Z WIARĄ I IMIENINAMI KIEPSKO

Wtorek 29 lipca 2014

 Wysłuchałem żalów znajomego, który z goryczą stwierdził, że z wiarą dzisiaj jest kiepsko. I nie wiadomo dlaczego. W dzieciństwie drałował co tydzień sześć kilometrów na mszę, dzisiaj w kwadrans może dotrzeć przynajmniej do dwóch kościołów. A jak był nad jeziorem, to zdarzył się nawet religijny „catering” bo ksiądz dojeżdża i odprawia pod wiatą. W młodości zakupił egzemplarz Pisma Świętego po znajomości, spod lady i długo szpanował nabytkiem wśród kolegów. Teraz Biblia jest w wersji większej i mniejszej, w różnych tłumaczeniach, a nawet on-line w komputerze.

Kiedyś musiał uważać z grzeszeniem, bo spowiedź zwykle zdarzała się dwa razy w roku, teraz konfesjonały czynne są od świtu do nocy, codziennie, więc jakby co to szybko można  sobie poradzić. Niegdyś z utęsknieniem czekał na kolejne wydanie „Niedzieli”, z której wycinał sobie stronę z czytaniami na cały tydzień. Dziś może śledzić codziennie czytania albo w dzienniku albo w Internecie, a komentarze biblijne da się usłyszeć przez cały tydzień nawet w publicznym radiu. Jednym słowem, nośników wiary jest mnóstwo, zawsze, wszędzie i blisko, a z samą wiarą coraz gorzej.

Dodał także, że z ludźmi też coraz gorzej, rzadko mają czas, żeby pogadać, a jak już to trwa giełda gdzie i co jest o ile tańsze, upadła prawie tradycja imienin (starsi taksówkarze pamiętają, że żniwa mieli na Henryka, Stanisława, Zofię, Jana, Władysława i Barbarę), każdy udaje, że zajmuje się jakimś dodatkowym biznesem (żeby dorobić).

Słuchałem i myślałem. Przyzwyczailiśmy się, że wiara przychodzi do nas z zewnątrz, w kazaniach i mszach świętych, w wielości znaków i obrzędów. Mamy ją niejako na tacy, wystarczy sięgnąć. I chyba dlatego tak mało ją cenimy. Większą wartość ma dla nas to, co osiągniemy jakimś wysiłkiem, wskutek poszukiwania, za czym się nachodzimy. Przyszły czasy, że za wiarą trzeba pójść nie w lewo czy prawo, ale do wnętrza siebie samego i odkryć na nowo, to, co ogłaszał św. Paweł: „Czy nie wiecie, żeście świątynią Boga?”