Kazanie na 13-tą niedzielę zwykłą
26 czerwca 2011
Przed Wielkim Postem zaproponowałem kilkudziesięciu osobom odpowiedź na pytanie „Czy naprawdę (miłość) jest najważniejsza?”. Refleksje i uwagi znajdziecie jeszcze na stronie www.itinerarium.pl . Kilka dni temu nadszedł być może ostatni list w tej sprawie.
Miłość:
Gdzieś na dnie dźwięczy ciągle
Tekst przysięgi: miłość, wierność
I do końca swoich dni nie opuszczę…
Znów iskierka na dnie serca
Rozpala czułość,
Znowu chcę coś dawać,
Nieść za kogoś,
Podejmować…
Aż do śmierci.
Podpis – A. l.52 Kobieta porzucona
Bardzo mocne wymaganie całkowitej miłości, stawia dziś Chrystus w Ewangelii, miłości większej niż ta, którą mamy do najbliższych, gotowej do oddania życia za Niego. W naszym ludzkim doświadczeniu miłość okazuje się odwoływalna, gasnąca, „nie – do – śmierci”, krucha, pełna zranień i tragedii. Jak możemy wykrzesać z siebie trwałą i nieodwoływalną miłość do Chrystusa? Czy to nie iluzja?
Miłość Jezusa do nas była karkołomna i tragiczna, w zasadzie bez odwzajemnienia. Na jej horyzoncie było cierpienie, samotność, odrzucenie i śmierć. Żadnych zysków, przyjemności i uniesień. I to jest miłość? I to jest miłość.
Mocne jest to, co myślę i powiem – póki nie wpiszemy w naszą miłość (do ludzi i Boga) łez, ran, policzków, wyśmiania, kpin, niezrozumienia, bólu fizycznego, psychicznego i duchowego, wreszcie samej śmierci, nie pojmiemy o co w miłości chodzi.
W liście, który przytoczyłem, czytam „znów iskierka na dnie serca”, serca kobiety porzuconej po wielu latach. Ta iskierka to czysta miłość. Nie rozumiem tego do końca, bardziej wyczuwam. I bardzo ta iskierka udziela mi się. Życzę, żeby każdemu z Was także.
Zupełnie inna od tej, wersja dźwiękowa kazania – na www.itinerarium.pl
LITURGIA SŁOWA
(2 Krl 4,8-11.14-16a)
Pewnego dnia Elizeusz przechodził przez Szunem. Była tam kobieta bogata, która zawsze nakłaniała go do spożycia posiłku. Ilekroć więc przechodził, udawał się tam, by spożyć posiłek. Powiedziała ona do swego męża: Oto jestem przekonana, że świętym mężem Bożym jest ten, który ciągle do nas przychodzi. Przygotujmy mały pokój górny, obmurowany, i wstawmy tam dla niego łóżko, stół, krzesło i lampę. Kiedy przyjdzie do nas, to tam się uda. Gdy więc pewnego dnia Elizeusz tam przyszedł, udał się do górnego pokoju i tamże położył się do snu. Mówił dalej: Co więc można uczynić dla niej? Odpowiedział Gechazi: Niestety, ona nie ma syna, a mąż jej jest stary. Rzekł więc: Zawołaj ją! Zawołał ją i stanęła przed wejściem. I powiedział: O tej porze za rok będziesz pieściła syna.
(Ps 89,2-3.16-19)
REFREN: Na wieki będę sławił łaski Pana
Na wieki będę śpiewał o łasce Pana,
moimi ustami będę głosił Twą wierność
przez wszystkie pokolenia.
Albowiem powiedziałeś:
„Na wieki ugruntowana jest łaska”,
utrwaliłeś swą wierność w niebiosach.
Błogosławiony lud, który umie się cieszyć
i chodzi, Panie, w blasku Twojej obecności.
Cieszą się zawsze Twym imieniem,
wywyższa ich Twoja sprawiedliwość.
Bo Ty jesteś blaskiem ich potęgi,
a przychylność Twoja dodaje nam mocy.
Bo do Pana należy nasza tarcza
a król nasz do świętego Izraela.
(Rz 6,3-4.8-11)
Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie – jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca. Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie ma już władzy. Bo to, że umarł, umarł dla grzechu tylko raz, a że żyje, żyje dla Boga. Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie.
(Mt 10,40)
Kto przyjmuje apostoła, przyjmuje Chrystusa, a kto przyjmuje Chrystusa, przyjmuje Ojca, który Go posłał.
(Mt 10,37-42)
Jezus powiedział do apostołów: Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyjmuje sprawiedliwego, jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma. Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody.
