Kazanie na Uroczystość poświęcenia kościoła Niedziela 29 października Kościół, to słowo weszło do naszego języka prawdopodobnie jako spolszczenie łacińskiego castellum, a może – przy okazji przyjmowania chrześcijaństwa – jako nadwiślańska wymowa czeskiego „kostel”. Kościoły w średniowieczu były jednocześnie zamkami (castellum) obronnymi. Niektóre języki, zwłaszcza romańskie, przechowały podstawowe i duchowe znaczenie pojęcia „kościół”, czyli zgromadzenie, zwołanie, wspólnota, od łacińskiego (i greckiego) „ecclesia” – np. franc. eglise, wł. chiesa, hiszp. iglesia.
Dziś w kościołach wspomina się rocznicę poświęcenia danej świątyni. Warto przywołać w pamięci te miejsca w których zostaliśmy ochrzczeni, gdzie przystępowaliśmy do pierwszej komunii świętej, gdzie zawieraliśmy sakrament małżeństwa. Z wdzięcznością, ponieważ te budowle wyznaczają drogę naszej wiary, a przynajmniej naszej (i naszych rodziców) religijności.
Na koniec mały test. Jeśli na słowo Kościół pojawiają się nam skojarzenia – Jezus Chrystus, miłość, życie wieczne, wspólnota i braterstwo (bez granic i różnic) – znamy i przeżywamy najgłębszy sens i tajemnicę Kościoła. Jeżeli mamy skojarzenie ze sobą samym – jesteśmy godni doktoratu z teologii! Z kolei daleko jesteśmy od tego sensu i tajemnicy jeśli na myśl przyszły nam najpierw świątynie, księża, biskupi i papież. Budynki, urzędy, funkcje mają sens dzięki istocie Kościoła, którą jesteśmy my, zjednoczeni z Chrystusem, praktykujący miłość, zdążający we wspólnocie ku życiu wiecznemu.
Poświętujcie dziś, ciesząc się ze swojej wiary, nadziei, miłości. Poświętujcie dziś, siostry i bracia, Kościele Święty.
LITURGIA SŁOWA
Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie, oraz siedzących za stołami bankierów.
Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powyrzucał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał.
Do tych zaś, co sprzedawali gołębie, rzekł: «Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu Ojca mego targowiska». Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pożera Mnie».
W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?»
Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo».
Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?» On zaś mówił o świątyni swego ciała.
Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.
(J 2,13 – 22)
