Strona o Bogu i życiu dla niewierzących, wierzących, wątpiących, poszukujących, tych, którym się wydaje, że wierzą i tych, którym się wydaje, że nie wierzą. Ks.Mieczysław Puzewicz
Podobnie jak wielu z was, ja także mam głowę nabitą informacjami i komentarzami odnośnie Ukrainy, tego, co tam się dzieje teraz i jak może potoczyć się dalej. Możemy sobie wyobrazić co przeżywają i myślą sami Ukraińcy.
Rozpada się coś, co budowali przez ostatnie ponad 30 lat i o czym marzyli od setek lat, Ukraińcy to jeden z wielkich i starych narodów pozbawionych przez wieki szansy na swoje państwo. W takiej sytuacji są jeszcze inne narody, choćby Kurdowie stłamszeni przez Turków, Persów, Irak i Syrię; Tybetańczycy krwawo uciskani przez Chiny czy ludy kaukaskie z Czeczenami na czele.
Dane mi było bywać w wielu ukraińskich miastach i miasteczkach, widziałem domy, szkoły, szpitale, cerkwie, stadiony. Na wschodzie Ukrainy wiele z nich leży w gruzach, co widzimy w relacjach medialnych, Mariupol istnieje już prawie tylko na mapach.
Zdawałoby się, że w starciu z wielkim Miszą (Rosja) słaba Ukraina jest bez szans, wszelkie statystyki przemawiają na jej niekorzyść. Kalkulacje geopolityczne wskazują na pechowe położenie tego państwa, uznawanego przez Rosję za niezbywalną część swojego imperium.
I co, pogodzić się mamy z tym ukraińskim pechem? Z jednej strony nadzieja umiera ostatnia, z drugiej nazywana jest matką głupich. Od roku 1989 polska świadomość została silnie zeuropeizowana na modłę zachodnią, stąd pamięć o tym, że i nasza polska niepodległość jest krucha zupełnie pomijana.
To przypomnijmy sobie, dokładnie 350 lat temu (luty 1772) Rosja, Austria i Prusy rozpoczęły rozbieranie Rzeczpospolitej, co zapoczątkowało obce panowanie w naszym kraju. I policzmy, pełną niezawisłość przez te 350 ostatnich lat mieliśmy w Polsce jedynie przez ledwo 50 lat, między światowymi wojnami i po r. 1989. Polska ostatnio korzysta z owoców rozpadu komunistycznego imperium rosyjskiego, Ukrainie krótką niepodległość właśnie wyrywa zły sąsiad.
Ukraińska niepodległość i polska niepodległość to w sumie jedna niepodległość, dlatego chyba tak bardzo utożsamiamy się z nimi, jesteśmy narodami o młodej niepodległości. I skoro ktoś może im ją zabrać to i nasza nie jest pewna. W pewnym sensie wszyscy jesteśmy Ukraińcami, prócz Polaków są nimi ci wszyscy, którzy dzisiaj na różny sposób Ukraińców wspierają. Nawet jeśli nie znamy finału naszej wspólnej walki – jasne, że za pomocą różnych narzędzi – jesteśmy w tej samej wspólnocie. Jesteśmy tam, gdzie powinni być przyzwoici ludzie, dziękuję, że jesteśmy razem, ja piszący te słowa i wy czytający je.
Все більш популярною стає наша група продовженого дня, чи радше «пришвидшений» садочок, групка дітей, якими з самого ранку до пізнього пополудня опікуються виховательки-українки.
І, так як діти, говорять просто в лоб, говорять так, що людина замовкає, не знаючи, що відповісти. Певно, найкраще – промовчати.
Бо що можна відповісти, коли шестирічна дівчинка Катя гордо заявляє, що її татуся вже немає, але він «не вмер, а загинув за Батьківщину»? Не зронила при цьому ні сльозинки, мама навчила, як має розповідати про батька.
Можливо, старше покоління пам’ятає, як подібні речі звучали про наших батьків чи дідусів, котрі загинули десь під Монте Кассино чи на Поморському Валі.
На цих декілька слів Каті припадає велика правда: можна вмерти, але це буде вже зовсім інше, ніж віддати життя за Батьківщину. Мене завжди захоплювало розуміння Ісусом своєї смерті: «Я віддаю життя Своє, щоб потім здобути його знову. Ніхто не забирає його в Мене, Я Сам віддаю його з власної волі. Я маю владу віддати життя й одержати його знову, бо маю заповідь таку від Отця Свого».
