15 grudnia 2004
Wśród Bożych działań, które dzień po dniu rozważamy w czasie Adwentu i jakie jesteśmy a stanie sami realizować we współpracy z Bogiem, dziś zatrzymamy się nad budowaniem i odbudowywaniem.
Uważniejsi czytelnicy Biblii znajdą piękne wskazówki w tekście Izajasza oraz u Mateusza:
Twoi ludzie zabudują odwieczne ruiny, prastare zwaliska
wzniesiesz budowle z odwiecznych fundamentów
I będą cię nazywać budowniczym rumowisk, naprawcą wyłomów
Odnowicielem siedzib zrujnowanych na zamieszkanie
Każdy więc, kto słucha tych moich słów
i wprowadza je w czyn,
podobny będzie do człowieka rozsądnego,
który zbudował swój dom na skale.
I spadł ulewny deszcz,
i wezbrały rzeki,
i zerwały się wichry,
i uderzyły na ten dom –
a nie zawalił się,
bo był osadzony na skale.
Każdy zaś, kto słucha tych moich słów,
a nie wprowadza ich w czyn,
podobny będzie do głupca,
który zbudował swój dom na piasku.
I spadł ulewny deszcz,
i wezbrały rzeki,
i zerwały się wichry,
i uderzyły na ten dom –
i zawalił się.
I rozpadł się zupełnie.
Wszelkie budowanie jest Bożym działaniem, najpierw jako kontynuacja aktu stwórczego zainicjowanego przez Boga, dalej jako realizacja miłości, która domaga się różnych Domów, wreszcie jako spełnianie się człowieka poprzez dokonanie dzieła.
Liturgia budowania wymaga projektu, przekroczenia siebie, szukania współpracowników, organizacji sił i środków – na jakiejkolwiek płaszczyźnie budowanie to nie dokonywałoby się.
Ostatecznie w budowaniu działa sam Bóg („Jeżeli domu Pan nie zbuduje, na próżno troszczą się wznoszący go”) a my wznosimy w każdej budowli Jego i nasz, wspólny Dom.
