Piątek 8 grudnia 2017 Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP Cały czas myślimy, że Boże Narodzenie, to kiedyś Betlejem a teraz nasze żłóbki. Chcemy coś zobaczyć, usłyszeć inne głosy, czegoś dotknąć, poczuć wyjątkowy zapach. Potem pleciemy androny, że Boże Narodzenie kojarzy nam się z zapachem pieczonego karpia albo makowca.
Strefą działania Boga zawsze jest ludzkie serce, to, co czytamy dzisiaj w Ewangelii, to zapis wewnętrznego dialogu Marii z Bogiem, zapis Jej myśli, uczuć, niepokojów, wątpliwości i pragnień. Nic ciekawego nie wydarzy się w te Święta w Betlejem ani w jakimkolwiek kościelnym żłóbku.
Jedynie w twoim i moim sercu może się zdarzyć cud przyjścia Chrystusa, coś co stało się częścią życiorysu Marii. Wracajmy do serc, wracajmy do prawdziwego Narodzenia Boga.
Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja.
Anioł wszedł do Niej i rzekł: «Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami».
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.
Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca».
Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?»
Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego».
Na to rzekła Maryja: «Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa».
Wtedy odszedł od Niej anioł. (Łk 1, 16 – 38)
