Itinerarium

Sztuka wielomówstwa jest dziś rozwinięta niebywale. Słowo jest bardzo ważne. Wiedzą o tym spece od reklamy, posłowie, ministrowie, rzecznicy. Dzień w dzień produkcja słowa funkcjonuje niezwykle sprawnie. Aż – czy ja tylko – mam poczucie nadprodukcji i przesytu, zwłaszcza, że gdyby 90 % mówiących publicznie, zaniemówiło, nie odczułbym raczej spadku sensu.

Żeby powiedzieć dwa mądre zdania, trzeba czasem kwadransa namysłu a czasem i godziny. Bo się człek musi w sobie skupić, nagromadzić energii, myśli, przesortować to, pozmagać się z niuansami i wreszcie sięgnąć po słownik, już samo narzędzie i wreszcie – patrząc najlepiej w oczy – właściwie wypowiedzieć.

Bacz co, jak i kiedy mówisz. Nie powiększaj potoku pustosłowia. Rozpocznij sezon ochrony sensu.

Popełniasz błąd myśląc, że wszystko co ważne zostało już odkryte, poznane, zrozumiane i wyjaśnione. Wielu ludzi traci najcenniejsze momenty życia przyjmując, że świat ma stałą konstrukcję, której tylko trzeba się wyuczyć. Pozostaje tylko zestaw ról do odegrania.

Nieprawda. Najważniejsze rzeczy są dopiero do odkrycia i zrozumienia. Masz swój odcinek odkrywania tajemnic świata. Także ten wyznaczony na dzisiaj. Postaraj się przeżyć ten dzień z szeroko otwartymi uszami i oczyma, z natężoną uwagą umysłu i maksymalnym wykorzystaniem wyobraźni.

Właściwe sensy – życia, relacji z ludźmi, obrazu Boga – są do ustanowienia przy twoim współudziale. Z dziękczynieniem przyjmij dzisiejszy czas i miejsca, gdzie będziesz. Tam czeka cię do odkrycia tajemnica sensu. Bez fajerwerków i aplauzu tłumów. W powszedniości i zwykłości.

A wszystko zależy od twojej zgody na wejście na tę ścieżkę.

Jeszcze parę dni i zamilkną owacje dla Jana Pawła II dwudziestopięcioletniego. Ale teraz Polacy, Rodacy, Krajanie, Wierni – do roboty! Papież wobec nas “zrobił swoje”. Wizyty, pielgrzymki, audiencje, spotkania, listy, przesłania.

Teraz czas na nas. Wiemy co zrobić z bezdomnymi, ubogimi, narkomanami, bezrobotnymi, zagubionymi i zniechęconymi. Mamy dużo roboty! Zrobić nam trzeba nową solidarność. Zrobić! Nie proklamować i wspominać, ale zrobić!

Dostaliśmy od tego Człowieka tak wiele na nasze czasy. Resztę – przebudowanie tej ziemi na bardziej ludzką i boską – musimy zrobić już sami. Najważniejsze, że wiemy jak.

I w życie trzeba wierzyć. Że jest piękne – choć wiele rzeczy wydaje się wskazywać, że chore, trudne, za trudne, za krótkie i zawsze nie do końca takie jakie byśmy wymarzyli.

Że jest ciekawe i głębokie, choć doświadczenie dzień po dniu podsuwa nam pod nos nudziarzy, głupców i krętaczy.

Że jest pełne sensu, choć zdaje się być kostką w szalonym dominie, układanym bez zasad i wizji docelowej.

W życie trzeba wierzyć. Żyć pięknie, ciekawie, głęboko i z sensem.

Pomimo.

Kazanie na niedzielę 12 października AD 2003 – Dzień Papieski

Człowiek może objawiać Boga. Słowami, twarzą, gestami, pochyleniem nad granicą przejścia. Dlatego tak ważny jest Jan Paweł II.

Trudne chwile nie są ofertą złego losu, nieszczęśliwego trafu i kaprysu Opatrzności. Każdy ból, łzy, niezawiniona wrogość ze strony innych, przykrości i wszystko inne, co czujesz jako złe, trudne i przygniatające jest zaproszeniem do większej miłości.

Miłość rośnie, dojrzewa i owocuje nie w chwilach uniesień i zachwytów, ale zawsze wobec prób, przeszkód i cierpienia. Zaufaj życiu, które niesie trudne chwile, to droga wzrostu miłości.

Nie zapomnij, że ciągle się rozwijasz! Giovanni Pico della Mirandolla mawiał już 500 lat temu, że jesteś rozpięty pomiędzy kamieniem a aniołem. Możesz dzień po dniu zbliżać się albo do jednego albo do drugiego. Dzisiaj również.

Dostajesz dziś bardzo wiele tego, co może służyć twojemu wzrostowi: książka, do której zajrzysz, muzyka, którą usłyszysz, jesień, która opada w szaleństwie kolorów, ludzie, którzy cię spotkają i porozmawiają z tobą. To i wszystko inne zostało dziś przygotowane dla ciebie, abyś mógł rosnąć.

A druga rzecz – będziesz rósł o tyle, i ile nie zatrzymasz tego wszystkiego dla siebie tylko.

Szum samochodów ? Kroki pod oknem ? Komputer ? Dźwięk telefonu ? Odgłos znajomego, który mówi do kogoś ? Dzwon ? Radio ?

Istnieje pokusa, aby włączyć się w kakofonię dźwięków i głosów, które produkuje od rana świat. Żeby poczuć się twórcą gwaru, symfonii życia. Ale życie polega na słuchaniu! Słuchanie daje zrozumienie najważniejszych wymiarów życia, jest biletem wstępu do tajemnic, które objawione są tylko nadstawiającym uważnie uszu.

Wyprzedziło mnie znakomite auto, sześciocylindrowy krążownik szos. Potem mijałem nowobogackie wille na obrzeżach miasta. Wracając wciąż miałem w oczach neony otwartych długo w noc supermarketów.

Gdyby nie różaniec w palcach prawej ręki, pomyślałbym, że nie warto już troszczyć się o zbawienie.

Rzeczy ważne i najważniejsze dzieją się właśnie tu i teraz. Niestety masz tendencję do odsuwania ich na KIEDY INDZIEJ i GDZIE INDZIEJ. W ten sposób umyka ci najbardziej cenne i wartościowe doświadczenie. Bujasz w marzeniach o przyszłości, lokując najpiękniejsze przeżycia w miejscach, gdzie cię jeszcze nie ma (i nie było i prawdopodobnie nie będzie!) i w czasie, który dopiero ma nadejść.

Nie ma żadnego szczęścia w przyszłości i w innych miejscach, niźli te, w których jesteś dziś. Życie nawrócone i przebudzone oznacza czerpanie pełną garścią szczęścia z tego, co masz teraz i tutaj.