Kazanie na Uroczystość NMP Częstochowskiej
Niedziela 26 sierpnia 2012
Ograniczamy Pana Boga naszymi wyobrażeniami. Tak często słyszę, że to czy tamto jest możliwe lub niemożliwe. Pan Bóg ma być pomocnikiem naszych kalkulacji i wspomożycielem oczekiwań.
Co należy zrobić w sytuacji, kiedy brakuje wina na weselu (lub innej imprezie)? Mamy kilka wyjść, całkiem racjonalnych:
– podziękować gościom i życzyć im dobrej nocy (impreza skończona)
– wysłać gońca do najbliższego sklepu i zakupić nowe butelki trunku (co to za problem, były i są nocne sklepy albo całodobowe meliny)
– pożyczyć parę butelek od sąsiada (wiadomo, że sąsiad w biedzie nie zawiedzie)
– poprosić gości o bardziej oszczędne korzystanie z dobrodziejstw stołu („Jak nie zwolnicie tempa, to za godzinę kończymy!”)
– zarządzić odruch solidarności („Zrzucamy się po parę drachm i bawimy się dalej albo koniec!”)
Na koniec wersja absurdalna – może być tak „ha dwa o” zamienić w „ce dwa ha pięć o ha”? Czyli woda w wino. Wersja absurdalna, Boża, ale możliwa.
Ponieważ jednak ograniczamy Pana Boga naszymi wyobrażeniami i wiemy co jest możliwe, a co niemożliwe, zdarzają się nam problemy. Na przykład – wzrasta liczba starych panien („Faceci coraz gorsi, lepiej już samej niż z jakimś badziewiem.”), maleje liczba powołań do zakonów („Całkowite ubóstwo jest niemożliwe”, „Bezwzględne posłuszeństwo to tyrania”), rośnie poziom rozwodów („Zdrada jest nie do wybaczenia!”, „Lepiej samemu niż w głupim związku”), zmniejsza się liczba przyjaciół („Co ona o mnie mówiła?”, „Jak on może być tak gadatliwy?”). Wiara to jeden ze sposobów dopuszczania Bożych rozwiązań w naszym życiu, przekraczających ludzkie wyobrażenia.
Cud, o którym dziś czytamy, nie byłby możliwy bez esencji Ewangelii, bez miłości. Mamy tu miłość młodej pary, mamy także miłość Jezusa do tych młodych. I gdyby nie miłość, nie byłoby cudu. Czytałem wiele razy w Ewangelii, wiele razy widziałem w życiu, że miłość prowadzi do przepięknych cudów. Rzadziej pewnie jakieś cuda rodzą miłość. Miłość to kolejna droga, pozwalająca na działanie Boga.
I tę samą przyczynę widzę w cudzie obrony Częstochowy w 1655 roku, kiedy to 70 polskich zakonników obroniło klasztor przed wielokrotnie liczniejszą i dobrze uzbrojoną armią szwedzką. Wielka miłość do Boga i do Ojczyzny dokonały cudu.
Jesteśmy ludźmi (i narodem) z problemami. Tak było, jest i będzie. Wiara i miłość pozwalają jednak działać samemu Bogu i odmieniać nasze życie w cuda.
Kazanie w wersji dźwiękowej na www.itinerarium.pl
LITURGIA SŁOWA
(Prz 8,22-35)
Pan mnie stworzył, swe arcydzieło, jako początek swej mocy, od dawna, od wieków jestem stworzona, od początku, nim ziemia powstała. Przed oceanem istnieć zaczęłam, przed źródłami pełnymi wody; zanim góry zostały założone, przed pagórkami zaczęłam istnieć; nim ziemię i pola uczynił – początek pyłu na ziemi. Gdy niebo umacniał, z Nim byłam gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód, gdy w górze utwierdzał obłoki, gdy źródła wielkiej otchłani umacniał, gdy morzu stawiał granice, by wody z brzegów nie wyszły, gdy kreślił fundamenty pod ziemię. Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim, igrając na okręgu ziemi, znajdując radość przy synach ludzkich. Więc teraz, synowie, słuchajcie mnie, szczęśliwi, co dróg moich strzegą. Przyjmijcie naukę i stańcie się mądrzy, pouczeń mych nie odrzucajcie! Błogosławiony ten, kto mnie słucha, kto co dzień u drzwi moich czeka, by czuwać u progu mej bramy, bo kto mnie znajdzie, ten znajdzie życie i uzyska łaskę u Pana.
lub
(Iz 2,2-5)
Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stanie mocno na wierzchu gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem. On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pana.
(Ps 48,2-3.9-11.13-15)
REFREN: Tyś wielką chlubą naszego narodu
Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały
w mieście naszego Boga.
Święta Jego góra, wspaniałe wzniesienie,
radością jest całej ziemi.
Cośmy słyszeli, to zobaczyliśmy
w mieście Pana Zastępów,
w mieście naszego Boga;
Bóg je umacnia na wieki.
Rozważamy, Boże, Twoją łaskawość
we wnętrzu Twojej świątyni.
Jak imię Twe, Boże, tak i chwała Twoja
sięga po krańce ziemi.
Prawica Twoja pełna jest sprawiedliwości.
Obejdźcie dokoła Syjon,
policzcie jego wieże.
By powiedzieć przyszłym pokoleniom,
że Bóg jest naszym Bogiem na wieki.
(Ga 4,4-7)
Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo. Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze! A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej.
(Łk 1,28)
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami.
(J 2,1-11)
W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: Nie mają już wina. Jezus Jej odpowiedział: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja? Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie. Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Rzekł do nich Jezus: Napełnijcie stągwie wodą! I napełnili je aż po brzegi. Potem do nich powiedział: Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu! Oni zaś zanieśli. A gdy starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – nie wiedział bowiem, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory. Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.
