Itinerarium

Wtorek 19 lipca 2016 W Lublinie da się już to odczuć. Widziałem jak kilka francuskich autokarów manewrowało na wąskich uliczkach miasta, a małe strumyki pielgrzymów na  Światowy Dzień Młodzieży przelewały się na dziedziniec KUL (ze znakomitym pomnikiem Jana Pawła II). W ciągu najbliższych dni „zamłodzi się” niemal cała Polska. Zamłodzi, czyli zapełni młodością.

Jeden z bardziej przełomowych pomysłów naszego Papieża, ŚDM, już się dzieje, z finałem w Krakowie w następnym tygodniu. Wielokrotnie uczestniczyłem w spotkaniach papieży z młodzieżą. Obrazki medialne pokażą nam kolory, tłumy, koncerty i oczywiście Franciszka. Nie pokażą najważniejszego, bo to jest nieuchwytne dla kamer, aparatów i mikrofonów. W czasie tych dni dokonuje się zadziwiający cud – wiara, która rośnie i mnoży się przez dzielenie. Narzekamy, że słabo i marnie z naszą wiarą. Nie wiem dlaczego, ale wiem, że tak jest – dzielenie się wiarą, nawet z pozoru chwiejną i nijaką, pozwala jej rozkwitnąć.

Nawet jak pesel nie kwalifikuje was do kategorii „młodzież”, znajdźcie sobie Światowe Dni Młodzieży, poprzez jakieś spotkanie, liturgię, jakąś choćby rozmowę z uczestnikami. Podzielcie się swoją słabą może wiarą, oni podzielą się swoją. Dostaniecie niezwykły dar umocnienia i pomnożenia swojej wiary, przedziwną bliskość samego Boga.

Poniedziałek 18 lipca 2016 Celem naszej wiary jest zbawienie, czyli wieczne życie, żeby nikt z nas nie zginął ale ocalał na zawsze. Drogą do zbawienia jest nawrócenie.

No i masz, o nawróceniu w środku lata, urlopów i wakacji. Jak tu się nawracać w takim czasie? Lepiej poczekać choćby na wrzesień albo święta. A najlepiej jakbyśmy dostali jakiś bezpośredni znak, z niebios albo spod ziemi. I to taki, żeby potem można go było sfotografować, wrzucić na portal i otrzymać tysiąc „lajków”.

Podobne myślenie mieli słuchacze Jezusa i dostali figę z makiem. Żaden znak nie będzie nam dany. Mamy dojrzewające zboża, mamy uśmiechy dzieci, dobry chleb codziennie, zaraz przyleci ojciec święty Franciszek i młodzież z całego świata.

Żaden znak nie będzie nam dany. Wszystko zależy od twojego serca.

Niektórzy z uczonych w Piśmie i faryzeuszów rzekli do Jezusa: «Nauczycielu, chcielibyśmy zobaczyć jakiś znak od Ciebie». Lecz On im odpowiedział: 

«Plemię przewrotne i wiarołomne żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku proroka Jonasza. Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce we wnętrznościach wielkiej ryby, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w łonie ziemi. 

Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je, ponieważ oni wskutek nawoływania Jonasza się nawrócili; a oto tu jest coś więcej niż Jonasz. 

Królowa z południa powstanie na sądzie przeciw temu plemieniu i potępi je; ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon».(Mt 12, 38-42)

Kazanie na 16 niedzielę zwykłą 17 lipca 2016 Trzeba słuchać Chrystusa i służyć ludziom. W postawie Marty i Marii zawarta jest prawda o sensie naszej wiary. Modlić się i służyć, to jest wypełnienie Ewangelii.

Modlitwa i służba, stare i trochę zapomniane prawdy. Do zastosowania od zaraz.

LITURGIA SŁOWA

Jezus przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go do swego domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która siadła u nóg Pana i przysłuchiwała się Jego mowie. Natomiast Marta uwijała się koło rozmaitych posług. Przystąpiła więc do Niego i rzekła: Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła. A Pan jej odpowiedział: Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba <mało albo=””>tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona. (Łk 10,38-42)
Czytania

