KTO KUPUJE PĄCZKI NA WIELKANOC

Sobota 28 listopada 2015 Kilkanaście  lat temu nad centrum Lublina pojawiły się w znacznej liczbie tzw. chińskie lampiony. Któregoś wieczoru młodzież zaangażowana w projekty na rzecz solidarności globalnej, trochę przy mojej podpowiedzi, postanowiła w ten sposób wyrazić sympatię dla aspiracji wolnościowych Tybetańczyków. Lampiony ktoś skombinował, wówczas nie były jeszcze powszechne.

Następnego dnia w jednym z lokalnych dzienników ukazały się amatorskie zdjęcia lampionów i kilka wypowiedzi ekspertów od cywilizacji pozaziemskich, którzy potwierdzali fakt wizyt kosmitów, przybywających do nas na przedziwnych wehikułach. Potem pismo jakoś okrakiem wycofało się z sensacji.

Jeden z moich młodszych przyjaciół miał dwa zderzenia z mediami. Człowiek bardzo uczynny, przenosił w Niedzielę Palmową (obchody Dnia Młodzieży) zgrzewkę pączków na spotkanie młodzieży, maszerując z tym bagażem przez deptak. A nazajutrz oglądał w miejskiej gazecie swoje zdjęcie okraszone podpisem: „Mimo zachęt Episkopatu do zaprzestania zakupów w niedziele, lublinianie obficie zaopatrywali się na święta”. Pomijam już curiosum, że mało kto zakupuje pączki na tydzień przed Wielkanocą.

Tenże sam uczynny młody człowiek bierze udział w projekcie na rzecz resocjalizacji młodych więźniów („Nowa Droga”) jako opiekun. Latem dla wygody skrócił sobie włosy, na bardzo skromnego jeżyka. Po zakończeniu jednej z wypraw w ramach projektu odbywała się konferencja prasowa. Piotr usiadł obok młodego więźnia, też ściętego na króciutko. A kolejna gazeta opublikowała potem zdjęcie obydwu krótkowłosych z notką: „Byli więźniowie wracają do społeczeństwa”. Piotr nie był rzecz jasna nigdy więźniem, przestępstwa też nie popełnił. Choć jedno chodzi mu po głowie, złapać i sprać kiedyś jakiegoś dziennikarza.

Piszę to wszystko z jednym przesłaniem. Trzeba robić swoje bez względu na to co inni pomyślą/powiedzą/napiszą. Niedościgły wzór mamy w Panu Jezusie, wygadywano o Nim, że pijak, żarłok, opętany, że od zmysłów odszedł. A dzięki Niemu mamy radość i nadzieję największą. I Boże Narodzenie mamy dzięki Niemu, a przed tym Świętem jeszcze Adwent, o czym więcej już od jutra.