Itinerarium

Sobota 30 maja 2015

Czy polscy organiści są chorzy? Tak na początku pobytu w Polsce pomyślała siostra Anafrido, Tanzanka. Usłyszała na mszy śpiew „Idźmy z radością na spotkanie Pana” w tak smutnym wykonaniu, że była pewna iż organista jest chory. Zdrowy zaśpiewałby z radością „Idźmy z radością”.

Daiddel, Kubańczyk, przyzwyczajony do muśnięcia się policzkami przy powitaniu, wzbudzał wśród Polaków (i Polek) niemal panikę. Musiał się przyzwyczaić, że mamy dystans wobec ludzi, zwłaszcza nieznanych.

Wiktoria z Ukrainy nie mogła pojąć czemu polscy chłopcy są tak nieśmiali, na ulicy nie uśmiechają się i nie zagadują. Reverien, który przeżył ponad 20 lat temu pogrom Tutsi dokonany przez Hutu w Ruandzie, także przeżył zdziwienie Polakami. Zapraszałem go na obiad.

– Chodź, pójdziemy coś zjeść.

– Nie, dziękuję, jadłem wczoraj – odrzekł.

– Nie jadasz codziennie? – zapytałem zaskoczony.

– A wy jecie codziennie? – odparł niemniej zaskoczony. Faktycznie jada co 2-3 dni, za to codziennie pije kawę.

Dobrze, że ludzie się poznają, bywają sobą zaskoczeni i wciąż się uczą życia. To co dziś zapisuję, usłyszałem i zobaczyłem na Miasteczku Integracyjnym w Dąbrowicy, wspominałem już o tym wczoraj.

Prorok Izajasz w wizji przyszłego Ludu Bożego mówi o Wszystkich Narodach, które spotykają się i żyją w zgodzie i przyjaźni. Dobrze, że Pan Bóg wymyślił różne narody, dobrze, że mogą tworzyć Kościół.

3. W niedzielę 31 maja, w godz. 12:00 – 15:00 w ramach wspomnianego Miasteczka w Dąbrowicy pod Lublinem odbędzie się Rodzinny Festyn Wielokulturowy. Kto może, niech wbija. Z miasta Lublin do Miasteczka Wielu Narodów da się dojechać na przykład autobusem nr 3. Kierunek „Dąbrowica”, ostatni przystanek.

Piątek 29 maja 2015

Tamara jest z Tbilisi, Albert to Białorusin z Mińska, Irina to Ukrainka spod Lwowa, Faruk jest Turkiem, Behnam Persem. Agata czy Paweł są Polakami. Jest ich w sumie blisko 150 i od wczoraj spotykają się na Miasteczku Integracyjnym w Dąbrowicy pod Lublinem. Są z różnych krajów, mają swoje tradycje, zwyczaje, stroje.

Spotykają się aby rozmawiać, poznawać się, zbliżyć i zrozumieć. Za motto mają słowa Jana Pawła II „Pokój i młodzi idą razem.” Czasy są złe, niespokojne, wiemy o dziesiątkach wojen i konfliktów.

Kiedy jednak ludzie się spotykają, próbują zrozumieć mimo wielu różnic, kiedy się zaprzyjaźniają i szanują, szansa na pokój i braterstwo jest duża.

Wszystko to możecie obserwować na profilu Centrum Wolontariatu (https://www.facebook.com/pages/Centrum-Wolontariatu-w-Lublinie/178548322167933?fref=ts).

Na pewno bardzo ważne są konferencje i seminaria w temacie pokoju. Niemniej ważne są jednak spotkania bezpośrednie, podczas których pokój niejako sam się buduje, poprzez mosty międzyludzkie. W ten sposób Lublin wnosi małą ale piękną cząstkę w wielki projekt znany już w Ewangelii „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój” (Mt 5, 9).

Czwartek 28 maja 2015

Każdy z nas ma doświadczenie jakiejś krzywdy ze strony innych, zła czy choćby przykrości. Sprawiedliwość domaga się rewanżu. Z drugiej strony pamiętamy: „Bądźcie miłosierni …”

Jan Paweł II formułując prymaty Cywilizacji Miłości w czwartym postuluje: Miłosierdzie przed sprawiedliwością.

