Nagromadzenie niezwykłości mamy potężne w dzisiejszych czytaniach. Czemu brzytwa, abstynencja od wina i sycery (mocne biblijne piwo), nazireat (specjalny ślub wobec Boga łączący nie usuwanie zarostu i abstynencję), czemu niemota Zachariasza?
Choć to wszystko takie dziwne, archaiczne, niespójne, z wrażeniem cudowności, faktycznie jest bez większego znaczenia. Najpiękniejsze i najważniejsze, że rodzą się dzieci, a każde z nich jest zapowiedzią nowej ery. Samson, będzie wszak oślą szczęka trzebił Filistynów, Jan pociągnie dziesiątki tysięcy do nawrócenia. Zachariasz słyszy, że będzie miał syna, „któremu nadasz imię Jan. Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu z jego narodzenia cieszyć się będzie.” W każdym dziecku jest zapowiedź nowej ery, a Boże Narodzenie jest najbardziej radosnym Dniem Dziecka. Od dziecka Samsona, przez dziecko o imieniu Jan, zmierzamy do dziecka o imieniu Jezus.
Nasze radosne (oby!) świętowanie za kilka dni, także skupi się wokół dziecka. Liczne figurki, lalki, kukiełki z podobiznami dziecka wypełnią nasze kościoły, szopki i domowe dekoracje. Na chwilkę zapomnimy o wizerunkach Boga ukrzyżowanego, żeby zrozumieć, że wszystko zaczyna się od dziecka. To jest fantastyczne w chrześcijaństwie, że dzieje Boga splatają się ściśle z dziejami człowieka i to w naturalnej kolejności, od narodzenia dziecka po śmierć dojrzałego człowieka. Bóg przechodzi całą ludzką drogę. Nie spada skądś tam (z Nieba) na rydwanie, wyposażony w nadzwyczajne atrybuty (np. bilokacja czy gigantyczne kształty). Staje się człowiekiem, a przecież, żeby być człowiekiem, trzeba się narodzić z kobiety, być dzieckiem, trzeba jeść, pić i spać. Dlatego chrześcijaństwo jest takie normalne, omal bezcudowne, a może dlatego cudowne, że tak mało w nim cudów.
Bóg przechodzi całą ludzką drogę. Przeszedł całą ludzką drogę w Jezusie. Bóg – i tu jest prawda dla nas ważna – przechodzi całą ludzką drogę w każdym z nas. Nie ma już dwóch różnych dróg. Moja droga jest drogą Bożą. I tylko na tej mojej ludzkiej drodze, od gaworzącego dzieciństwa po wiek pełni, dostępuję zbawienia. Zbawienia, którego sensem jest przemiana w dojrzałość, a dojrzałością człowieczeństwa jest Bóstwo, Boskość. I po to mamy Boże Narodzenie.
LITURGIA SŁOWA
(Sdz 13,2-7.24-25a)
W Sorea, w pokoleniu Dana, żył pewien mąż imieniem Manoach. Żona jego była niepłodna i nie rodziła. Anioł Pana ukazał się owej kobiecie mówiąc jej: Otoś teraz niepłodna i nie rodziłaś, ale poczniesz i porodzisz syna. Lecz odtąd strzeż się: nie pij wina ani sycery i nie jedz nic nieczystego. Oto poczniesz i porodzisz syna, a brzytwa nie dotknie jego głowy, gdyż chłopiec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia. On to zacznie wybawiać Izraela z rąk filistyńskich. Poszła więc kobieta do swego męża i tak rzekła do niego: Przyszedł do mnie mąż Boży, którego oblicze było jakby obliczem Anioła Bożego – pełne dostojeństwa. Rzekł do mnie: Oto poczniesz i porodzisz syna, lecz odtąd nie pij wina ani sycery, ani nie jedz nic nieczystego, bo chłopiec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia aż do swojej śmierci. Porodziła więc owa kobieta syna i nazwała go imieniem Samson. Chłopiec rósł, a Pan mu błogosławił. Duch Pana zaś począł na niego oddziaływać.
(Ps 71,3-6.16-17)
REFREN: Będę opiewał chwałę Twoją, Boże
Bądź dla mnie skałą schronienia
i zamkiem warownym, aby mnie ocalić.
Bo Ty jesteś moją opoką i twierdzą,
Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca.
Bo Ty, mój Boże, jesteś moją nadzieją,
Panie, Tobie ufam od lat młodości.
Ty byłeś moją podporą od dnia narodzin,
od łona matki moim opiekunem.
Opowiem o potędze Pana,
będę przypominał tylko Twoją sprawiedliwość.
Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości
i do tej chwili głoszę Twoje cuda.
Korzeniu Jessego, który stoisz jako sztandar narodów, przyjdź nas uwolnić, racz dłużej nie zwlekać.
(Łk 1,5-25)
Za czasów Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan, imieniem Zachariasz, z oddziału Abiasza. Miał on żonę z rodu Aarona, a na imię było jej Elżbieta. Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga i postępowali nienagannie według wszystkich przykazań i przepisów Pańskich. Nie mieli jednak dziecka, ponieważ Elżbieta była niepłodna; oboje zaś byli już posunięci w latach. Kiedy w wyznaczonej dla swego oddziału kolei pełnił służbę kapłańską przed Bogiem, jemu zgodnie ze zwyczajem kapłańskim przypadł los, żeby wejść do przybytku Pańskiego i złożyć ofiarę kadzenia. A cały lud modlił się na zewnątrz w czasie kadzenia. Naraz ukazał mu się anioł Pański, stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia. Przeraził się na ten widok Zachariasz i strach padł na niego. Lecz anioł rzekł do niego: Nie bój się Zachariasz! Twoja prośba została wysłuchana: żona twoja Elżbieta urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan. Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu z jego narodzenia cieszyć się będzie. Będzie bowiem wielki w oczach Pana; wina i sycery pić nie będzie i już w łonie matki napełniony będzie Duchem Świętym. Wielu spośród synów Izraela nawróci do Pana, Boga ich; on sam pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza, żeby serca ojców nakłonić ku dzieciom, a nieposłusznych – do usposobienia sprawiedliwych, by przygotować Panu lud doskonały. Na to rzekł Zachariasz do anioła: Po czym to poznam? Bo ja jestem już stary i moja żona jest w podeszłym wieku. Odpowiedział mu anioł: Ja jestem Gabriel, który stoję przed Bogiem. A zostałem posłany, aby mówić z tobą i oznajmić ci tę wieść radosną. A oto będziesz niemy i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, w którym się to stanie, bo nie uwierzyłeś moim słowom, które się spełnią w swoim czasie. Lud tymczasem czekał na Zachariasza i dziwił się, że tak długo zatrzymuje się w przybytku. Kiedy wyszedł, nie mógł do nich mówić, i zrozumieli, że miał widzenie w przybytku. On zaś dawał im znaki i pozostał niemy. A gdy upłynęły dni jego posługi kapłańskiej, powrócił do swego domu. Potem żona jego, Elżbieta, poczęła i pozostawała w ukryciu przez pięć miesięcy. Tak uczynił mi Pan – mówiła – wówczas, kiedy wejrzał łaskawie i zdjął ze mnie hańbę w oczach ludzi.
