Kazanie na 9 niedzielę zwykłą
6 marca 2011
Jeżeli byliśmy (bądź będziemy) dziś w kościele, wysłuchamy Ewangelii. Niekiedy troskliwi rodzice po powrocie dzieci ze Mszy pytają „A o czym była Ewangelia?”.
Przywykliśmy, że Ewangelia jest do słuchania i czytania. Dawniej o uczestnictwie we mszy Świętej mówiło się „Wysłuchałem mszy”. Z samego słuchania jeszcze nic nie musi wynikać. Chrystus wiedział o tym i w innej przypowieści (u Mateusza 13, 1-23) mówi, że słowo usłyszane jest jak ziarno, może wcale nie zakiełkować, może wzejść ale nie zakorzenić się (i wskutek tego sczeznąć), może zostać zagłuszone przez inne rośliny. A może także zaowocować, trzydziestokrotnie, sześćdziesięciokrotnie, a nawet stukrotnie.
Wypełnianie słowa, o czym dziś w Ewangelii, oznacza jakieś dzieło, poruszenie, czyn i aktywność. Inaczej słowo jest puste. Rozumiemy to doskonale, kiedy wypowiadamy jakieś słowa (np. „Lubię cię”), a nie idą za nimi żadne gesty lub czyny. Słowa, które słyszymy też mogą być puste. Słowa „posprzątaj pokój”, pozostaną puste dopóki nie weźmiemy do ręki szczotki i zmiotki. Słowa wypowiadane i słyszane są do wypełniania, a ich pełnią jest dzieło, czyn.
Trzeba bardzo prostego i bezpośredniego wypełniania słowa. Św. Franciszek usłyszawszy głos Chrystusa „Idź i odbuduj mój Kościół”, zabrał się za renowację zrujnowanego budynku kościółka p.w. św. Damiana. Potem zrozumiał, że ma jeszcze coś więcej do zrobienia.
Myślę, że większość z nas jest już znudzona słuchaniem Ewangelii, dużo jej opowieści i słów znamy na pamięć, co roku się zresztą powtarzają. Choćbyśmy nie wiem jak długo wczytywali się i studiowali projekt budowy domu, żadna cegła się sama nie ustawi w murze. Projekty są do zrealizowania, do ziszczenia, spełnienia.
Ewangelia jest do budowania. I to od dziś, bo jak wiadomo wiosną ruszają wszelkie prace budowlane.
PS. Kazanie w wersji dźwiękowej zamieściłem na stronie www.itinerarium.pl
LITURGIA SŁOWA
(Pwt 11,18.26-28)
Mojżesz powiedział do ludu: Weźcie sobie te moje słowa do serca i duszy. Przywiążcie je sobie jako znak na ręku. Niech one będą wam ozdobą między oczami. Widzicie, ja kładę dziś przed wami błogosławieństwo i przekleństwo. Błogosławieństwo, jeśli usłuchacie poleceń Pana, waszego Boga, które ja wam dzisiaj daję – przekleństwo, jeśli nie usłuchacie poleceń Pana, waszego Boga, jeśli odstąpicie od drogi, którą ja wam dzisiaj wskazuję, a pójdziecie za bogami obcymi, których nie znacie.
(Ps 31,2-4,17,25)
REFREN: Bądź dla mnie, Panie, skałą ocalenia
Panie, do Ciebie się uciekam:
niech nigdy nie zaznam zawodu,
wybaw mnie w sprawiedliwości Twojej!
Nakłoń ku mnie Twe ucho,
pośpiesz, aby mnie ocalić!
Bądź dla mnie skałą schronienia,
warownią, która ocala.
Ty bowiem jesteś moją skałą i twierdzą,
kieruj mną i prowadź przez wzgląd na swe imię.
Niech Twoje oblicze zajaśnieje nad Twym sługą:
wybaw mnie w swym miłosierdziu.
Bądźcie dzielni i mężnego serca,
wszyscy, którzy ufacie Panu.
(Rz 3,21-25a.28)
Teraz jawną się stała sprawiedliwość Boża niezależna od Prawa, poświadczona przez Prawo i Proroków. Jest to sprawiedliwość Boża przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich, którzy wierzą. Bo nie ma tu różnicy: wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, a dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie które jest w Chrystusie Jezusie. Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania przez wiarę mocą Jego krwi. Sądzimy bowiem, że człowiek osiąga usprawiedliwienie przez wiarę, niezależnie od pełnienia nakazów Prawa.
(Ps 25,4b.5)
Naucz mnie, Boże, chodzić Twoimi ścieżkami, prowadź mnie w prawdzie, według Twych pouczeń.
(Mt 7,21-27)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie!, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie. Wielu powie Mi w owym dniu: Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia? Wtedy oświadczę im: Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy dopuszczacie się nieprawości! Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki.