Miłosierdzie przed sprawiedliwością. Przed sprawiedliwością, nie zamiast! I teraz spróbujmy to zastosować kiedy ktoś nas obgada, okradnie, zwymyśla czy znieważy. Da  się najpierw z miłosierdziem a dopiero potem ze sprawiedliwością?

1. W encyklice „Dives in Misericordia” (1980) Jan Paweł II przedstawił 4 prymaty Cywilizacji Miłości:

– człowiek przed rzeczą

– być przed mieć

– etyka przed techniką

– miłosierdzie przed sprawiedliwością

Środa 27 maja 2015

Reporterzy mają czasami trudne zadania. Tak jak znajomy, co wypytywał o poczucie szczęścia. Działo się to przed południem w dzień roboczy.

– Jest pani szczęśliwa?

– Nie mam czasu, przepraszam – odpowiedziała pani w wieku średnim.

– Czy jest pan szczęśliwy?

– Boże! Co za pytanie, ale i tak dobrze, że nie pytasz o wybory – odrzekł pan w kwiecie wieku, czyli lekko po 30-tce.

–  Czy czuje się pani szczęśliwa?

– To nie jest temat na rozmowę na deptaku, śpieszę się – młoda pani uniknęła odpowiedzi.

Taksówkarz, stojący dłuższy czas na postoju, na pewno pokusi się o refleksję. I pokusił się:

– Wie pan, z czego się cieszyć? Konkurencja duża, benzyna znowu idzie w górę a i ludzie teraz nie jeżdżą tak na imieniny jak kiedyś. Jak było Henryka czy Zofii, to się całe noce zasuwało …

– Nie ma pracy, widzi pan co się dzieje, młodzi w Irlandii i Londynie, tam jadą za robotą. Tu ile się zarobi? Moje wnuki, dwóch już tam siedzi – referowała babcia.

Ciężką robotę mają reporterzy, ciężką. A bez szczęścia to jeszcze bardziej ciężkie jest życie.

Wtorek 26 maja 2015

Do niedawna byłem przekonany, że wszyscy wiedzą jak wygląda rzęsorek rzeczek, bardzo miłe stworzenie, z ogonkiem dłuższym niż całe ciało. Okazuje się jednak, że chyba nie tak wiele osób wie jak wygląda ten jadowity ssak, ba, ponoć niewielu ludzi o nim w ogóle słyszało.

Pędruś długoryjek to także nie jest ściema, przy czym ten uroczy chrząszcz ma z kolei ryj dłuższy od reszty ciała. Też myślałem, że wszyscy znają to stworzonko. Lipa, mało kto. Więcej ludzi zna pewnie wścieklice pospolite, przy czym kojarzą to pojęcie ze stanem emocjonalnym a nie z przesympatyczną mróweczką.

Wstydziłbym się gdybym nie odróżniał naparstnicy purpurowej od wierzbówki kiprzycy, ale ponoć są Polacy, którzy mają z tym problem.  Nieładnie rodacy!

Łazimy po tym świecie sądząc, że coś tam świergoli, coś „lata po ziemi” (twierdzenie równie głupie jak np. że coś „biega w powietrzu”), coś pachnie albo śmierdzi. Tu uwaga, nic na świecie nie śmierdzi, choć pewne rzeczy i zjawiska wydają „niezwykle charakterystyczny ostry zapach”.

Jest piękna wiosna, Dzień Matki, jest naprawdę wspaniale! Wszystko, co żyje chwali Pana! (zgodnie z psalmem 150, 6). Rzęsorek rzeczek chwali Pana, pędruś długoryjek także, wierzbówka kiprzyca również. Widzę, że do tego chóru przystąpi wkrótce czernidłak kołpakowaty. Więc i my się przyłączmy, siostry i bracia!

Kazanie na Święto NMP Matki Kościoła

Poniedziałek 25 maja 2015

Najlepiej jak dotąd jest w Przemyślu. Najgorzej w Sosnowcu i Koszalinie.

