Itinerarium

Piątek 22 lutego 2019

W Kościele Katolickim jest dziś święto katedry św. Piotra Apostoła, obchodzone od IV w. i przypominające, że Piotr był pierwszym biskupem Rzymu oraz że Watykan jest podstawą jedności Kościoła.

Kościół Katolicki, „jeden i powszechny”, jest tajemnicą jedności, zawsze mnie fascynującą. Dzisiaj dominują tendencje do rozdzielania, burzenia, rozdrabniania i przeciwstawiania. Chrystus modlił się o jedność między ludźmi i wierzącymi w Niego, w Jego wizji Kościół miał być narzędziem tej jedności.

Czytam i słucham tego, co mówił św. Jan Paweł II, Benedykt XVI i co mówi Franciszek. I myślę, że wszystko, co prowadzi do bliskości między ludźmi, do pokonywania granic, do wspólnoty, jest realizacją misji Chrystusa.

Wszystko, co dzisiaj zrobimy dla bliższej więzi z ludźmi, jest spełnianiem Ewangelii, jest budowaniem Kościoła, o jaki modlił się Chrystus.

Ewangelia na dzisiaj:   

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?» 

A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków». 

Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?» 

Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego». 

Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr – Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie». (Mt 16,13 – 19)

Czwartek 21 lutego 2019

Wklejam poniżej informację z serwisu Katolickiej Agencji Informacyjnej. O morderstwach, tym razem księży, w dalekich od nas krajach. Madagaskar, Burkina Faso to daleko, Kolumbia jeszcze dalej, ale bardziej znajomo brzmi. Oczywiście, w tym czasie dokonano wielu innych morderstw.

My, księża, pracujemy tam gdzie są ludzie, konflikty, napięcia. Kula czy nóż, śmierć. Wpisana w życiorys naśladowców Chrystusa.

Za KAI:

W ciągu kilku dni zamordowano na świecie trzech księży katolickich: jednego na Madagaskarze, jednego w Burkina Faso i jednego w Kolumbii.

Malgaski duchowny, ks. Nicolas Ratodisoa zmarł 14 lutego w wyniku ran zadanych mu podczas napadu rabunkowego, do którego doszło pięć dni wcześniej. Zaatakowali go uzbrojeni mężczyźni, którzy zatrzymali go na drodze, gdy jechał na motorze w miejscowości Mahitsy, 30 km od stolicy kraju Tananarywy. Sprawcy zażądali od niego pieniędzy, których jednak nie miał przy sobie, więc zaczęli do niego strzelać.

Dzień później w Burkina Faso w zamachu terrorystycznym zginął hiszpański misjonarz, o. Antonio César Fernández. 72-letni salezjanin został zabity, gdy dosięgły go co najmniej trzy strzały z pistoletu. Wraz z duchownym zginęło czterech celników z mobilnego punktu kontroli na granicy między Burkina Faso i Togo. Zbrodnia przypisywana jest miejscowym dżihadystom.

Trzeci duchowny, 65-letni ks. Carlos Ernesto Jaramillo został zamordowany ciosami noża 18 lutego w Kolumbii. Do zdarzenia doszło na przedmieściach Bogoty. Mordercą był nastolatek pochodzący z Wenezueli.

Środa 20 lutego 2019

Naprawdę jest już wiosna. We wtorek wyruszyła 66 wyprawa w ramach Nowej Drogi, projektu dla młodych więźniów opuszczających zakłady karne.

W drogę ku nowej przyszłości poszedł Wojtek w towarzystwie Jacka, wytrwanego opiekuna chłopaków. Przez dwa tygodnie pieszo przemierzą ponad 300 km. Wojtek po to, aby rozstać się ze swoją przeszłością, Jacek, aby go wspierać.

Od siedmiu lat pomagamy młodym chłopakom i dziewczynom powrócić do normalnego życia po odbyciu kary więzienia. Kluczem jest piesza wędrówka, szlakiem św. Jakuba, młody więzień przemierza ją razem z opiekunem. Potem szukamy dla niego pracy i mieszkania. Bogu dzięki, większość z dotychczasowych uczestników Nowej Drogi, rzeczywiście rozpoczęło nowe życie.

Wspierajcie Wojtka i Jacka, dobrą myślą, modlitwą i życzliwością.

Wtorek 20 lutego 2019

Przez kilka dni miałem w codziennych kazaniach mądrych pomocników w osobach dzieci na feryjnym obozie. Doskonale umiały określić gdzie na świecie toczą się wojny, jeden nawet wiedział, że Bangladesz jest dwa razy mniejszy od Polski, choć zamieszkuje tam cztery razy więcej ludzi niż u nas.

Jednocześnie jeden z kilkunastoletnich  chłopców stwierdził, że najbardziej nielubianym człowiekiem na ziemi jest jego brat. Poniekąd związek pomiędzy braterską niechęcią a wojnami jest słaby.

„Skąd się biorą wojny i skąd kłótnie między wami? – czytamy w Biblii (list św. Jakuba 4,1) – Nie skądinąd, tylko z waszych żądz, które walczą w członkach waszych”.

Wojny nosimy w sobie, potem tylko złe uczucia rodzą złe słowa, a te prowadzą do naciskania spustów w karabinach i zrzucania bomb.

(ilustracja za tvp.info)

Poniedziałek 18 lutego 2019

Być może obecna pełnia księżyca – w tej części świata gdzie jestem – jest już pierwszą wiosenną, czego pewnie życzymy sobie wszyscy. Warto chwilę pooglądać ten wielki księżyc, jak i rozjaśnione słońce. To bardzo uspokaja i rozwesela serce.