Pan ukazał się Abrahamowi pod dębami Mamre, gdy ten siedział u wejścia do namiotu w najgorętszej porze dnia. Abraham spojrzawszy dostrzegł trzech ludzi naprzeciw siebie. Ujrzawszy ich podążył od wejścia do namiotu na ich spotkanie. A oddawszy im pokłon do ziemi, rzekł: O Panie, jeśli darzysz mnie życzliwością, racz nie omijać Twego sługi! Przyniosę trochę wody, wy zaś raczcie obmyć sobie nogi, a potem odpocznijcie pod drzewami. Ja zaś pójdę wziąć nieco chleba, abyście się pokrzepili, zanim pójdziecie dalej, skoro przechodzicie koło sługi waszego. A oni mu rzekli: Uczyń tak, jak powiedziałeś. Abraham poszedł więc spiesznie do namiotu Sary i rzekł: Prędko zaczyń ciasto z trzech miar najczystszej mąki i zrób podpłomyki. Potem Abraham podążył do trzody i wybrawszy tłuste i piękne cielę, dał je słudze, aby ten szybko je przyrządził. Po czym, wziąwszy twaróg, mleko i przyrządzone cielę, postawił przed nimi, a gdy oni jedli, stał przed nimi pod drzewem. Zapytali go: Gdzie jest twoja żona, Sara? – Odpowiedział im: W tym oto namiocie. Rzekł mu [jeden z nich]: O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona Sara będzie miała wtedy syna. (Rdz 18,1-10a)
(Ps 15,1-5)
REFREN: Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto zamieszka na Twej górze świętej?
Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie
i mówi prawdę w swym sercu,
kto swym językiem oszczerstw nie głosi.

Kto nie czyni bliźniemu nic złego,
nie ubliża swoim sąsiadom,
kto za godnego wzgardy uważa złoczyńcę,
ale szanuje tego, kto się boi Pana.

Kto dotrzyma przysięgi dla siebie niekorzystnej,
kto nie daje swych pieniędzy na lichwę
i nie da się przekupić przeciw niewinnemu.
Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.

Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół. Jego sługą stałem się według zleconego mi wobec was Bożego włodarstwa: mam wypełnić /posłannictwo głoszenia/ słowa Bożego. Tajemnica ta, ukryta od wieków i pokoleń, teraz została objawiona Jego świętym, którym Bóg zechciał oznajmić, jak wielkie jest bogactwo chwały tej tajemnicy pośród pogan. Jest nią Chrystus pośród was – nadzieja chwały. Jego to głosimy, upominając każdego człowieka i ucząc każdego człowieka z całą mądrością, aby każdego człowieka okazać doskonałym w Chrystusie. (Kol 1,24-28)
Alleluja

Otwórz, Panie, nasze serca, abyśmy uważnie słuchali słów Syna Twojego. (Dz 16,14b)
 

Sobota 16 lipca 2016 Piszę w dobę po zamachu w Nicei i kilka godzin po puczu wojskowym w Turcji. Telewizja i Internet sprawiają, że to wszystko nie dzieje się gdzieś daleko ale u nas. Fala niepokoju dociera i do nas. Nie wiemy czy następne dni i godziny nie przyniosą nowych i złych wieści.

W czasach zamętu i lęku powinniśmy się czegoś trzymać. Zawsze trzeba się modlić. Może teraz mocniej i żarliwiej. Zawsze trzeba być dobrym, zaczynać dzień od dobrych słów, zapytać o zdrowie najbliższych. Zawsze warto pomyśleć o kimś kto potrzebuje naszego czasu, pomocy, obecności. Zawsze trzeba robić dobre rzeczy i ufać mocno Panu Bogu.

Piątek 15 lipca 2016 Gdybyście zrozumieli, co znaczy: „Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary”, nie potępialibyście niewinnych. (Mt 12,8).

Biorę to zdanie z dzisiejszej Ewangelii na serio, żeby mi nie przyszło do głowy źle myśleć o kimś, bo jest pijany, bo siedzi w więzieniu albo żebrze przy dworcu. To zdanie Chrystus wypowiedział w obronie ludzi uznawanych za złych, bo tak czy inaczej łamali prawo. Przychodzi nam łatwo zaliczyć kogoś do złych ludzi, bo go skazano, oskarżono, przyłapano na wykroczeniu.

Miłosierdzie jest milsze Bogu niż nasze ofiary i pobożne westchnienia. Druga część Roku Miłosierdzia jeszcze daje nam szansę na spodobanie się Panu Bogu.

Czwartek 14 lipca 2016 Ludzie jeśli mają ducha mogą bardzo wiele albo nawet wszystko. Pomimo tego, co się mówi i pokazuje moc pieniędzy jest ograniczona, duch może stokroć więcej.

