Itinerarium

Dzisiaj w Ewangelii chodzi o pokorę. Jan Chrzciciel uznał się za mniejszego od Chrystusa, uniżył się. Nie zebrał milionów lajków, na Instagramie  też nie miał sukcesów.

Zróbmy sobie dzisiaj listę ludzi mądrzejszych od nas i lepszych. Pokora. Uniżenie. Na końcu szczęście, radość i życie wieczne.

Ewangelia na dzisiaj:

Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi».

Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem Ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”.

Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym». (J 1, 29 -34)

Czternaście lat temu zmarł ks. Jan Twardowski, ten od „śpieszmy się kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą”. I od tego pięknego wiersza:

naj­pierw nie chcie­li uwie­rzyć
więc mó­wi­li do sie­bie
że ich mi­łość za wiel­ka
nie­ob­ję­ta jak li­ście
za wy­so­kie za bli­skie
po­tem że to nie­praw­da
prze­cież tak jest ze wszyst­kim
lecz Ty co znasz pta­ki po ko­lei
i buki zło­te
wiesz że je­śli mi­łość to tak jak wiecz­ność
bez przed i po­tem

Dzisiaj za mało rozmawiamy, za krótko spacerujemy, rzadko pijemy wspólnie herbatę i nie czytamy już wierszy.

Kryzys wiary, o którym mówi się ostatnio dużo, wiary w Boga, ale i wiary w człowieka, ma gdzieś w tle kryzys miłości.

Warto czytać – i wierzyć  – w przesłanie św. Jana Apostoła:

Umiłowani, miłujmy się wzajemnie,
ponieważ miłość jest z Boga,
a każdy, kto miłuje,
narodził się z Boga i zna Boga.
Kto nie miłuje, nie zna Boga,
bo Bóg jest miłością. (1 J 4)

Pisuję o tym, że za mało cieszymy się ludźmi. Za mało dziękujemy, za to, że są obok nas i przy nas. Tak jakby musieli sprzedawać nam świeże bułki, pięknie borować zęby i z fantazją dbać o nasze fryzury.

Ci wszyscy ludzie, których spotkamy od rana, którzy nas pozdrowią, uśmiechną się i przepuszczą w drzwiach, są wielkim darem. Po prostu rewelacja! I wielki powód do szczęścia.

Od dawna piszę to Itinerarium dla wierzących, niewierzących, dla tych, którym wydaje się, że nie wierzą i dla tych, którym wydaje się, że wierzą, i dla wątpiących. Najmniej chyba dla tych „mocno wierzących”. W czym mierzyć wiarę? Odległość mierzymy w metrach, wagę w kilogramach. A wiarę?

Wiemy czym mierzyć pobożność, do tego służą modlitwy, chadzanie go kościoła i medaliki na szyi. Nigdzie jednak nie powiedziano, że zbawieni będą ludzie pobożni, do zbawienia potrzebna jest wiara. Wiara, która może przejawiać się w pobożności. Może, ale nie musi.

Cokolwiek o sobie myślimy, pozostaje nam radość szukania Boga. Boga – o tym napisano – w Którym żyjemy, poruszamy się i jesteśmy (Dz 17,28).

Każdego dnia rozpoczynamy nowe życie. Z pozoru tylko wykonujemy rutynowe zajęcia, mycie zębów, parzenie kawy, słuchanie wiadomości, pogawędki przez telefon. Praca, posiłki, sen. Każdego dnia rozpoczynamy nowe życie.

Bocian nie jest przypadkiem na tej fotce. Znad Jeziora Alberta, w zachodniej Ugandzie, wzbiły się w powietrze pierwsze bociany obierając kierunek północny. Za trzy miesiące albo trochę wcześniej wylądują w Orzechowie Starym lub Sosnowicy.

Mamy już pierwszą wiosnę, której większość z nas nie widzi, bo otacza nas beton, stal i szkło. Szybki przybór światła powoduje poruszenie wśród ptaków, one już pożegnały zimę, cieszą się wiosną.

Najwyższa pora i na nas.

No to zaczęliśmy kolędowanie, trochę alternatywnie. Nie bierzemy kopert, wręcz przeciwnie.

Rozpoczęliśmy kolędowanie w miejscach, gdzie żyją bezdomni. Nikt ich tam nie odwiedza, poza nami. Pustostany (jakiś neologizm, bo nie są to puste miejsca), zawaliska, ogródki działkowe, śmietniki.

W pierwszym śmietniku nie znajdujemy Piotra, jeszcze nie wrócił ze zbioru puszek. W baraku zajmowanym przez Olę i Piotra zastajemy krzyżyk, świecę, nakrycie stołu. Śpiewamy „Gdy się Chrystus rodzi …”, modlimy się, błogosławimy, łamiemy opłatkiem. Kopert nie bierzemy, ale za to zostawiamy słodycze i buty dla Piotra. I papierosy, całą paczkę, bo Ola pali, zwykle pety zbierane przy koszach na śmieci. Dzisiaj miała święto, zapaliła prawdziwe papierosy. Ola i Piotr chwalą się, że przepędzili ze swoich włości szczura, zżerał im ciuchy.

W zawalisku w centrum Lublina, znajdujemy Pawła, trochę pijany, zabieramy go na gorącą kolację. Tego wieczoru nie spędzi wśród śmieci.

Kolędujemy tak, bo „Syn Boży przyszedł, aby ocalić, to, co zginęło” (Mt 18,11). Słabo może, ale próbujemy Go naśladować.

Zdjęcia: Basia Cholewa i  Marysia Bujek.

Boże Narodzenie to nie tylko nasze ludzkie święto, to radość całego stworzenia.

Niech się cieszy niebo i ziemia raduje;
niech szumi morze i to, co je napełnia;
niech się weselą pola i wszystko, co jest na nich,
niech się także radują wszystkie drzewa leśne (Ps 96).

Niebo, ziemia, morze, pola, drzewa leśne. Te wszystkie cuda atakujemy zaciekle aparatami i smartfonami, przez co wcale nie słyszymy i nie czujemy ich radości i wesela. Nie słyszymy ich mowy, chcemy wszystko pożreć, złapać i zabrać ze sobą. To nasz kolejny łup, z którego i tak nie mamy żadnej radości.

Do drzew leśnych najlepiej się przytulić, a polom pozwolić się wrazić w myśli i duszę. Wrazić, to znaczy pozwolić im przeniknąć do nas, nie fotografować, nie atakować wzrokiem i słuchem. Zastygnąć i pozwolić, aby one przemówiły.

W morze najlepiej się wsłuchać, odebrać jego symfonie i kantaty, tak, aby się wlało w nasze myśli i dusze.

Te morza, pola, ziemia, niebo i drzewa, całe stworzenie przeniknięte jest obecnością i radością Boga.

Boże Narodzenie nauczyło mnie i uczy nadal odkrywania bliskości z ludźmi. Przecież każdy człowiek, którego spotkam dzisiaj to moja siostra i brat.

Takie mam  rodzeństwo, wielomiliardowe.

Na zdjęciu z moim bratem Hakimem z Erbilu w Kurdystanie.