Ciągle zmagamy się z różnymi problemami, trapią nas troski i kłopoty, denerwujemy się i zamartwiamy. Jak jeszcze poczytamy Internety, to wszędzie straszą wojną.

Miałem w dzieciństwie sąsiada, starszego już pana, który codziennie rano upewniał się, że wstało słońce i że jest powietrze. „Żyjemy! – mówił z uśmiechem – Pan Bóg o nas nie zapomniał!”

Cokolwiek niesie nam nowy dzień, nowy tydzień i kolejna wiosna, bądźmy pewni, Pan Bóg o nas nie zapomniał. A jakby ktoś wątpił, niech spojrzy na słońce, a wieczorem na księżyc w pełni.

kazanie na 6 Niedzielę Zwykłą 17 lutego 2019

Często spotykam ludzi ubogich, głodnych, zasmuconych i spłakanych. Nie mówię im jednak – Nie martwcie się, kiedyś będziecie syci i roześmiani, otrzymacie królestwo Boże. Wierzę, że Pan Bóg o to zadba. Ja, jeśli mogę, daję chleb, czasem jakąś kurtkę czy skarpety, jeszcze częściej staram się pocieszać, budzić nadzieję, słowem i gestem.

Nie życzę także nikomu, kto jest zamożny, najedzony i radosny, żeby mu się odwróciło, ale zachęcam, żeby się podzielił, najczęściej tak się dzieje.

Staram się robić, to, co mogę. A resztę pozostawiam w rękach Pana Boga.

Ewangelia na dzisiaj:

Jezus zszedł z Dwunastoma na dół i zatrzymał się na równinie; był tam liczny tłum Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jeruzalem oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu. 

On podniósł oczy na swoich uczniów i mówił: 

«Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże. 

Błogosławieni, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni. 

Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie. 

Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego odrzucą z pogardą wasze imię jako niecne: cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili prorokom. 

Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą. 

Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie. 

Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie. 

Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom».

(Łk 6,17. 20-26)

Sobota 16 lutego 2019

Żal  mi tego tłumu… Jeśli ich puszczę zgłodniałych do domu, zasłabną w drodze … W Ewangelii, którą dziś czytamy, zdumiewa mnie nie tyle sam cud – siedem chlebów i kilka rybek, których wystarczyło do nakarmienia czterech tysięcy ludzi.

Zdumiewa mnie wrażliwość Jezusa, to, że dostrzegł głodnych i zmęczonych ludzi, reszta już była prosta.

Dzisiaj mamy pod dostatkiem chleba, rybek jest bez liku. Brakuje tylko ludzi, którzy dostrzegą wokół siebie tych głodnych, zmęczonych, opuszczonych i porzuconych. Może właśnie teraz czas na nas.  

W owym czasie, gdy znowu wielki tłum był z Jezusem i nie mieli co jeść, przywołał do siebie uczniów i rzekł im: «Żal Mi tego tłumu, bo już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. I jeśli ich puszczę zgłodniałych do domu, zasłabną w drodze, bo niektórzy z nich przyszli z daleka». 

Odpowiedzieli uczniowie: «Jakże tu na pustkowiu będzie mógł ktoś nakarmić ich chlebem?» 

Zapytał ich: «Ile macie chlebów?» 

Odpowiedzieli: «Siedem». 

I polecił tłumowi usiąść na ziemi. A wziąwszy siedem chlebów, odmówił dziękczynienie, połamał i dawał uczniom, aby je podawali. I podali tłumowi. Mieli też kilka rybek. I nad tymi odmówił błogosławieństwo, i polecił je rozdać. 

Jedli do sytości, a pozostałych ułomków zebrali siedem koszów. Było zaś około czterech tysięcy ludzi. Potem ich odprawił. 

Zaraz też wsiadł z uczniami do łodzi i przybył w okolice Dalmanuty. (Mk 8,1 – 10)

Piątek 15 lutego 2019

Wszystkie wielkie i ważne sprawy w naszym życiu rozpoczynają się od wiary. Wiara zapewnia nam bliskość Pana Boga.

Wszystko jest możliwe, dla tego, kto wierzy (Mk 9,23).  

Czwartek 14 lutego 2019

Możemy zżymać się na tandetne serduszka walentynkowe i inne gadżety towarzyszące dzisiejszemu świętu. Św. Jan Apostoł, będąc już w pobliżu stulecia życia pisał w iście walentynkowym nastroju: „Miłujmy się wzajemnie, bo miłość jest z Boga, a każdy kto miłuje narodził się z Boga i zna Boga” (1 List 4,7).

Dlatego nie wymądrzajmy się, że kochamy miłością o wiele głębszą niż ta walentynkowa, że o miłości wiemy już wszystko, że wszystko widzieliśmy i nic nas nie zaskoczy. Od miłości do Pana Boga jest najbliżej, każdą miłość szanujmy i cieszmy się z każdej jaką jesteśmy obdarowani.

Środa 13 lutego 2019

Zbyt często przejmujemy się tym, co ludzie o nas pomyślą i powiedzą. Żyjemy tak, by myśleli i mówili dobrze, tracimy czas i energię, aby dopasować się do wyobrażeń innych.

Z Ewangelii nauczyć się możemy wolności, od dobrej opinii ważniejsze są prawda i miłość. Tak jak w życiorysie Pana Jezusa.

Kot może Ewangelii nie zna dobrze, ale chodzi swoimi drogami i jest szczęśliwy. Do naśladowania!