Kazanie na niedzielę 26 października AD 2003
Uroczystość poświęcenia kościoła
Kościół jest tam, gdzie Bóg wchodzi pod dach człowieka i gości się u niego. Tak jest począwszy od Zacheusza aż po mnie i ciebie. Kocham Kościół, bo staram się kochać Boga i ciebie. Kochając stwarzam nowe i najpiękniejsze oblicze Kościoła.
Jest wiele źródeł miłości, z których należy korzystać, jeżeli ona ma nas nasycić i ugasić pragnienie. Pragnienie, które pochodzi od Boga i w którym sam Bóg się zaleca jako Miłość Nieskończona.
Wszystko wyszło z ręki Boga, który jest Miłością. W całym stworzeniu jest ślad Boga, który jest Miłością. Nie mów – Nie ma miłości, trudno o miłość, miłość zdarza się rzadko albo wcale. To są jedynie świadectwa twojej drogi ku pustce.
Rozróżniaj to, co jest miłością, od tego, co chciałbyś, aby nią było. Dziś nasyć się całym sercem darami miłości, od snu przez godziny jawy, po opromienione miłością zasypianie.
Postępujcie drogą miłości. Hasło, które narzeczeni mają na kartkach wymaganych do zawarcia ślubu i którego niemal nie zauważają. Wydaje im się, że nie muszą niczego dowiadywać się o miłości, że miłością jest to, co oni przeżywają, że mają miłość, na zawsze.
Kto przestaje się uczyć miłości, ten ją traci i nie kieruje ona jego życiem. Ponieważ miłość jest niepojęta i nieskończona, każdy dzień jest dla niej szansą i próbą. A każdy stracony dzień zubaża nas w człowieczeństwie, które rośnie przez miłość.
Więc i dzisiaj dane nam jest uczyć się miłości. Po to, aby nasze kroki nie szły którędy indziej niźli drogą miłości. To samo dotyczy myśli, słów i wszelkich gestów.
Nie zapomnij o tym.
Potrzebna jest unia ludzi z ludźmi. Człowieka z człowiekiem. Zaufanie w obydwie strony. Że on jest dobry, dużo lepszy niż myślimy. Z dużym kredytem zaufania.
Wspólne poszukiwanie ważnych spraw do zrobienia, idei dzielonych w sercu i wzajemnego wsparcia. Wiary, że mój świat nie jest jedyny i najważniejszy, że realny jest świat uczuć i doznań drugiej osoby.
Transgresja. Przekroczenie okowów solipsyzmu. Powędrowanie w ogrody otwierane przez innych, zasmakowanie dobra innych ludzi, ich doświadczeń i świata zupełnie innego od naszego.
Nie jest dobrze, aby człowiek był sam. Dwóch jest kolebką zbawienia.
Zły czas dla biednych, niezaradnych, odrzuconych i spóźnionych. Lewica nie wie co czyni prawica, w bagnie trudno o orientację. Samoobrona sama się nawet nie obroni.
Jedynie Pan Jezus ciągle bezpartyjny, ubogi, bez purpury kardynalskiej. Popłakuje bez szans na pracę, w slumsach na przedmieściach i idzie znowu przed zimą na dworzec pekape.
Głosem ubogich ciągle jest cisza i transparenty pieluch suszonych na sznurku za oknem. Programy komercyjne do wyciskania łez przed telewizorem wieczorem. Koncert kłótni przy tanim winie.
Przecież może być inaczej.
Przypominam, że anioły dawno już się wcieliły w postaci ludzkie. Więc nie opadają, jak niegdyś, z furkotem wielkich skrzydeł do izb, w których przy kołowrotkach siadają pobożne panienki.
Anioły dziś spacerują z parasolami, siadają za kierownicą aut i zgrabnie biegają paluszkami po klawiaturze komputera. Bóg co nieco dostosowuje się do czasów. Używa środków współczesnych, nie przerywając misji kontaktu ze swoimi dziećmi.
Więc uważaj, z kim dziś gadasz, kogo mijasz na ulicy i kto wydzwania na twoją komórkę. Łaska przychodzi, jak zwykle, niezwykle zwykle.
Wczorajsza beatyfikacja Matki Teresy dowiodła, że Chrystus ma Twarz Kobiety. Tryumf Kobiety w obliczu Matki Teresy. Oblicze, które odsyła do dzieła, do miłości, która na ulicach Kalkuty dała nowe spojrzenie na żebraków, trędowatych i nędzarzy.
Nie jedźmy do Kalkuty, aby naśladować miłość Matki Teresy. Turystyka charytatywna byłaby wypaczeniem przesłania Świętej.
Cała rzecz w tym, że wycieczka do Kalkuty jest łatwiejsza niż ogarnięcie miłością tych, których teraz masz obok siebie. Problem nie tkwi w akcjach, które trzeba podjąć, ale w ruchu serca, które może obudzić się do miłości.
kazanie na niedzielę 19 października AD 2003
W Kalkucie nad wanną, w której kąpano żebraków, owrzodziałych, zapuchniętych i zawszawionych, zbieranych z ulic miasta, Matka Teresa kazała umieścić napis: Oto ciało Chrystusa.
Błogosławiona Matko Tereso, módl się za nami!
Ile niesiesz ze sobą zupełnie zbędnych rzeczy? Za tobą rozmowy, które miały zupełnie inaczej przebiegać, a brakło odwagi, aby naznaczyć je prawdą i sensem. Przed tobą znów ludzie, wobec których i tobie i im braknie odwagi, aby stanąć bez masek. Trudno jest istnieć bez osłon.
Dochodzą jeszcze kłopoty z pamięcią, która chętniej przechowuje urazy i rany, a rzadko czułość i bliskość. Tak dzień za dniem wrzucamy w plecak serca rozczarowanie i udawanie.
Bogu dzięki, prawdą jest, że każdy dzień jest szansą nowego życia, kiedy prostym wyborem porzucasz balast porażek i możesz budować ze słów i gestów dom miłości.
Nie ma czasu na bezowocne starzenie się. Możesz się postarzeć o jeden dzień dzisiaj i z niepokojem spojrzeć w kalendarz, odliczając z budżetu życia kolejne (stracone) 24 godziny. Na dodatek powiesz, że jesień, październik i przemijanie, więc i ty przemijasz.
Dziś może być przełomowym dniem w twoich zamiarach, wystarczy byś podjął decyzję o zrealizowaniu wreszcie najważniejszej rzeczy. Nie możesz tego odsuwać “ad calendas Graecas”. Marzenia – jeżeli im nie pozwolisz się ziszczać – wrócą tylko koszmarnym wyrzutem. A żyjesz po to, aby zrealizować to, o czym marzysz. Bo tak mówi do ciebie Bóg, dając ci ten dzień.
