SOCZYSTE ŻYCIE Kazanie na 16 Niedzielę Zwykłą 21 lipca 2019

Trzech pięknych rzeczy uczy dzisiejsza liturgia słowa – sztuki spotkania, patrzenia i słuchania. Nasze pokolenie opanowało jednak tylko sztukę mówienia, a właściwie gadania.

Dzisiaj często mijamy się, ocieramy o siebie, a nie spotykamy. O wiele częściej coś lub kogoś oglądamy niż patrzymy. Rzadko słyszymy głos Pana Boga, coraz mniej słuchamy ludzi, nie słyszymy także samych siebie.

Wielką radością życia, jego sensem jest spotykanie ludzi, goszczenie ich, wpatrywanie się w ich oczy i twarze, wsłuchiwanie się w to co chcą nam przekazać. Tak samo słuchać można – i należy – rzek, lasów, nieba, ważek i mgieł. Jak jest wtedy blisko do Pana Boga. I jakie życie jest soczyste!

LITURGIA SŁOWA

Pan ukazał się Abrahamowi pod dębami Mamre, gdy ten siedział u wejścia do namiotu w najgorętszej porze dnia. Abraham, spojrzawszy, dostrzegł trzech ludzi naprzeciw siebie. Ujrzawszy ich, podążył od wejścia do namiotu na ich spotkanie. 

A oddawszy im pokłon do ziemi, rzekł: «O Panie, jeśli darzysz mnie życzliwością, racz nie omijać Twego sługi! Przyniosę trochę wody, wy zaś raczcie obmyć sobie nogi, a potem odpocznijcie pod drzewami. Ja zaś pójdę wziąć nieco chleba, abyście się pokrzepili, zanim pójdziecie dalej, skoro przechodzicie koło sługi waszego». A oni mu rzekli: «Uczyń tak, jak powiedziałeś». 

Abraham poszedł więc śpiesznie do namiotu Sary i rzekł: «Prędko zaczyń ciasto z trzech miar najczystszej mąki i zrób podpłomyki». Potem Abraham podążył do trzody i wybrawszy tłuste i piękne cielę, dał je słudze, aby ten szybko je przyrządził. Po czym, wziąwszy twaróg, mleko i przyrządzone cielę, postawił przed nimi, a gdy oni jedli, stał przed nimi pod drzewem. 

Zapytali go: «Gdzie jest twoja żona, Sara?» – Odpowiedział im: «W tym oto namiocie». 

Rzekł mu jeden z nich: «O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona, Sara, będzie miała wtedy syna».

(Księga Rodzaju 18)

Jezus przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go w swoim domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która usiadłszy u nóg Pana, słuchała Jego słowa. 

Marta zaś uwijała się około rozmaitych posług. A stanąwszy przy Nim, rzekła: «Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła». 

A Pan jej odpowiedział: «Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona»

(Łk 10,38 – 42)

Itinerarium

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.