Itinerarium

Środa 23 grudnia 2015 Pan Bóg to mistrz w ofertach Last Minute. Robotnicy w winnicy pracowali różnie, jedni dwanaście godzin, inni sześć, a ostatni ledwie godzinkę. A każdy dostał po denarze, tyle samo. Kto więc z was zmarnotrawił cały Adwent, hulał i psocił, ma jeszcze szansę dzisiaj wszystko nadrobić!

Dobry Łotr skorzystał z szansy Last Minute i usłyszał: „Dziś ze mną będziesz w raju!” No to i my, łotry współczesne, nie jesteśmy straceni. Jeszcze i dla nas może być Boże Narodzenie, a nie tylko Święta.

Jeszcze jest czas, żeby się naprawdę z kimś ubogim i biednym podzielić, szczerze przeprosić za zło i głupotę, pójść i przytulić się do Pana Jezusa.

Jeszcze dziś mamy czas, nie jest za późno dla Pana Boga! Zwłaszcza w Roku Miłosierdzia.

1. Na stronie www.itinerarium.pl można będzie dziś wieczorem – 23 grudnia – odsłuchać trzecią i ostatnią część rekolekcji, dla wierzących, niewierzących, wątpiących, dla tych, którym wydaje się, że wierzą i dla tych, którym wydaje się, że wierzą.

Wtorek 22 grudnia 2015 Dźwięczą kolędy na przemian z pastorałkami. Piękna pani zachęca do kupienia nowych kanap, na których święta będą naprawdę radosne. Pan z obowiązkowym teraz trzydniowym zarostem macha kluczykami do najbardziej świątecznego samochodu na świecie.

Nie wiem czy się przebiję z radosną nowiną, że Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się Bogiem. To zresztą po raz pierwszy ogłosił św. Atanazy w IV wieku, chcąc jakoś wyrazić całą prawdę o Bożym Narodzeniu.

Wiemy, że nie chodzi o choinki i smaczne karpie. Jednak możemy zapomnieć albo nie usłyszeć, że w Bożym Narodzeniu chodzi o nasze życie wieczne, które otrzymujemy, jeżeli pozwalamy Bogu na zjednoczenie z nami.

To bardzo prosta i radosna prawda, że w darze mamy życie wieczne. A to się zaczyna od Bożego Narodzenia.

Nie wiem czy się przebiję z tą radosną nowiną. Dwa tysiące lat temu się udało, może dlatego, że była Cicha Noc.

1. Na stronie www.itinerarium.pl można będzie dziś wieczorem odsłuchać drugą część rekolekcji, dla wierzących, niewierzących, wątpiących, dla tych, którym wydaje się, że wierzą i dla tych, którym wydaje się, że wierzą.

Poniedziałek 21 grudnia 2015 Mamy najkrótsze dni w roku (w Polsce), dziś jest bodaj ten najkrótszy z najkrótszych. I właśnie, jakby dla kontrastu, w tym czasie ogłaszane jest Narodzenie Chrystusa, nazywanego „Wschodzącym z wysoka Słońcem” (Łk 1, 78).

Nie ma takich ciemności, które byłyby przeszkodą dla Bożego światła, nie ma takich złych dni, których nie można przezwyciężyć i takich dramatów, których nie można zamienić na szczęśliwą przyszłość.

Nie wolno nam zapomnieć o tym, że ponad dwa tysiące lat temu zapaliła się gwiazda nad małym miasteczkiem Betlejem. Nie o gwiazdę zresztą chodzi. Wtedy zapaliła się i wciąż świeci nadzieja. Nawet w najkrótszym dniu w roku, nawet w najbardziej ciemnym dniu naszego życia. Gwiazda Nadziei nie gaśnie i nie zagaśnie.

1. Na stronie www.itinerarium.pl można będzie dziś wieczorem odsłuchać pierwszą część rekolekcji, dla wierzących, niewierzących, wątpiących, dla tych, którym wydaje się, że wierzą i dla tych, którym wydaje się, że wierzą.

Kazanie na 4 niedzielę Adwentu 20 grudnia 2015 Cały Adwent nauczam, że warunkiem spotkania Żywego Boga jest ruch do ludzi, że nie ma Narodzenia Boga bez biegu ku ludziom i bez spotkania z nimi.