Duch pozwala przechodzić przez cierpienia i choroby, leczyć najgłębsze rany, przebaczać urazy, podnosić z ruin domy i rodziny, znajduje dwa wyjścia w sytuacjach bez wyjścia.

Duch, o którym piszę, karmi się wiarą, w jej świetle ocenia co jest możliwe (a jest wszystko). Nasyca się modlitwą, uległym wpatrywaniem się w oblicze Boga, unika długiej paplaniny wysyłanej ponad głowę. Duch ten zawsze szuka zgody i porozumienia, dlatego omija sejmy i senaty. Duch ten dziwi się małym kwiatkom na skwerze i zachwyca wędrówkom chmur po niebie.

Duch, o którym piszę, jest syntezą Bożej mocy i naszego wysiłku, serca, myśli i marzeń. Jest w zasięgu każdego z nas, jest darem. Jest prawdą o naszym życiu, cząstką wiecznej i żywej miłości. Jest do wzięcia natychmiast.

Środa 13 lipca 2016 Zgiełk jest domeną naszych czasów, przewala się codziennie ulicami miast, wieczorami dudni na starówkach i placach. W trochę innym brzmieniu dopada też na plażach i górskich ścieżkach (gdzie ponoć ludzie odpoczywają).

Podpatrywałem pęczniejące kłosy pszenicy, dojrzewają w ciszy i spokoju, bezdźwięcznie. Czasem tylko muśnięte wiatrem zaszumią, ale też cicho.

W ciszy i ufności leży wasza siła, radził prorok Izajasz (30, 15). W ciszy i spokoju. Bardzo prawdziwa ta porada.

Wtorek 12 lipca 2016 Za nami Euro i szczyt NATO, na szczęście w zasadzie obyło się bez strasznych rzeczy(poza bójkami kibiców). Jeszcze w perspektywie mamy ŚDM w Krakowie i niewątpliwie siewcy zamętu i strachu wykorzystają tę okazję.

Fakt, nie jest spokojnie na świecie, nie jest całkiem bezpiecznie na lotniskach, co udowodniły wydarzenia w Brukseli czy Stambule. Choć prawie o tym zapomnieliśmy, za wschodnią granicą, na Ukrainie nadal niemal codziennie giną ludzie. Nie jest spokojnie.

Z drugiej strony media posługując się półprawdami czy wręcz kłamstwami nakręcają spiralę strachu. Jak coś jest spokojne, łagodne, widz/czytelnik/słuchacz nie kupi. A jak jest naszpikowane lękiem, zgrozą, owszem, nabywca się znajdzie. Trwa więc ten handel strachem, niewiele mający do czynienia z prawdą.

Wcale nie jest to sytuacja nowa. Tysiące lat temu Jeremiasz był w podobnej sytuacji. „Słyszałem oszczerstwo wielu: Trwoga dookoła!” Zwykle trwoga, mnożona przez media, jest zwykłym oszczerstwem. Niemniej, pozostawiać może w nas poczucie zagrożenia, pewien paraliż duchowy.

Dlatego dedykuję każdemu radę zapisaną z kolei przez psalmistę: „Ilekroć mnie trwoga ogarnie, w Tobie pokładam nadzieję, Bogu ufam, nie będę się lękał, cóż może uczynić mi człowiek?” (56,4-5).

Zapamiętajcie, stosujcie.

Poniedziałek 11 lipca 2016 Zmówcie dziś modlitwę o pojednanie między Polakami i Ukraińcami. Jest rocznica „krwawej niedzieli” na Wołyniu.

Pamiętam, że w dzieciństwie wrogo myśleliśmy o Niemcach, to byli szkopy, szwaby, germańcy. Wiele gestów  – zapoczątkowanych przez Kościoły – z jednej i drugiej strony doprowadziło do tego, że dziś nasze narody współpracują. Rzekomo odwieczna nienawiść Niemców i Francuzów odeszła w niepamięć. Narody powołane są do życia w przyjaźni, do wzajemnego ubogacania się i dzielenia tym, co mają najlepsze.

Zmówcie dziś modlitwę za Polskę i Ukrainę. Za pojednanie i za przyjaźń.