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego to czas kiedy odbywają się świecenia kapłańskie w polskich diecezjach. W archidiecezji przemyskiej mamy 16 nowych księży, w diecezji kaliskiej i pelplińskiej (Kaszuby) po 12, rzeszowskiej 11, w świdnickiej (Dolny Śląsk) 9, po 8 w opolskiej i katowickiej, tylko 5  w Częstochowie, najmniej jak dotąd w koszalińskiej i sosnowieckiej po 3. W Koszalinie według relacji Katolickiej Agencji Informacyjnej: Wielu uczestników uroczystości podkreślało, że w diecezji nie było jeszcze takiej sytuacji, żeby w jednym roku święconych było tylko trzech nowych księży.

Dane z  innych diecezji nadejdą w najbliższych tygodniach, niemniej przewidywany spadek powołań jest widoczny. Piszę te słowa w dniu Najświętszej Marii Panny, Matki Kościoła. Mniej księży nie oznacza wprost kryzysu Kościoła w Polsce. Pytanie jednak pozostaje.

Dopóki miłość nie będzie wyznawana i praktykowana jako Najważniejsza, będziemy w kryzysach różnych. Jak czytam w słowie Boga, „miłość wszystkiemu wierzy”.

Kazanie na Uroczystość Zesłania Ducha Świętego

Niedziela 24 maja 2015

Duchu Święty, w serca nam miłość świętą wlej.

To nam wystarczy. Wystarczy, aby być szczęśliwym tutaj na ziemi i żeby żyć bez końca.

Duchu Święty, w serca nam miłość świętą wlej.

I jeszcze parę zdań dodaję głosem na www.itinerarium.pl  (Kazania nowe)

Liturgia słowa

(Dz 2,1-11)
Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? – mówili pełni zdumienia i podziwu. Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże.

(Ps 104,1.24.29-31.34)
REFREN: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię

Błogosław, duszo moja, Pana,
o Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki.
Jak liczne są dzieła Twoje, Panie,
ziemia jest pełna Twych stworzeń.

Gdy odbierasz im oddech, marnieją
i w proch się obracają.
Stwarzasz je napełniając swym duchem
i odnawiasz oblicze ziemi.

Niech chwała Pana trwa na wieki,
niech Pan się raduje z dzieł swoich.
Niech miła Mu będzie pieśń moja,
będę radował się w Panu.

(1 Kor 12,3b-7.12-13)
Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: “Panem jest Jezus”. Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla [wspólnego] dobra. Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, [aby stanowić] jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscyśmy też zostali napojeni jednym Duchem.

SEKWENCJA

Przybądź Duchu Święty,
Ześlij z nieba wzięty
Światła Twego strumień.

Przyjdź, Ojcze ubogich,
Przyjdź, Dawco łask drogich,
Przyjdź, Światłości sumień.

O, najmilszy zgości,
Słodka serc radości,
Słodkie orzeźwienie.

W pracy Tyś ochłodą,
W skwarze żywą wodą,
W płaczu utulenie.

Światłości najświętsza,
Serc wierzących wnętrza
Poddaj Twej potędze.

Bez Twojego tchnienia,
Cóż jest wśród stworzenia?
Jeno cierń i nędze.

Obmyj co nieświęte,
Oschłym wlej zachętę,
Ulecz serca ranę.

Nagnij, co jest harde,
Rozgrzej serca twarde,
Prowadź zabłąkane.

Daj Twoim wierzącym,
W Tobie ufającym,
Siedmiorakie dary.

Daj zasługę męstwa,
Daj wieniec zwycięstwa,
Daj szczęście bez miary.

Przyjdź, Duchu Święty, napełnij serca swoich wiernych i zapal w nich ogień swojej miłości.

(J 20,19-23)
Wieczorem w dniu Zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.

Sobota 23 maja 2015

Dziś jest Wigilia Zesłania Ducha Świętego, w hymnie (całość niżej) wzywamy Go m.in. jako Zdrój Żywy.

Zdrój Żywy. Wystarczy spojrzeć na nieprzeliczone odcienie zieleni dookoła, szczególnie brzozy czy lipy. On, Duch Święty, Zdrój Żywy rozlewa w tajemniczy sposób życie w każdym przejawie. Właśnie zaczęły brykać nowo narodzone dzieci saren, jeleni i łosi, pierwsze ptasie pisklęta próbują już latać. Zdrój Żywy, życie posyła każdej istocie. I to jest zachwyt i radość.

