Trwa właśnie 69 i 70 wędrówka w ramach projektu Nowa Droga. W drodze są Tadeusz z byłym młodym osadzonym oraz Jola mająca pod opieką dziewczynę, która niedawno opuściła więzienie. Już od siedmiu lat dajemy szansę młodym ludziom, którzy po opuszczeniu zakładu karnego (często na zwolnieniu warunkowym) chcą zacząć nowe życie. Każdy z 70 uczestników idzie pieszo w towarzystwie starszego opiekuna lub opiekunki trasę z Lublina do Zgorzelca lub Krakowa. Cały dobytek niosą w plecakach. Po drodze są rozmowy o życiu, wolności, rodzinie, przyszłości, przyjaźni, miłości i o Bogu. Wspólna wędrówka, w większości szlakiem św. Jakuba, pozwala na przemyślenie i przegadanie tego, co najważniejsze w życiu, na co nie ma czasu ani możliwości w więzieniu. Wtedy też powstaje plan na przyszłość, gdzie szukać zamieszkania, pracy, nowego środowiska. W tym także pomagamy.
Wielu z uczestników Nowej Drogi ma za sobą trudne historie, lata pobytu w domach dziecka, życie w rodzinach alkoholickich, kontakt z narkotykami i dopalaczami, rzadko ktoś ukończył coś więcej niż gimnazjum. Coraz więcej mamy przypadków, że młody chłopak lub dziewczyna nie mogą wrócić do rodzin – albo ich nie mają albo powrót groziłby ponownym wdepnięciem w dawne bagno. Oprócz osób z Lubelszczyzny mamy w projekcie młodzież z Poznania, Śląska, Krakowa, Pomorza, Olsztyna i Rzeszowa.
Patrząc z perspektywy siedmiu lat widzimy, że młodzi po Nowej Drodze układają sobie życie – pracują, zakładają rodziny, rozwijają pasje życiowe. Sześciu niestety trafiło ponownie do więzienia.
Droga, rozmowa, duży wysiłek, obecność i zrozumienie drugiego człowieka, to działa. Najlepiej działa najstarsza metoda – człowiek przy człowieku. Wielu ludzi nam sprzyja – służby więzienne, kuratorzy, pracownicy urzędów pracy i pomocy społecznej, pracodawcy. Są tacy, którzy wspierają modlitwą. Wszystkim bardzo dziękuję. Jeszcze raz pozdrawiam tych, którzy projekt tworzyli i obecnie realizują.
Zdjęcia z wędrówki 69 i 70. Więcej o Nowej Drodze pisałem tutaj:
