Poniedziałek 31 lipca 2017 Niezwykle cennym, choć mało znanym a dziś prawie zapomnianym dziełem św. Ignacego Loyoli jest nauka o rozeznawaniu duchów. W pośpiechu i zamieszaniu jakie towarzyszą nam dzisiaj nie zwracamy uwagi, że nasz umysł, dusza i ciało są terenami walki pomiędzy Duchem Bożym a złym duchem.
Klasyczny przykład Ignacego – wart stosowania – mówi o tym, że gdy człowiek jest w stanie grzechu, kiedy zrobił coś wbrew sobie, czemuś się sprzeniewierzył, odszedł od dobra, zlekceważył kogoś, odrzucił oczywistą prawdę, dwa duchy zaczynają w nim walkę.
Duch zły tłumaczy, że przecież „wszyscy tak robią”, że „mamy inne czasy”, że „świat się zmienia”, że „każdy ma prawo do słabości”, że „nie można przesadzać” i że „Pan Bóg się nie obrazi”. Zły duch jak natrętna przekupka nadskakuje z tysiącami usprawiedliwień, byleby człowiek pozostał w grzechu, nieprawdzie, gniewie lub apatii.
Boży Duch ma inną strategię działania. Ignacy opisuje ją krótko – „kłuje sumienie”. Nie zmusza do dobra czy prawdy, nie napada z przemocą, nie wywołuje awantur.
Kłuje sumienie. Lekkie ukłucie, z którym możemy się liczyć bądź zignorować. Ilekroć jednak knuje nas sumienie, jest to subtelne pukanie Pana Boga.
31 lipca obchodzimy wspomnienie liturgiczne św. Ignacego z Loyoli.
