Itinerarium

Kocham Boże Narodzenie i dlatego przypominam, że chodzi w nim o miłość i o życie wieczne. O miłość, bo z miłości Bóg dał nam swojego Syna. O życie wieczne, bo to jest nasze największe marzenie. I jeszcze raz o miłość, bo ta nasza, do Boga, ludzi i siebie samych do życia wiecznego prowadzi.

Tak też o tym napisano w Świętym Piśmie:

Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

 My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia,
bo miłujemy braci, kto zaś nie miłuje, trwa w śmierci. (Ew i 1 List św. Jana Apostoła)

Jak nie zapomnieć o Bożym Narodzeniu? O tej chwili, kiedy zaczęło się nasze zbawienie i życie wieczne?

Znam jedną receptę. Częściej spotykać się z ludźmi, szczerzej z nimi rozmawiać, bardziej słuchać i więcej zachwycać się każdą chwilą życia, zwłaszcza tą spędzoną z ludźmi.

Przecież Chrystus stał się jednym z nas i pomiędzy nami Go odnajdziemy.

Nie wiem jak długo poczekamy jeszcze na wojnę, która obejmie cały świat i zostanie nazwana trzecią z kolei. Na pewno jest do niej coraz bliżej. Śledzę wydarzenia na Bliskim Wschodzie, przypominają niestety początek pierwszego światowego konfliktu (1914), który rozpoczął się od zabójstwa arcyksięcia Franciszka Ferdynanda.

Od czasu zakończenia drugiej wojny, większe konflikty omijają najbogatsze rejony świata. Ostrzeżenie papieża Franciszka, że trwa trzecia wojna światowa w kawałkach jest lekceważone.

Mam wrażenie, że świat zachodni, łącznie z Polską, „dojrzał” do kolejnego światowego konfliktu. Jest nam tak dobrze, że może być już tylko gorzej. Potrzebujemy nowych emocji, mocnej dawki adrenaliny, a to daje wojna, krew, śmierć i prawdziwe dramaty. Wszystko inne już mieliśmy, wieje nudą.

Niepokoją mnie zapewnienia niektórych przedstawicieli naszych władz, obwieszczających, że Polska jest bezpieczna. W epoce globalizacji i Internetu (śmiercionośnego), takie gadki są żałosne.

Powoli witajmy się z wojną, której rezultatu nie możemy przewidzieć. Chyba, że pozwolimy Panu Bogu odmienić nasze serca przez miłość. Chociaż najczęściej takie pragnienia przychodzą jednak dopiero po zakończeniu wojny.

Kilka dni temu odwiedzałem z grupą wolontariuszy uchodźców w Białorusi, próbujących bezskutecznie wjechać do Polski. Przypomnę, choć to mało kogo dziś obchodzi, że nasz kraj (rząd) łamie podpisane Konwencje Genewskie w sprawie przyjmowania uchodźców. Budzenie lęku przed uchodźcami stało się skutecznym narzędziem zarządzania społeczeństwem. Zagrożenie ze strony rannych ofiar wojny w Syrii czy prześladowanych rodzin z Czeczenii jest żadne.

Jednocześnie przypomnę o falach polskich uchodźców, dobrze przyjmowanych na świecie po powstaniach narodowych w XIX w. czy choćby w czasie stanu wojennego. I przypomnę, że jesteśmy ponad 50 milionowym narodem, z którego prawie 38 milionów żyje w obecnych granicach państwa polskiego. I przypomnę jeszcze, że rocznie, my Polacy, wyrzucamy 9 milionów ton żywności. I jeszcze to, że jesteśmy wśród 30 najbogatszych państw świata. I dodam, że codziennie bezprawnie z granic Polski odsyłani są pukający do nas uchodźcy. Mamy dobre służby bezpieczeństwa, które na pewno zdolne są wyłowić osoby, stanowiące jakieś zagrożenie. No ale polityka ma swoje zasady.

Dziś uroczystość Trzech Króli, Objawienia Pańskiego, piękne święto, przypominające o otwartości Boga na wszystkie narody, co ładnie pokazują orszaki na ulicach naszych miast. Tymczasem w polityce rządzących wobec uchodźców obserwuję jakąś „polską wersję Ewangelii”, która wykreśla z niej słowa Chrystusa „Byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie” (Mt 25), a za nią idzie, niestety, „polska wersja Pana Boga”. Ta wersja zakłada, że Pan Bóg jest po naszej stronie, ale po stronie uchodźców to już raczej niekoniecznie. Kwestia przyjmowania uchodźców nie jest sprawą polityki, jest sprawdzianem naszej wierności Ewangelii i ideałom solidarności (będziemy świętować 40-lecie w sierpniu 2020).

Na dołączonych zdjęciach zobaczycie jedną z rodzin czeczeńskich, nie wpuszczonych do Polski przed 3 laty, ale żyjącą obecnie na Białorusi dzięki wielkiemu wsparciu ze strony dobrych ludzi z Lublina i całej Polski. Inne zdjęcia pokazują dwie wdowy z dziećmi, bezskutecznie próbujące wjechać do Polski.

Przypuszczam, że wielu z nas, o ile nie prawie wszyscy, ze znudzeniem słucha dzisiejszej Ewangelii, przyjmując, że jest to tekst dla znawców, biblistów i teologów, nie dla ludzi, którzy pracują, mają rodziny i kłopoty ze zdrowiem. Te ostatnie wynikają z aktywności wirusów, rozochoconych plusowymi temperaturami.

Jeden z moich znajomych – pewnie od razu go polubicie – pyta mnie czasem przed kazaniem: „Będzie konkretnie? Czy lanie wody?” Ewangelia dzisiejsza daje powód do tej drugiej formy.

Co konkretnie z niej wynika?

