W tym roku przeżyjemy dwie beatyfikacje naszych rodaków. Prawdopodobnie w czerwcu (być może szóstego) w Warszawie zostanie beatyfikowany ksiądz Jerzy Popiełuszko. I najprawdopodobniej w październiku (siedemnastego) w Watykanie zostanie wyniesiony na ołtarze Jan Paweł II.
W każdym z nas mieszka Bóg, ale niektórzy pozwalają Mu uwidocznić się bardziej i obficiej, dlatego są świętymi i błogosławionymi. Żeby zostać świętym, przede wszystkim trzeba mieć odwagę, zaryzykować, zgodzić się na funkcjonowanie na innych, niż przeciętne, zasadach.
Jednym z obrazów, przybliżających sens świętości, jest ewangeliczna fraza o bukłakach napełnianych winem, przy czym my jesteśmy owymi bukłakami, a Bóg winem. Bóg chętnie udziela się nam, jeżeli na to się godzimy. Wlewa się w nasze istnienie, przenika je, czyni swoim domem. I to On uzdalnia do widocznych okiem zachowań, takich jak gotowość do heroizmu, poświęcenia, męczeństwa i cierpienia. Błędem jest myślenie, że sami wybierając cierpienie czy męczeństwo, zasłużymy na miano świętości. Tylko to cierpienie i to męczeństwo, które ewentualnie przygotowuje nam Bóg, może być tropem do świętości. I bóg sam przechodzi z człowiekiem drogę świętego cierpienia czy nawet męczeńskiej śmierci.
Bóg prowadząc Jana Pawła do świętości, mieszkał w nim i uświęcał wielorako. Trochę śmielej mówiąc, Bóg grał z Wojtyłą w teatrze (rapsodycznym), spływał kajakiem i jeździł na nartach. Z księdzem Jerzym zabierał się do samochodu i chadzał do strajkujących robotników.
Droga świętości ściele się na każdej możliwej ludzkiej ścieżce, co powinno nam przynieść dużą pociechę, że i nasze trasy przeszkodą do świętości nie są. Zasadniczo chodzi o to, by pozwolić Bogu na całkowite przeniknięcie naszego istnienia. Zaryzykować taką właśnie zasadę życia. Pozwolić Mu na ukształtowanie nas wedle Jego, świętego zamysłu. Takie proste, pozwolić, zaryzykować, zgodzić się. Wcale nie proste, bo wymaga wielkiej odwagi. A czy ta nie jest największym deficytem naszego pokolenia?