Ale popatrzcie na ludzi, jak potrafią śmiać się, przyjaźnić i łączyć. To Zdrój Żywy, Duch Święty życie pomnaża w sercach, umysłach i marzeniach.

Proście o Ducha Świętego i zaproście Go do siebie, życie z Nim jest głębsze i przepiękne.

O Stworzycielu, Duchu, przyjdź,

Nawiedź dusz wiernych Tobie krąg,

Niebieską łaskę zesłać racz

Sercom, co dziełem są Twych rąk.

Pocieszycielem jesteś zwan

I Najwyższego Boga dar,

Tyś namaszczeniem naszych dusz,

Zdrój żywy, miłość, ognia żar.

Ty darzysz łaską siedemkroć,

Bo moc z prawicy Boga masz,

Przez Ojca obiecany nam,

Mową wzbogacasz język nasz.

Światłem rozjaśnij naszą myśl,

W serca nam miłość świętą wlej

I wątłą słabość naszych ciał

Pokrzep stałością mocy Twej.

Nieprzyjaciela odpędź w dal

I Twym pokojem obdarz wraz.

Niech w drodze za przewodem Twym

Miniemy zło, co kusi nas.

Daj nam przez Ciebie Ojca znać,

Daj, by i Syn poznany był,

I Ciebie, jedno tchnienie Dwóch,

Niech wyznajemy z wszystkich sił. Amen.

Ewangelia z dzisiejszego wieczoru:

W ostatnim, najbardziej uroczystym dniu Święta Namiotów, Jezus stojąc zawołał donośnym głosem: “Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie, niech przyjdzie do Mnie i pije. Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza”. A powiedział to o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w Niego; Duch bowiem jeszcze nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony. (J7,37-39)

Piątek 22 maja 2015

W dwóch krytycznych momentach swojej wielkiej misji św. Paweł usłyszał: „Nie bój się Pawle!” oraz  „Odwagi!” Odpowiednie cytaty znajdziecie w Dziejach Apostolskich (23,11 i 27,24) akurat teraz czytanych codziennie w liturgii słowa.

W obydwu przypadkach te słowa kierował do Apostoła zmartwychwstały Pan, Jezus Chrystus.

Krytyczne chwile mieliśmy, mamy i mieć będziemy. Bardzo życzę, aby wtedy dotarło do każdego z nas Jego słowo – Nie bój się! Odwagi!

Czwartek 21 maja 2015

Dębów papieskich nie sposób już chyba zliczyć, prawdopodobnie jest ich ponad 200. Dęby te wyrastają z żołędzi poświęconych przez Jana Pawła II pod koniec życia. W wielu miejscach nawet dość poważnie podchodzi się do sadzenia tych drzewek, w przekonaniu, że jest to akt niemal religijny.

Od niedawna dęby papieskie rywalizują z gruszami błogosławionej Karoliny Kózkównej, wspaniałej polskiej świętej męczenniczki z 1914 r. Według niektórych źródeł Karolina katechizowała koleżanki i kolegów właśnie pod gruszą. Z tego drzewka zostały pobrane szczepki i teraz zasadzane są nowe grusze. Kilka dni temu przeczytałem w katolickim serwisie, że przy okazji sadzenia gruszy w Koninie: Ten podniosły moment poprzedziła Msza św. sprawowana pod przewodnictwem proboszcza parafii…

Zasadziłem kilka drzew w życiu, dębów też (gruszy jak dotąd jeszcze nie), dobra sprawa, ponieważ ciągle musimy nadganiać straty jakie Niemcy wyrządzili nam w czasie wojny, masowo ogałacając polskie lasy z najlepszego materiału drzewnego.

Jako konsekwentny czytelnik Jana Pawła II przypominam sobie Jego słowa z encykliki Redemptoris Missio (1990): „nadszedł moment zaangażowania wszystkich sił kościelnych w nową ewangelizację i w misję wśród narodów. Nikt wierzący w Chrystusa, żadna instytucja Kościoła nie może uchylić się od tego najpoważniejszego obowiązku: głoszenia Chrystusa wszystkim ludom”.