Po pierwsze, że Słowo ciałem się stało i zamieszkało między nami. Boga musimy szukać między nami i w nas.

A stąd wynikają dwie rzeczy. Pierwsza, że trzeba się spotykać i rozmawiać z ludźmi, żeby Go odkryć między nami. Druga, że trzeba sobie dać czas na odkrycie Boga. Polecam praktykę 15 minut na dobę (1%, jeden procent całej doby), na spokojne posiedzenie, w ciszy, może być przy kawie i wędrówkę do głębi siebie samego. Tam, gdzie mieszka Żywy Bóg.

Mama nadzieję, że wyszło konkretnie.

Ewangelia na dzisiaj:

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało.

W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.

Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi.

Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego – którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili.

A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy.

(J 1, 1 – 14)

Być może i Wy macie takie proste skojarzenia. Dobro i Pan Bóg. W tym sensie, że dobro jakoś podoba się Panu Boga, że jest Jego naśladowaniem, że pomaga innym ludziom i nas samych czyni szczęśliwszymi.

Warto się tego trzymać.

Do wiosny już blisko. Poinformowały mnie o tym znajome wrony, które już wczoraj zaciekle zaczęły się bić o gniazdo  na lipie. Wrony nie są głupie, nie kłócą się bez powodu. Ptaki i w ogóle zwierzęta, są bardziej wrażliwe na światło, ludzie nie zauważyli, że od 22 grudnia trwa już szybki przyrost światła. Nam bliższy jest przyrost temperatury, na co jeszcze poczekamy.

Tymczasem, ponad dwie minuty więcej światła pobudziły już kruki, wrony, sroki i nawet sikory. Warto iść za ich intuicją. W światłości naturalnej jest coś z Bożego światła, nawet Chrystus nazwany został „Wschodzącym z wysoka Słońcem”.

Co więcej, Chrystus mówi, że my jesteśmy światłością świata. Inni mogą dzięki nam lepiej widzieć swoje drogi, poczuć się pewniej, a przede wszystkim trochę się ogrzać.

Noworoczna noc upłynęła nam Polakom na intensywnym wzbogacaniu budżetu, rodzimego i chińskiego. Poprawiliśmy stan polskich finansów o jakieś pół miliarda złotych, chodzi o to co wypiliśmy i wypaliliśmy. W ogóle, gdybyśmy, nie daj Boże, przestali pić alkohole i palić tytonie, nasz budżet padnie, więcej do niego wpływa ze wspomnianych wydatków niźli z naszych PIT-ów. Chiński budżet cieszył się ze wszystkich odpalonych rac i całej pirotechniki, bo stamtąd pochodzą głównie te precjoza. Nikomu nic nie wypominam, warto jednak wiedzieć co się robi.

Dzisiejszy piątek, który trochę udaje poniedziałek, to dobry czas, aby przypomnieć, że sens naszemu życiu nadaje tylko to, co robimy z miłości. Miłość jest też jedyną pewną przepustką do życia wiecznego. Nawet jak ktoś wypił ostatnio za dużo.

Nie tylko na ten dzień, ale na cały Rok Pański 2020 polecam, abyśmy zapamiętali i koniecznie, jak najczęściej używali kilku prostych zwrotów.

Cieszę się, że jesteś.

Zależy mi na tobie.

Dziękuję za wszystko.

Zawsze możesz na mnie liczyć.

Kocham Cię.

No to kończymy rok 2019. Nie wiem, co Was spotkało w tym czasie, pewnie było różnie. I pewnie spadło na Was – jak i na mnie – sporo rzeczy smutnych, trudnych, złych, głupich i paskudnych. Jak sobie z tym radzić? Ja, wiele nauczyłem się od mądrego osła. Posłuchajcie.

Było to daleko stąd na pewnej farmie. 
Któregoś dnia osioł farmera wpadł do głębokiej studni. 
Zwierzę krzyczało żałośnie godzinami, podczas gdy farmer zastanawiał się, co zrobić. W końcu farmer zdecydował. 
Zwierzę było stare a studnię i tak trzeba było zasypać. 
Nie warto było wyciągać z niej osła. Zwołał wszystkich swoich sąsiadów do pomocy. Wzięli łopaty i zaczęli zasypywać studnię śmieciami i ziemią. Z początku osioł zorientował się, co się dzieje i zaczął krzyczeć przerażony. 
Nagle, ku zdumieniu wszystkich, osioł uspokoił się. Kilka łopat później farmer zajrzał do studni. Zdumiał się tym, co zobaczył. 
Za każdym razem, gdy kolejna porcja śmieci spadała na ośli
grzbiet, ten robił coś niesamowitego. Otrząsał się i wspinał o krok ku górze. W miarę, jak sąsiedzi farmera sypali śmieci i ziemię na zwierzę, ono otrzepywało się i wspinało o kolejny krok. Niebawem wszyscy ze zdumieniem zobaczyli, jak osioł przeskakuje krawędź studni i szczęśliwy, oddala się truchtem!

Życie będzie zasypywać nas śmieciami, każdym rodzajem brudów. Sposób, aby wydostać się z dołka, to otrząsnąć się i zrobić krok w górę. Strzepcie z siebie wszystkie złe i trudne rzeczy. Zostawcie za sobą czas smutku, goryczy, bólu i rozczarowań. Skoczcie z radością i wolnością w nowy czas. Przecież rację mają mądre osły!

PS. Dziękuję wszystkim Wam, za towarzystwo w Itinerarium w roku 2019, za wszystkie komentarze, uwagi, krytyki i przytyki. No a jutro, 1 stycznia, imieniny Mieczysława. Pragnących mnie z tej racji nawiedzić informuję, że wchodząc należy pukać nogami. W rękach powinno się trzymać prezenty.