O różańcu z łez Chrystusa, który udźwignąć może wiadro wody pisałem wcześniej, odnośnik jest tutaj: http://itinerarium.pl/2014/09/30/rozaniec-z-lez-chrystusa/
Najczęściej odmawiam ostatnio różaniec w samochodzie, macie szczęście jeśli mieszkacie, pracujecie lub akurat jesteście na trasie moich przejazdów, od razu włączam was do intencji. Nie pomijam także dzieci snujące się do szkoły (dawniej biegły, skąd ta zmiana?), pani, która przechodzi przez jezdnię 10 metrów od przejścia (pewnie się jej śpieszy bardzo) czy ratowników i pacjentów w karetce na sygnale. Powiem tak, w różaniec włączam wszystko co widzę, słyszę, czuję i dotykam, a właściwie cała rzeczywistość sama wchłania się w trakcie zdrowasiek.
Bo i jest w różańcu radość, jest i cierpienie i smutek, współczucie i nadzieja, jest wspomnienie tych, co odeszli i jest przyszłość, teraz tak niepewna. W moich różańcach jesteście Wy wszyscy, czytelnicy i krytycy Itinerarium, naprawdę to jest Wasze dobre miejsce.
Jeszcze jeden mam pożytek z odmawiania różańca w czasie jazdy, dzięki temu nie słucham wiadomości i słabej zwykle muzyki w radiu. Za to mam w sercu muzykę życia, ulic miasta, głosów ludzkich, czasem przekrzykiwania ptaków.
Jest w różańcu jakaś całość, wszystkość, jedność z ludźmi, z Panem Bogiem, ze światem i kosmosem. I to każdego dnia.
