kazanie na Uroczystość Chrystusa Króla
niedziela 22 listopada 2009
Król kojarzy się nam chyba niespecjalnie, bo to za odległe czasy, historia, zamknięta przeszłość.
Niespecjalnie też dobrze kojarzy nam się jakakolwiek władza nad nami, bo nie mieliśmy ostatnio (i nadal nie mamy) szczęścia do wybitnych władców. Nie wiem czy ktokolwiek w swoich modlitwach wzywa Boga lub Chrystusa jako Króla. W epoce wyzwalania się od wszelkich zależności i doświadczania smaku wolności, robi się nam kłopot z władzą, nawet z tą Boską.
Chętniej układamy nasze relacje z Bogiem (ale także z ludźmi) na zasadach współpracy, przyjaźni, wzajemności, bocząc się na wszelkie formy zależności i poddania. I gotowi jesteśmy płacić wysoką cenę za swoją niepodległość. Dlatego też Królowanie Chrystusa nad naszym życiem odsyłamy do lamusa. Nie zgodzimy się na żadne „stamtąd” rozkazy, decyzje i rozporządzenia.
Istnieje jedna droga, na której podporządkujemy się Bogu. Jeżeli wierzymy w Jego miłość i doświadczamy jej. Zasada miłości umożliwia wszystko. Jeżeli mnie kochasz, jeżeli doświadczyłem twojej miłości, zgodzę się na wszystko, co proponujesz. Pójdę, gdziekolwiek zechcesz, zrobię wszystko, czego chcesz, stanę się kimkolwiek zapragniesz. Dlatego w prefacji mszalnej słyszymy dziś o „Królestwie miłości”, zaprowadzanym przez Chrystusa. Bóg w pierwszym rzędzie pokochał nas, jest to najświętsze uzależnienie, pożądane i chciane przez każdego, czasem nazywane „niewolą miłości”. Bóg to Król, który kocha. Ja o tym piszę, ale trzeba, abyś w to uwierzył i doznał tego. Wtedy dla kochającego cię Boga, będziesz zdolny uczynić wszystko.
LITURGIA SŁOWA
(Dn 7,13-14)
Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.
(Ps 93,1.2.5)
REFREN: Pan Bóg króluje, pełen majestatu
Pan króluje, oblókł się w majestat,
Pan odział się w potęgę i nią się przepasał,
tak świat utwierdził,
że się nie zachwieje.
Twój tron niewzruszony na wieki,
Ty od wieków istniejesz, Boże.
Świadectwa Twoje bardzo godne są wiary,
Twojemu domowi przystoi świętość,
po wszystkie dni, o Panie.
(Ap 1,5-8)
Jezus Chrystus jest Świadkiem Wiernym, Pierworodnym umarłych i Władcą królów ziemi. Tym, który nas miłuje i który przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów, i uczynił nas królestwem – kapłanami Bogu i Ojcu swojemu, Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen. Oto nadchodzi z obłokami, i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen. Jam jest Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.
(Mk 11,10)
Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie; błogosławione Jego królestwo, które nadchodzi.
(J 18,33b-37)
Piłat powiedział do Jezusa: Czy Ty jesteś Królem żydowskim? Jezus odpowiedział: Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie? Piłat odparł: Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił? Odpowiedział Jezus: Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd. Piłat zatem powiedział do Niego: A więc jesteś królem? / Odpowiedział Jezus: / Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu.
