Sobota 26 sierpnia 2017 Piotr trzyma w ręku dwa kawałki sznurka, rzuca je w górę i spada sznurek cały. Kładzie na stole monetę, która natychmiast znika i nikt nie wie gdzie. Iluzjonista.
Na jednym z pokazów znalazła się Paulina, bajecznie piękna, klaskała i podziwiała sztuczki Piotra. Zaprosił ją na kawę, najpierw odmówiła, potem pomyślała, że wszak kawa nie szkodzi. Przy trzecim spotkaniu Piotr oświadczył się. „Niezła sztuczka” – roześmiała się w duszy. Postanowiła poczekać co się z tej sztuczki zrodzi. Zrodziła się miłość, dojrzewała kilka lat, tydzień temu związali się sakramentem małżeństwa.
Przyszło mi powiedzieć kazanie na ich ślubie. I jak tu coś mądrego rzec o miłości, która zrodziła się z podziwu dla sztuczek? Po namyśle jednak już wiedziałem, że metoda zaskoczenia, tajemnicy, tworzenia zdarzeń niesamowitych i wyjątkowych jest tą metodą, którą Pan Bóg od początku stosował wobec ludzi.
Lud wybrany mógł przejść do Ziemi Obiecanej na kilka różnych sposobów – omijając morze, po moście, na łodziach. Przeszedł jednak przez rozstępujące się morze, taka Boża sztuczka. W czasie ślubu w Kanie Galilejskiej zapewne były otwarte jakieś nocne sklepiki, a już na pewno na mecie można było dokupić trunki. Pan Jezus zamienia jednak wodę w wino. Wizyta Archanioła u Marii i początek naszego zbawienia także dokonały się w aurze tajemnicy i niezwykłości. Pan Bóg uwodził swój lud, rozkochiwał w sobie poprzez tajemne i wielkie rzeczy („Wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny” – Magnificat), jest Arcysztukmistrzem.
Wiele związków więdnie i zamiera, ponieważ przestajemy używać wyobraźni, nie szukamy zaskoczenia i niezwykłości, pozostawiamy bieg spraw rutynie i nudzie. Po Bożemu jest zrobić jakąś piękną sztuczkę, dopuścić działanie tajemnicy, żywego humoru, pozwolić na twórczą i radosną grę miłości.
Paulina i Piotr w podróży poślubnej, my mamy weekend, niech wyobraźnia nas poniesie.
