kazanie na uroczystość poświęcenia kościoła
25 października 2009
Pewnie we wszystkich kościołach dzisiaj wspominana jest rocznica ich poświęcenia, tak jest w każdą ostatnią niedzielę października.
Gdybym kazał wam stanąć przed lustrem i powiedzieć sobie „Kościół to ja”, moglibyście to uznać za mało sensowne i bezużyteczne. Choć, tak jest naprawdę. W każdym z nas mieszka Duch Święty, jesteśmy najważniejszą, bo żywą, świątynią, z racji której powstały te drewniane, kamienne, ceglane i betonowe.
I jest jeszcze jeden wymiar, dla mnie bardzo istotny. Łacińska sekwencja, wymyślona w VIII wieku przez św. Paulina z Akwilei, mówi: „Ubi caritas et amor, Deus ibi est”, czyli „Gdzie miłość wzajemna i dobroć, tam i Bóg” (nieco inne tłumaczenie tej frazy i całego hymnu znajdziecie niżej) może brzmieć równie dobrze w następującej wersji „Ubi caritas et amor, Ecclesia et Deus ibi est”.
Myślę, że naszym czasom – dość silnie naznaczonym antyklerykalizmem (często słusznym) – zwrot ku miłości (a przez to ku Kościołowi i Bogu) jest niezbędny i ożywczy.
Refren: Gdzie miłość wzajemna i dobroć,
Tam znajdziesz Boga żywego.
1) W jedno nas tu zgromadziła miłość Chrystusa,
Weselmy się w Nim i radujmy.
2) Z pokorą szczerą miłujmy Boga,
Z czystego serca miłujmy się nawzajem.
3) Skoro się wszyscy tu gromadzimy,
Strzeżmy się tego, co nas rozdziela.
4) Niech ustaną wszystkie gniewy i spory,
A pośrodku nas niech będzie Chrystus.
5) Obyśmy oglądali Twoje oblicze, Chryste Boże,
Razem ze świętymi, w chwale Twego królestwa.
6) To będzie naszą radością czystą i bez granic
Przez nieskończone wieki wieków.
LITURGIA SŁOWA
(jedna z możliwych dziś)
(Jr 31,7-9)
To bowiem mówi Pan: Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela! Oto sprowadzę ich z ziemi północnej i zgromadzę ich z krańców ziemi. Są wśród nich niewidomi i dotknięci kalectwem, kobieta brzemienna wraz z położnicą: powracają wielką gromadą. Oto wyszli z płaczem, lecz wśród pociech ich przyprowadzę. Przywiodę ich do strumienia wody równą drogą – nie potkną się na niej. Jestem bowiem ojcem dla Izraela, a Efraim jest moim synem pierworodnym.
(Ps 126,1-6)
REFREN: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas
Gdy Pan odmienił los Syjonu,
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu,
a język śpiewał z radości.
Mówiono wtedy między poganami:
„Wielkie rzeczy im Pan uczynił”.
Pan uczynił nam wielkie rzeczy
i ogarnęła nas radość.
Odmień znowu nasz los, Panie,
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją,
żąć będą w radości.
Idą i płaczą
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością
niosąc swoje snopy.
(Hbr 5,1-6)
Każdy arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabościom. I ze względu na nią powinien jak za lud, tak i za samego siebie składać ofiary za grzechy. I nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak Aaron. Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył sławą przez to, iż stał się arcykapłanem, ale /uczynił to/ Ten, który powiedział do Niego: Ty jesteś moim Synem, jam Cię dziś zrodził, jak i w innym /miejscu/: Tyś jest kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka.
(2 Tm 1,10b)
Nasz Zbawiciel Jezus Chrystus śmierć zwyciężył, a na życie rzucił światło przez Ewangelię
(Mk 10,46-52)
Gdy Jezus wraz z uczniami i sporym tłumem wychodził z Jerycha, niewidomy żebrak, Bartymeusz, syn Tymeusza, siedział przy drodze. Ten słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną! Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: Synu Dawida, ulituj się nade mną! Jezus przystanął i rzekł: Zawołajcie go! I przywołali niewidomego, mówiąc mu: Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię. On zrzucił z siebie płaszcz, zerwał się i przyszedł do Jezusa. A Jezus przemówił do niego: Co chcesz, abym ci uczynił? Powiedział Mu niewidomy: Rabbuni, żebym przejrzał. Jezus mu rzekł: Idź, twoja wiara cię uzdrowiła. Natychmiast przejrzał i szedł za Nim drogą.
