4 marca 2016 Polacy coraz częściej jeżdżą na egzotyczne pielgrzymki, na czele obecnie jest chyba meksykańskie Guadalupe, to ponad 10 tysięcy kilometrów z Polski. Oczywiście związek pomiędzy dalekimi podróżami a sensem wiary jest wątpliwy, najtrudniejsza pielgrzymka wynosi 37 cm, a jest to odległość między naszym rozumem a sercem. Na tę udaje się mało kto.
Jeśli już jednak pielgrzymować w polskim duchu, to do Wilna i nawiedzić sanktuarium św. Kazimierza, polskiego królewicza z XV w. W Rzymie, o czym nie wszyscy wiedzą, znajdziemy relikwie św. Stanisława Kostki (kościół św. Andrzeja na Kwirynale) czy choćby bł. Franciszki Siedliskiej. We lwowskiej katedrze pomodlić można się przy relikwiach św. Józefa Bilczewskiego.
A wszystkich tych świętych łączyła Ewangelia, którą dziś czytamy w święto Kazimierza Królewicza. To także zachęta dla naszej świętości.
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej. Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna.
To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję.
Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego. Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał, aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali». (J 15,9 17)
