Większość trudnych rzeczy i tak zwanych „niemożliwych”, jest w istocie prostszych i łatwiejszych. A miara ich „niemożliwości” wcale nie mieści się w rzeczywistości, tylko w naszych głowach. To tutaj rozgraniczamy to, co możliwe od tego, co niemożliwe. I tutaj wyznaczana jest granica naszego zaangażowania.
Tysiące rzeczy byłyby do rozwiązania, gdybyśmy nie zakładali, że są one niemożliwe. Nadto kolejne okazałyby się możliwe, gdybyśmy spróbowali je ruszyć, pokonując przede wszystkim paraliżujący strach (wynikający ze stanu ducha, że coś jest niemożliwe).
I jeszcze więcej. Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy.