I prawie na sam koniec tego Adwentu przychodzą mi z pomocą dwie młode kobiety, Maria z Nazaretu i Elżbieta z Ain Karim. Jedna odwiedza drugą, od progu się witają, pozdrawiają, nawet krzyczą,  a wszystko w pośpiechu. Spotykają się ze sobą, pewnie patrzą w oczy, rozmawiają ze sobą, dużo i długo, buzie się im nie zamykają. A potem Elżbieta oznajmia Marii: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona” (a my to codziennie powtarzamy w Zdrowaś Mario!), a Maria zaczyna śpiewać: „Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu!”

Jeśli ja was nie przekonałem, żeby iść do ludzi, niech przekona was historia spotkania tych dwóch świętych kobiet. Przyszły do siebie, otworzyły się na siebie, a przez to rzeczywiście spotkały Boga. I niech się każdemu z was też uda!

Liturgia słowa
W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w [pokoleniu] Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana. (Łk1,39-45)

(Mi 5,1-4a)
A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie mi wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności. Przeto [Pan] wyda ich aż do czasu, kiedy porodzi mająca porodzić. Wtedy reszta braci Jego powróci do synów Izraela. Powstanie On i paść będzie mocą Pańską, w majestacie imienia Pana Boga swego. Osiądą wtedy, bo odtąd rozciągnie swą potęgę aż po krańce ziemi. A Ten będzie pokojem.

(Ps 80,2-3.15-16.18-19)
REFREN: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie

Usłysz, Pasterzu Izraela,
Ty, który zasiadasz nad cherubinami.
Wzbudź swą potęgę
i przyjdź nam z pomocą.

Powróć, Boże Zastępów,
wejrzyj z nieba, spójrz i nawiedź tę winorośl.
I chroń to, co zasadziła Twoja prawica,
latorośl, którą umocniłeś dla siebie.

Wyciągnij rękę nad mężem Twojej prawicy,
nad synem człowieczym,
którego umocniłeś w swej służbie.
Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie,
daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili.

(Hbr 10,5-10)
Bracia: Chrystus przychodząc na świat, mówi: Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało; całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie. Wtedy rzekłem: Oto idę w zwoju księgi napisano o Mnie abym spełniał wolę Twoją, Boże. Wyżej powiedział: ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzech nie chciałeś i nie podobały się Tobie, choć składa się je na podstawie Prawa. Następnie powiedział: Oto idę, abym spełniał wolę Twoją. Usuwa jedną [ofiarę], aby ustanowić inną. Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.

(Łk 1,38)
Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa.

REKOLEKCJE LAST MINUTE Adwent 2015

Rekolekcje dla wierzących
Dla niewierzących
Dla tych, którym wydaje się, że wierzą
Dla tych, którym wydaje się, że nie wierzą

Dom Spotkania w Dąbrowicy

Prowadzi ks. Mieczysław Puzewicz

21 –23 grudnia 2015

Poniedziałek – Wtorek – Środa

Początek o 19.30

Sobota 19 grudnia 2015 Wszystko wskazuje na to, że aura znowu popsuje nam nastrój świąteczny. „Płacze z zimna” lepiej się śpiewa przy dwudziestostopniowym mrozie niż przy pięciu na plusie. Świerczki osypane śnieżnym puchem, jeziora skute choćby lekkim lodem, to klimat świąteczny. No i okazja, żeby pójść na sanki, ulepić bałwana i pospacerować białymi alejkami.

A tu lipa, lipa i chlapa, ciśnienie skacze, kałuże i błoto, mrok do południa i z powrotem od południa. Święta bez śniegu i mrozu to prawie jakby bez Pana Jezusa.

To, czego (kogo) nam nie zabraknie, to ludzie. Bezśnieżna aura jest wielkim darem Boga, pozwoli nam więcej czasu oddać ludziom. Bałwany stracą, a ludzie, z którymi będziemy mogą zyskać! Zamiast świąt ze ślizganiem, może być czas bardziej szczerych zwierzeń i odnowienia zaufania.

Po raz kolejny możemy być bliżej ludzi. I o to chodzi, tak też zrobił Pan Bóg poprzez swoje Narodzenie.

Piątek 18 grudnia 2015 Po 1050 latach chrześcijaństwa wyrosły nam symbole i zwyczaje, które mają głębokie sensy. Przełamujemy się w wigilijny wieczór opłatkiem, składamy przy tym życzenia. W wielu domach przetrwała tradycja, że wtedy także mówimy sobie szczere słowa, prawdziwe wyznania, niekiedy dochodzi do wypowiedzenia żalu i aktów przebaczenia.