Kazanie na 15 Niedzielę Zwykłą 10 lipca 2016 Kto dziś jeszcze pyta o to, jak osiągnąć życie wieczne? Doceniam mądrość i odpowiedzialność słuchacza Chrystusa, który zadał to pytanie – Co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne? I zobaczcie, wszystko co dalej mówi Chrystus, jest odpowiedzią na to odważne i istotne pytanie. Łącznie z opatrywaniem ran pobitego podróżnego i pielęgnowaniem go. To pierwsza rzecz, pytajcie Chrystusa o życie wieczne, jak je macie osiągnąć.

A druga rzecz, też ważna. Internet, komórki, telewizja, powodują, że bez problemu mijamy poranionych ludzi. Zobaczył go i minął, zobaczył go i minął, czytamy dwukrotnie. Widzimy i mijamy, pstryk i jesteśmy na innym kanale telewizyjnym, jedno kliknięcie myszą i zmieniamy stronę w Internecie.

Wszystko co piękne i prawdziwe w tym życiu a nawet samo życie wieczne, zaczyna się – zgodnie z przykładem Samarytanina – od trzech gestów.

Zobaczył go.

Wzruszył się głęboko.

Podszedł do niego.

Szczerze życzę dobrych oczu, głębokich wzruszeń i gotowości podchodzenia do wszystkich poranionych, jakich spotkacie na swoich drogach.

LITURGIA SŁOWA

Powstał jakiś uczony w Prawie i wystawiając Go na próbę, zapytał: Nauczycielu, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne? Jezus mu odpowiedział: Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz? On rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak siebie samego. Jezus rzekł do niego: Dobrześ odpowiedział. To czyń, a będziesz żył. Lecz on, chcąc się usprawiedliwić, zapytał Jezusa: A kto jest moim bliźnim? Jezus nawiązując do tego, rzekł: Pewien człowiek schodził z Jerozolimy do Jerycha i wpadł w ręce zbójców. Ci nie tylko że go obdarli, lecz jeszcze rany mu zadali i zostawiwszy na pół umarłego, odeszli. Przypadkiem przechodził tą drogą pewien kapłan; zobaczył go i minął. Tak samo lewita, gdy przyszedł na to miejsce i zobaczył go, minął. Pewien zaś Samarytanin, będąc w podróży, przechodził również obok niego. Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go. Następnego zaś dnia wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: Miej o nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał. Któryż z tych trzech okazał się, według twego zdania, bliźnim tego, który wpadł w ręce zbójców? On odpowiedział: Ten, który mu okazał miłosierdzie. Jezus mu rzekł: Idź, i ty czyń podobnie! (Łk 10,25-37)
Mojżesz powiedział do ludu: Będziesz słuchał głosu Pana, Boga swego, przestrzegając jego poleceń i postanowień zapisanych w księdze tego Prawa; jeśli wrócisz do Pana, Boga swego, z całego swego serca i z całej swej duszy. Polecenie to bowiem, które ja ci dzisiaj daję, nie przekracza twych możliwości i nie jest poza twoim zasięgiem. Nie jest w niebiosach, by można było powiedzieć: Któż dla nas wstąpi do nieba i przyniesie je nam, a będziemy słuchać i wypełnimy je. I nie jest za morzem, aby można było powiedzieć: Któż dla nas uda się za morze i przyniesie je nam, a będziemy słuchać i wypełnimy je. Słowo to bowiem jest bardzo blisko ciebie: w twych ustach i w twoim sercu, byś je mógł wypełnić. (Pwt 30,10-14)
(Ps 69,14.17.30-31.36ab.37)
REFREN: Ożyje serce szukających Boga

Lecz ja, Panie, modlę się do Ciebie
w czas łaski, o Boże;
wysłuchaj mnie w Twojej wielkiej dobroci,
w Twojej zbawczej wierności.

Wysłuchaj mnie, Panie, bo łaskawa jest Twoja miłość,
spójrz na mnie w ogromie swego miłosierdzia.
Ja zaś jestem nędzny i pełen cierpienia;
niech pomoc Twa, Boże mnie strzeże.

Pieśnią chcę chwalić imię Boga
i wielbić Go z dziękczynieniem.
Bóg bowiem ocali Syjon i miasta Judy zbuduje.
To będzie dziedzictwem potomstwa sług Jego,
miłujący Jego imię przebywać tam będą.

Chrystus Jezus jest obrazem Boga niewidzialnego, Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem Bóg, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia, i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego – i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża. (Kol 1,15-20)
Alleluja

Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem. (J 13,34)