Itinerarium

To, co widzisz, słyszysz i o czym mówisz, wpływa na twoje życie. Plotki, reklamy, śmieci z Internetu, to wszystko wpada w twoją głowę, potem w serce.

Dobrze jest rozpocząć dzień i tydzień od tego, co ma sens. Od zachwytu nad życiem. Jest piękne, zwłaszcza w kolorach ciepłej jesieni. Zacząć od zdumienia nad ludźmi, którzy są wokół nas, jak dobrze, że rozmawiają z nami i uśmiechają się. Albo ziewają po kiepskiej nocy.

A najlepiej zacząć dzień od miłości. Takiej oczywistej, od dobrego słowa do ludzi, od głębokiego spojrzenia w oczy, od pytania o zdrowie (wirusy teraz szaleją), od zdrowaśki za chorych. Od psalmu wielbiącego Dobrego Boga:

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu! (95)

Jak tu się modlić, skoro palce, oczy, a wraz z nimi umysły i dusze kochają smartfony? Liczba katolików z palcami na różańcu jest znikoma w porównaniu z tymi pieszczącymi niemal nieustannie smartfony. Przy czym nie mam wątpliwości, że smartfony mogą być wartościowym narzędziem.

Jesteśmy coraz bardziej smutnym pokoleniem, schorowanym, skłóconym i zagubionym. I coraz mniej się modlimy.

Kryzys w Kościele, kryzys wiary, kryzys chrześcijaństwa. Wszystko to prawda. Każdy z tych kryzysów początek ma w braku modlitwy.

I są ludzie szczęśliwi, mocni, rozradowani i zachwyceni. Są jeszcze ludzie, którzy się modlą.

Ewangelia na dziś

Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać: «W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi.

W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: „Obroń mnie przed moim przeciwnikiem!” Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: „Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie nachodziła mnie bez końca i nie zadręczała mnie”».

I Pan dodał: «Słuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?»

(ŁK 18,1-8)

Kilkaset mrówek, może nawet kilka tysięcy, znosiło igliwia do swojego pałacu, zwanego mrowiskiem. Przyglądałem im się chyba przez  pięć tygodni. Jak takie małe istoty potrafią wznieść obiekt przerastający je o milion razy?

Jedna, bardziej rozmowna mrówka, wyśmiała moje zdziwienie.

– Bo, wy, wielkie stwory, macie dziwny język. My pracujemy i robimy, a wy, cały czas mówicie takie dziwne zdania.

– Jakie? – spytałem trochę zirytowany.

– To, co mówicie, macie w głowach i sercu.

– Ale co?

– No to całe wasze gadanie – „Nie da się!”, „To niemożliwe!”, „To się nie uda!”, „To za trudne!”, „To przerasta nasze możliwości”. Wy chorujecie na …

– No na co? Na co? – dociekałem.

– Ja wam współczuję, wy tak strasznie chorujecie!

– Powiedz, mała mądralo, wreszcie na co???
– Na niemotę.

– Co?

– Na „Nie mogę”, na niemotę. No, ale ty i tak nie zrozumiesz. Dobra, niosę trzy wielkie świerkowe igły do pałacu. Ja mogę!

Kto rzuca kamieniem na ptaki, wypłasza je, a kto lży przyjaciela, zrywa przyjaźń. Pismo Święte – w tym przypadku Mądrość Syracha – to także zapis ludzkiego doświadczenia.

Dzisiaj gadulstwo, obmowa, oszczerstwo, kpina i zdrada nie traktowane są jako zło ani nawet jako brak kultury, stają się częścią coraz bardziej nietrwałych więzi między ludźmi.

Zabrzmi banalnie, ale zaapeluję – nie mówcie źle o swoich przyjaciołach (ani nawet tak nie myślcie), nie okłamujcie ich, nie żartujcie z nich, nie odchodźcie od nich.

Kto rzuca kamieniem na ptaki …

Powoli 16 października 1978 r. przechodzi do podręczników historii, dla mnie jest częścią życiorysu. Ponieważ nie jestem zwolennikiem mdłego wspominkowania chcę Wam przekazać tylko jedną myśl, dobrą ideę z tamtego dnia.

Non abbiate paura! – tak po włosku rozpoczynał swój pontyfikat Karol Wojtyła, św. Jan Paweł II. Nie lękajcie się!

