Kazanie na 6 Niedzielę Wielkanocną
5 maja 2013
Z powodu nieznajomości Ducha Świętego i lęku przed Jego Wichrami, żyjemy smętnie i nieciekawie. Pan Bóg wymarzył dla nas życie piękne, niesamowite i pełne radości. My żyjemy normalnie, troszczymy się o zdrowie, urodę, czasem przygodę. Najpierw się długo rozpędzamy, przez pierwsze trzydzieści lat, bo matura, studia, staż, pierwsza praca. Potem się urządzamy, bo mieszkanie, pieniądze, ożenek, dzieci, coraz lepsze stanowiska, tak schodzi nam kolejne dwadzieścia lat. Jak się już w miarę dobrze urządzimy, trzeba się leczyć ze wszystkich chorób, rehabilitować i dbać o formę. Normalnie nie ma kiedy żyć, najpierw się człowiek rozpędza, potem urządza i naprawia, wreszcie trzeba hamować przed zbyt wczesną śmiercią. No normalnie, nie ma kiedy żyć! I tak jakby o nas była głupia piosenka: „Urodziłem się, aby umrzeć …”
Lękamy się swoich marzeń i śmiałych myśli, nie są zwykłe. Mogą być tchnieniem Ducha. Nie można wyjść na wariata, w ryzach mamy się trzymać, nie wydziwiać, nie wolno zbyt śmiało myśleć i marzyć górnolotnie, grozi świętością. Grozi świętością, bo to i Duch Święty.
W kazaniu głosem (www.itinerarium.pl) mówię o Duchu szczęścia, bo Chrystusowi zależy na naszym, tutejszym i tamtejszym, szczęściu. Po to zsyła nam swojego Ducha, zsyła, a my możemy Go przyjąć. Możemy.
Ducha Świętego nikt nam nie wciska, sakrament bierzmowania (pomimo pozorów) nie jest formą przymusowego wyposażania niesfornej młodzieży w nadzwyczajne moce. Duch Święty jest zaproszeniem do Nowego i Niepowtarzalnego Życia, ostatecznie do Nieskończonego. Duchowi najbardziej bliska jest strefa miłości (teologia nazywa Go „Miłością Ojca i Syna”), On ją rodzi, roznieca, kształtuje, wzmaga, wznosi, potęguje, ożywia i wskrzesza, jeśli zdążyła zemrzeć z nudów i bezsilności.
Bierzcie Ducha, żeby być silni, odważni, szybcy, cierpliwi, łagodni, radośni i pełni pokoju. Bierzcie Ducha, żeby gorąco kochać i nie przeminąć.
Liturgia słowa
(Dz 15,1-2.22-29)
Niektórzy przybysze z Judei nauczali braci wAntiochii: Jeżeli się nie poddacie obrzezaniu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni. Kiedy doszło do niemałych sporów i zatargów między nimi a Pawłem i Barnabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, i jeszcze kilku spośród nich uda się w sprawie tego sporu do Jerozolimy, do Apostołów i starszych. Wtedy Apostołowie i starsi wraz z całym Kościołem postanowili wybrać ludzi przodujących wśród braci: Judę, zwanego Barsabas, i Sylasa i wysłać do Antiochii razem z Barnabą i Pawłem. Posłali przez nich pismo tej treści: Apostołowie i starsi bracia przesyłają pozdrowienie braciom pogańskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i w Cylicji. Ponieważ dowiedzieliśmy się, że niektórzy bez naszego upoważnienia wyszli od nas i zaniepokoili was naukami, siejąc zamęt w waszych duszach, postanowiliśmy jednomyślnie wybrać mężów i wysłać razem z naszymi drogimi: Barnabą i Pawłem, którzy dla imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa poświęcili swe życie. Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy powtórzą wam ustnie to samo. Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!
(Ps 67,2-3.5.8)
REFREN: Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże
Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi,
niech nam ukaże pogodne oblicze.
Aby na ziemi znano Jego drogę,
Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.
Niech się narody cieszą i weselą,
że rządzisz ludami sprawiedliwie
i kierujesz narodami na ziemi.
Niech nam Bóg błogosławi,
niech się Go boją wszystkie krańce ziemi.
(Ap 21,10-14.22-23)
Uniósł mnie anioł w zachwyceniu na górę wielką i wyniosłą, i ukazał mi Miasto Święte – Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, mające chwałę Boga. źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego, jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu: Miało ono mur wielki a wysoki, miało dwanaście bram, a na bramach – dwunastu aniołów i wypisane imiona, które są imionami dwunastu pokoleń synów Izraela. Od wschodu trzy bramy i od północy trzy bramy, i od południa trzy bramy, i od zachodu trzy bramy. A mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka. A świątyni w nim nie dojrzałem: bo jego świątynią jest Pan, Bóg wszechmogący oraz Baranek. I Miastu nie trzeba słońca ni księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je oświetliła, a jego lampą – Baranek.
(J 14,23)
Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy.
(J 14,23-29)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać. Kto Mnie nie miłuje, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca. To wam powiedziałem przebywając wśród was. A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem. Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie. A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie.
