyśmy tych szans nie stracili. I ufam, że nie stracimy.

Poniedziałek 22 maja 2023

Zdjęcie prezentuje sytuację z warsztatów, które prowadzimy dla wolontariuszy, chodzi o zauważenie ludzi, którzy mają jakieś problemy. Uczymy, że wtedy trzeba podejść, pochylić się, posłuchać, zrozumieć i pomóc.

Na pewno spotkamy dziś wielu ludzi, tych obok w rodzinach, w pracy ale i tzw. przypadkowych, w sklepach, autobusach czy przechodzących tą samą ulicą. Ja wczoraj poznałem przynajmniej pięcioro nowych, ciekawych, mądrych ludzi, wielka, wielka frajda!

Pozwólmy się zaskoczyć obecnością ludzi, ich bliskością, mają w sobie wiele miłych niespodzianek, wystarczy jakiś wyzwalacz z naszej strony. Ciepłe słowo, gest życzliwości, zainteresowanie, choćby krótkie. Jakiż to piękny dzień!

Kazanie na Wniebowstąpienie Pańskie

Niedziela 21 maja 2023

Na niebie podziwiam ósemki kręcone przez jaskółki, wschody i zachody Słońca, nocami miriady gwiazd, planet i komet. Cuda nad cudami!

Jest jednak jeszcze bardziej cudowne niebo – „Ja jestem z wami przez wszystkie dni”. Niebo to Jezus i ja, Jezus i ty. Na zawsze. Najgłębsza jedność.

I jeszcze nieba, nasze ludzkie nieba, które są przedsmakiem niekończącego się nieba. Nieba powstające z najgłębszej więzi między ludźmi, którzy kochają się lub przyjaźnią. Najgłębsza jedność.

Ewangelia

Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, tam, gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami:

«Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».

(Mt 28, 16 – 20)

Sobota 20 maja 2023

Będziesz miłował Pana Boga twego z całego serca swego, z całej duszy swojej i ze wszystkich myśli swoich, a bliźniego swego, jak siebie samego.

Znamy te przykazania wszyscy, to jedne z najstarszych w historii ludzkości. Próbujemy je wypełniać. Od dawna stawiam sobie pytanie o dwa słowa  – „całego” i „wszystkich”.

Rachunek sumienia podpowiada mi, że udaje mi się – „trochę, nie do końca, w dużej części, prawie”. Ale czy to się liczy? Przecież wyraźnie stoi, że „z całego” i „ze wszystkich”.  Motywuje mnie nadzieja, że mam dziś nowy dzień.

Piątek 19 maja 2023

Jedna z moich znajomych Ukrainek, uchodźczyni ze wschodniej części kraju, bardzo ciekawie podsumowała swój dotychczasowy pobyt w Polsce:

– Cały czas coś robię, bo ja nie lubię niepracy.

Lapsus językowy w tym przypadku jest do wybaczenia. Dziewczyna, lekko po trzydziestce, od pierwszych dni w Lublinie imała się różnych zajęć, najpierw zarabiała sprzątając jakieś biuro, potem jako pomoc kuchenna w restauracji, teraz pracuje w małej firmie, na stanowisku bliskim jej kompetencjom. Rzeczywiście nie lubi niepracy.

Niepraca! Niepracą może być zasiłek dla bezrobotnych, korzystanie z bezpłatnej pomocy, wykorzystywanie znajomości do pobierania niezasłużonych zarobków, symulowanie pracy.

Niech nikt nie czuje się urażony, ale czasem przeraża mnie ogromna ilość rad nadzorczych (nadzorujących?), stanowisk wice (prezesów, dyrektorów), pełniących obowiązki, asystentów, doradców i pełnomocników. Wiele takich funkcji pachnie niepracą. Pewnie tak jest na całym świecie, o tyle interesuje mnie to w Polsce, bo my wszyscy pracujący składamy się na zarobki tych, którzy lubią niepracę.

A czemu praca? Uczciwa, własnymi rękami czy umysłami? Najkrócej – bo to po Bożemu.

A na zdjęciu ukraińskie dzieci, pracujące siłą i urodą swoich głosów.