Nie lękajcie się, nie bójcie się! Nie lękajcie się niczego i nikogo. Przede wszystkim nie bójcie się życia, jest piękne i zawsze ciekawe. Nie lękajcie się ludzi, są cudownym darem na każdy dzień. Nie bójcie się przyszłości, przyniesie wiele radosnych niespodzianek. Nie lękajcie się Boga, On każdego z nas kocha. Nie bójcie się śmierci, jest życie wieczne. Wreszcie nie lękajcie się miłości, tylko ona nadaje pełny sens życiu.

Non abbiate paura!

Odwiedzałem ostatnio znajomych  w szpitalu psychiatrycznym, cierpią na zaburzenia, być może diagnozy stwierdzą choroby psychiczne. Na oddziale, w dzień świąteczny, było ponad 50 osób. Nas, odwiedzających, było może z pięć osób.

Jeden z moich znajomych wskazywał po kolei innych chorych – „O, tego nikt już dwa tygodnie nie odwiedzał. A tamten przy oknie nie ma chyba nikogo. A młody cały czas siedzi w smartfonie, ale i tak nikt do niego nie dzwoni”.

Ponieważ był to Dzień Papieski, przypomniały mi się słowa św. Jana Pawła II – „W wielu miejscach na świecie cierpi człowiek i woła o drugiego człowieka”.

Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane,  i postępujcie drogą miłości. To wezwanie św. Pawła z listu do Efezjan jest najlepszą radą na każdy dzień.

I na nowy dzień i tydzień, który rozpoczynamy. Postępujcie drogą miłości. Więcej i uważniej słuchajcie najbliższych, dzieci, żon i mężów. A nawet teściowych. Opowiadajcie zabawne historie, żeby wzbudzić uśmiech a z nim nadzieję.

Takiego dnia, jak ten dzisiaj, już nie będzie. Bardzo dobry dzień, aby we wszystkim postępować drogami miłości.

Na dziesięciu uzdrowionych jeden oddał chwałę Bogu, to z dzisiejszej Ewangelii. Myślę, że procentowo niewiele się zmieniło od tamtej historii. Wszyscy doświadczamy łaski życia i zdrowia, chwałę Bogu oddaje – oby – co dziesiąty z nas.

Słucham tej Ewangelii i mam nadzieję, że wierzę jak ten Samarytanin.

Ewangelia na dziś:

Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.

Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni.

Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin.

Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».

 (Łk 17,11 – 19)

Dila ma dwanaście lat, przeżyła w Kobani szturm Państwa Islamskiego, tygodnie bez światła i wody. Ojciec zginął w czasie walk o miasto. Teraz razem z matką i dwoma braćmi uciekła do Dahuk w Iraku. Oni przeżyli, ale już kilkaset jej rodaków zginęło od tureckich kul i bomb. Inni albo poniosą tam śmierć albo zdąża uciec do Kurdystanu w Iraku.

Historię Dily znam od moich kurdyjskich przyjaciół, od lat pomagającym w Iraku uchodźcom z Syrii.

Wiem, że żyjemy w Polsce dzisiaj tematem wyborów, emocje są polityczne. Wiadomości z Syrii słabo przebijają się w przestrzeni naszego Internetu. Próbuję jednak zainteresować Was ideą pomocy syryjskim Kurdom.

Wskutek tureckiej operacji wojskowej wielu z nich zostało już zmuszonych – a wkrótce dotknie to setki tysięcy osób – do opuszczenia swoich ziem. Turcja od lat uważa Kurdów za wrogów i dąży do zniszczenia ich tożsamości.

Uciekający przed armią turecką Kurdowie przedostają się na teren Autonomii Kurdystanu znajdującej się w północnym Iraku. Autonomia przyjęła już na swoim terytorium ponad 1,5 mln uchodźców, głównie z Syrii, po walkach z Państwem Islamskim. Teraz zaczęła przyjmować nowych uchodźców.

Odwiedziłem Kurdystan i obozy z uchodźcami – dołączam kilka zdjęć do tego wpisu. Warunki są niewyobrażalnie ubogie, to głównie namioty, wystawione na mróz w nadciągającej zimie i kilkudziesięciostopniowy upał latem. Najbardziej cierpią dzieci.

Zaczęliśmy organizować w Lublinie pomoc dla uchodźców wojennych, głownie dzieci. Wszystkie zebrane pieniądze przekażemy przez zaufanego partnera z Kurdystanu. Szczegóły są poniżej.

