Cykl tekstów, który dziś rozpoczynam, jest przeznaczony w zasadzie dla tych, którzy wierzą jeszcze, że mogą swoje życie zmienić. I którzy chcą je zmienić.
Każdy czas i każdy dzień jest dobry na podjęcie decyzji o zmianie życia. Ani Środa Popielcowa ani w ogóle Wielki Post, nie są jakoś specjalnie uprzywilejowane, mogą co najwyżej jakoś sprzyjać takim decyzjom, poprzez liczne odniesienia w liturgii, nastrój społeczny, publiczne manifestacje (Drogi Krzyżowe chociażby). Choć, zaznaczam, związku przyczynowo skutkowego pomiędzy Wielkim Postem a zmianą życia nie ma.
Najpierw znak popiołu, zderzenie życia z nicością. Tu my, już stęsknieni słońca, wiosny, życia, a z drugiej strony popiół, pył, kruchość, zapowiedź unicestwienia ciała, a wraz z ciałem i nas samych (bo bez ciała nas nie ma, nie znamy siebie w formie bezcielesnej). Dla mnie, ważne jest to, żeby ten mój proch był w ręku Boga. Poradzi sobie z moim prochem, umie z niego zrobić coś, co absolutnie przekracza moje wyobrażenia. Zresztą, cokolwiek ze mną, prochem, zrobi, idę na to. Żeby jednak mój proch był w ręku Boga, już teraz chcę być w Jego ręku. A to oznacza ważną zmianę, oddać się w ręce Boga, aż po „w Twoje ręce powierzam ducha mego” (Jezus w chwili konania, wg Łukasza).
Druga ważna możliwość zmiany, to wyzwolenie się z gry, z gry przed ludźmi (patrz dzisiejsza Ewangelia) i z gry przed sobą samym. Nie przejmować się tym, co ludzie powiedzą i pomyślą. Najpierw ja i Bóg, albo Bóg i ja. Zaczynać wszystkie sprawy od Niego i przed Nim. Pościć od ludzkich ocen i swoich umiłowań. Żeby wybuchnąć prostą radością i wolnością od wszystkich obrazów siebie samego. Obrazy, zawsze są tylko wyobrażeniem rzeczywistości.
Czterdzieści dni ważnej drogi przed nami. Trudnej i pracowitej. Radosnej i prawdziwej.
LITURGIA SŁOWA
(Jl 2,12-18)
Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem, przez post i płacz, lament. Rozdzierajcie jednak serca wasze, a nie szaty! Nawróćcie się do Pana Boga waszego! On bowiem jest łaskawy, miłosierny, nieskory do gniewu i wielki w łaskawości, a lituje się na widok niedoli. Kto wie? Może znów pożałuje i pozostawi po sobie błogosławieństwo [plonów] na ofiarę z pokarmów i ofiarę płynną dla Pana Boga waszego. Na Syjonie dmijcie w róg, zarządźcie święty post, ogłoście uroczyste zgromadzenie. Zbierzcie lud, zwołajcie świętą społeczność, zgromadźcie starców, zbierzcie dzieci, i ssących piersi! Niech wyjdzie oblubieniec ze swojej komnaty a oblubienica ze swego pokoju! Między przedsionkiem a ołtarzem niechaj płaczą kapłani, słudzy Pańscy! Niech mówią: Przepuść, Panie, ludowi Twojemu i nie daj dziedzictwa swego na pohańbienie, aby poganie nie zapanowali nad nami. Czemuż mówić mają między narodami: Gdzież jest ich Bóg? I Pan zapalił się zazdrosną miłością ku swojej ziemi, i zmiłował się nad swoim ludem.
(Ps 51,3-6.12-14.17)
REFREN: Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni
Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej,
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy
i oczyść mnie z grzechu mojego.
Uznaję bowiem nieprawość swoją,
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie zgrzeszyłem
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.
Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste
i odnów we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza
i nie odbieraj mi świętego ducha swego.
Przywróć mi radość z Twojego zbawienia
i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.
Panie, otwórz wargi moje,
a usta moje będą głosić Twoją chwałę.
(2 Kor 5,20-6,3)
W imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień. W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem. On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą. Współpracując zaś z Nim napominamy was, abyście nie przyjmowali na próżno łaski Bożej. Mówi bowiem /Pismo/: W czasie pomyślnym wysłuchałem ciebie, w dniu zbawienia przyszedłem ci z pomocą. Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia.
(Jl 2,13)
Nawróćcie się do waszego Boga, On bowiem jest łaskawy i miłosierny.
(Mt 6,1-6.16-18)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie. Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę. Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Kiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą. Zaprawdę, powiadam wam: już odebrali swoją nagrodę. Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i umyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.