Jedna z moich sąsiadek opowiadała, że przy łamaniu się opłatkiem przełamywała siebie i każdemu z domowników wygarniała krótko co jej na sercu leżało, potem dodawała, że wszystko wybacza i zapomina oraz, że niezmiennie kocha. Przez rok żalów zbierało się nieco więc było co przebaczać i zapominać.

Jednego roku przy stole w Wigilię zabrakło wuja Stefana, zmarł na jesieni. Pani Zofia, sąsiadka, stanęła z opłatkiem i wobec całej rodziny oznajmiła, że nie zdążyła przebaczyć Stefanowi, bo odkładała to na Święta. I wygłosiła jednym zdaniem kazanie rodzinne, do dziś pamiętane:

– Nie czekajcie z przebaczeniem na Wigilię, bo możecie nie zdążyć.

Czwartek 17 grudnia 2015 Tęsknimy za Bożym Narodzeniem, o wiele bardziej niż za Świętami. Co mamy zrobić, aby były Święta, wiemy. Karp, choinka, spowiedź, kolędy, pasterka. Mamy jeszcze siedem dni, zdążymy.

Co mamy zrobić, aby było Boże Narodzenie? Pisałem już wiele razy o tym, napiszę raz jeszcze. Zejść do głębi siebie samego. Trudna pielgrzymka, droga nieznana. Trzeba zacząć od kwadransa w ciszy, sam na sam ze sobą. Podjąć wędrówkę śladami swoich myśli, pragnień, uczuć i marzeń. Dojść do Chrystusa, który mieszka w nas samych. Jesteśmy bardzo pewnym adresem obecności Boga, właśnie my sami. Po Wcieleniu to jest bardzo pewny adres Boga.

Jesteśmy bardzo pewnym adresem obecności Boga, ale obawiam się, że pójdziemy wszędzie indziej niźli do siebie samych.

Środa 16 grudnia 2015 Jezus malusieńki, płacze wśród stajenki. Nie ma kolebeczki. Pan Jezus prawdopodobnie nie miał w chwili narodzin sali porodowej ani mieszkania, kołyski, wózeczka. Rodził się w skromnych warunkach, w biedzie, tak też wyglądało Jego dzieciństwo i młodość.

Tak, to wszystko prawda. Ale Jezus miał to, co najważniejsze, miał dom! Domem były ręce Jego Matki, opieka Ojca, wzajemne zrozumienie między rodzicami, ich wspólna i niezwykła troska o dziecko, ochrona przed złem (emigracja do Egiptu) i czułość. Takiego domu szuka każdy z nas.

Mamy dziś wille, przestronne apartamenty, domki jednorodzinne, schludne i czyste mieszkania. I cały czas marzy nam się dom, czułość, zrozumienie, troska, bliskość. A mamy wille, schludne i czyste mieszkania.

Wtorek 15 grudnia 2015 Przed kilku laty zanotowałem sobie fragmenty dwóch rozmów z bezdomnymi, jakby krótkie obrazki do biografii.

Pierwsza notka: Zbieram puszki po piwie i napojach, sprzedaję na kilogramy. Jak dobrze idzie, od czwartej rano do dziesiątej zarobię 40 złotych. Nie wiem gdzie teraz jest moja żona i syn, Paweł. Mam 32 lata, raz mieszkam na działkach, raz w noclegowni, jak idą mrozy. Czy chciałbym mieć dom? Kiedyś chciałem, teraz nie wiem.

Druga: Za dużo piłem, odeszła ode mnie żona, potem matka kazała mi się wynieść z domu. Wiosną i latem da się przeżyć na działkach. Czasami kradnę, ale od czasu do czasu pomagam na budowie. Nie mam nawet dowodu, rodziny nie odwiedzam. Jestem bezdomny od 12 lat. Najgorzej, że nie mogę wyleczyć odmarzniętej prawej stopy.

To w sumie banalne historie, choć prawdziwe. Od wczoraj, na rekolekcjach z bezdomnymi, spotykam wielu ludzi z takimi lub podobnymi życiorysami. Mijam też codziennie rozświetlone gwiazdkami i mikołajami galerie, w sklepie napadła mi uszy „Gdy śliczna panna” w wersji ostro popowej, reklamy w mediach prześcigają się w oryginalności prezentów. Dwa różne światy.

W Betlejem dwa różne światy, ten Boży i ten ludzki, zjednoczyły się. Jeżeli czynimy cokolwiek, aby również ludzkie rozdzielone światy mogły się łączyć, Boże Narodzenie nadal ma sens.