Prośba, którą adresuję do wszystkich z Was ma kilka form. Najpierw, proszę o wsparcie finansowe, jednorazowe bądź systematyczne. Po drugie – o rozpropagowanie tego apelu. Po trzecie – o modlitwę za ofiary tej nowej wojny i za uchodźców. Po czwarte, chcemy przygotować misję wolontariuszy, którzy pojadą z pomocą do obozów w Kurdystanie, poszukujemy chętnych do udziału w tej misji.

Nie będę pisał tu frazesów o potrzebie solidarności. Tam naprawdę toczy się wojna, giną i uciekają ludzie tracąc wszystko. A możemy im pomóc.

Numer konta oraz numer telefonu informacyjnego znajdziecie dalej. Dalsze informacje wkrótce.

Kurdowie pilnie potrzebują pomocy

W północno-wschodniej Syrii, zamieszkiwanej głównie przez syryjskich Kurdów, trwa operacja wojskowa prowadzona przez Turcję. Życie blisko 2 mln ludzi znajduje się w poważnym zagrożeniu. Są oni zmuszeni do opuszczania swoich domów i ucieczki w poszukiwaniu schronienia. Większość z nich zmierza w kierunku Regionu Kurdystanu. Kraj ten, będący autonomiczną jednostką Iraku, liczący 5,5 mln mieszkańców, w ostatnich latach przyjął już ponad półtora miliona uchodźców uciekających przed prześladowaniami ze strony Państwa Islamskiego (ISIS).

W odpowiedzi na pogłębiający się kryzys, uruchamiamy zbiórkę środków na pomoc doraźną dla uciekającej z Syrii ludności cywilnej. Każda przekazana kwota liczy się.

Pieniądze można wpłacać na konto Stowarzyszenia Solidarności Globalnej:

23 1240 1503 1111 0010 7940 4740

Tytuł: darowizna na cele statutowe – pomoc dla Kurdów

Chcesz zaangażować się w długofalowy projekt wsparcia uchodźców przebywających na terenie Regionu Kurdystanu?

Zapraszamy do programu „Przywrócić marzenia – pomoc dzieciom w Kurdystanie”

Na terenie Regionu Kurdystanu obecnie znajduje się 38 obozów dla uchodźców (dane z marca 2019). Ich mieszkańcy jeszcze długo nie będą mogli powrócić do swoich domów, wielu utraciło dobytek całego życia i nie ma gdzie wracać. W najgorszej sytuacji są dzieci, które w wyniku wojny straciły jednego lub oboje rodziców.

Z myślą o nich kurdyjska organizacja pozarządowa, Fundacja Charytatywna im. Barzaniego, utworzyła specjalny program pomocy.

Lubelskie stowarzyszenia, Centrum Wolontariatu oraz Stowarzyszenie Solidarności Globalnej, przy współpracy z kurdyjską organizacją partnerską, zapraszają do wsparcia dzieła pomocy osieroconym dzieciom przebywającym w obozach dla uchodźców w Regionie Kurdystanu.

Jak można pomóc?

Program pomocy polega na adopcji jednego lub kilku dzieci na okres minimum 1 roku i przekazywaniu raz w miesiącu kwoty w wysokości 200 zł na zaspokojenie podstawowych potrzeb wspieranego dziecka oraz na jego edukację (m.in. zakup podręczników, przyborów szkolnych, pomocy naukowych, posiłków). Los pokrzywdzonych dzieci, a w szerszym wymiarze los świata i pokoju na świecie nie jest Ci obojętny?

Pomóż tym, którzy przeszli najgorsze, odzyskać utracone marzenia i na nowo spojrzeć w przyszłość z nadzieją i z wiarą, że dobro istnieje.  

Osoby zainteresowane zaangażowaniem się w program wsparcia osieroconych dzieci, zapraszamy do kontaktu.
Szczegółowych informacji udzielamy pod numerem telefonu: +48 797 341 681.

Zrobiło się cieplej wczoraj w Polsce, częściowo za sprawą Nobla dla Olgi Tokarczuk, częściowo po zwycięstwie naszych piłkarzy nad Łotwą. A najbardziej wskutek wzrostu temperatury.

Warto się cieszyć życiem, każdym sukcesem rodaków. A przede wszystkim ludźmi, którzy są przy nas. I warto jeszcze okazać im, że są ważni dla nas.