Organizujemy sobie życie według dość głęboko zakorzenionego ( i raczej rzadko uświadamianego) przekonania, że jesteśmy ośrodkiem świata. To świat, historia, ludzie i wszystko inne, kręci się wokół naszej osi.
To ja moknę (choć w rzeczywistości pada deszcz), ja układam sobie życie (a przecież w jakimś istotnym wymiarze jest ono mi podarowane już), dramat jest naprawdę dramatem, gdy ja cierpię, a radość panuje wówczas, gdy mnie przepełnia.
Realnym zagrożeniem, wynikającym z takiej postawy, jest konflikt ze światem zewnętrznym, objawiający się narzekaniem na opór rzeczy (które chcą być po swojemu, a nie naszą modłę), trwałym zgrzytem w relacji do ludzi (którzy mają swoje własne osie, niekiedy przeciwne mojej) i odczuciem, że jest ten świat zły i źle urządzony, tzn. nie nadaje się do zrealizowania mojej wizji.
Pragnąc nadać sens życiu łapiemy się za naszą oś, próbujemy ją przeprofilować, bo a nuż popełniliśmy tylko błąd konstrukcyjny. Inwestujemy czas i energię, by ruch naszej osi powodował w końcu taki przebieg życia, jaki sobie umyśliliśmy. I tak może nam zejść do końca życia.
Wyjściem, zbawiennym i wyzwalającym, jest zrozumienie ( i praktyka), że istnieje sens historii, sens życia, sens człowieka i sens świata, jako coś do odkrycia i podporządkowania się. Odkrycie, że jest oś dziejów i oś człowieczeństwa. Wedle nich można uzgodnić tor własnego życia. Inaczej mówiąc, trzeba wejść na orbitę, uwzględniając, że tylko to zapewni właściwą harmonię i doznanie głębokiego sensu. Zamiast kręcić się wokół własnej osi, poddać się energii i wpływowi osi, które są poza nami. Trochę przypomina to sytuację, gdy nie umiemy a chcemy tańczyć, po swojemu wymyślając figury i ruchy (tak jak je czujemy). Co innego, gdy weźmie nas doświadczony partner, który zna krok i czuje rytm, wystarczy się poddać.
Bóg zna tajemnicę i sens życia, historii, świata, człowieka także. Jego zaproszenie do sensu jest stale aktualne. Decyzja i stała współpraca, to już kwestia zadysponowania twoją wolnością.