Звісно, можна з сарказмом прокоментувати, що за різниця, якщо в кінці шляху і так труна. Я вважаю, що все-таки, тим більше під час Великого посту, і наближаючись до дня, коли будемо згадувати смерть Ісуса Христа, ми саме так повинні (ті, хто вірить в Христа) дивитись на своє життя. Не мусимо вмирати просто так, а можемо віддавати своє життя Йому, тут, в Польщі, по частині, день за днем (поки що), а батько Каті і інші українці, раз-раз, одна куля і все.
Катя сьогодні дала мені цінний урок, а я ділюсь ним з Вами. Фото ілюстративне.
Ukraińcy śpiewając swój hymn, trzymają jedną rękę na sercu, my raczej przy naszym jesteśmy na baczność z dłońmi wzdłuż tułowia. To oczywiście tylko kwestia gestów.
Ukraina to jednak naprawdę sfera serca, tak mi się wydaje. I wydaje mi się, że my, Polacy, jesteśmy bardziej chłodni, europejscy, nie znaczy, że gorsi.
I jeśli oddaliśmy nasze serca Ukrainie, Ukraińcom, to jest to cudowne.
Час від часу тут будуть з’являтися пости, перекладені українською мовою Юлією Черкашиною. Сподіваюся, це допоможе Вам, сестри і браття з України, краще зрозуміти хід моїх думок, котрі від початку війти зосереджені на Україні
Надіюсь, мої сестри і браття з України вибачать мені плач над Києвом. Я закоханий в це чудове місто, може не так сильно, як вони, як Ви, мої сусіди з-за Бугу. Чому саме плач над Києвом?
Це було 26 років тому, 1996-го року, коли відважний чеченський народ здобув незалежність у війні з величезною армією, тоді ще вроді Червоною. Після чотирьох років, у той час, коли Росією правив вже Путін (у ролі прем’єра), російські війська оточили Серце Чечні, Грозний, її столицю. Видано наказ залишити місто всім мешканцям, а хто відмовлявся – одразу визнавався терористом. За два місяці російські війська перетворили Грозний у попіл та руїни. І тоді завмерло теж і Серце Чеченців, знайшовся і зрадник – Ахмат Кадиров, батько сучасного диктатора Рамзана. Той полонив корінних гірських кавказців, котрих до сьогоднішнього дня тримає під чоботом і дулом його син. А Кадиров-старший закінчив так, як того й заслужив, у найкрасивішому замаху з усіх мені відомих, про який я розповім наприкінці.
Сьогодні Путін хоче серце України, Київ. Вірить, що якщо здобуде це Серце, то подолає і всю Україну. І може це робити за всіляку ціну, ціною руїн і попелу, з обох берегів Дніпра, ціною смерті тисяч людей, солдатів, і цивільних.
Що відбувалося вчора в нашому Волонтерському Центрі, який насправді вже став Українським? Зовсім несподівано маємо тут дитячий садочок: це донечки і синочки із сімей біженців, бігають коридорами нашого великого приміщення. А коли нарешті знесиляться, лягають спати прямо на столах, і добре: дивись фото. Ми прийняли і поселили багато родин наших сусідів. Поки що ще маємо понад тисячу місць, від Любліна до Гданська.
Придумали і організовуємо нашвидкуруч садочок і групу продовженого дня для цих діток, маємо зали при двох пресвітеріях, а також на інших об’єктах. Знаходимось у пошуку педагогів, найкраще зі знанням принаймні російської, навіть початкового рівня, маємо місце від мера міста Люблін. Тому, якщо хтось вміє поводитись з дітьми, просимо звертатись.
Ми домовились із хорошою кадровою агенцією, тому маємо понад 400 робочих місць, і цю роботу вже пропонуємо нашим гостям з України.
Випробували також польовий шпиталь, ще трохи і спеціальні автобуси з лікарями і медсестрами поїдуть до пунктів прийому біля кордонів, від Дорогуська до Гребенного. Допомога буде надаватись в першу чергу дітям, котрі після кількаденного очікування біля кордону починають масово хворіти. Тому, якщо хтось знає, як користуватись стетоскопом чи шприцом, запрошуємо до нашої польової лікарні.
Все ще залишаються актуальними запрошення до відряджень на кордони (від 8:00 до 20:00) у статусі волонтерів-перекладачів чи аніматорів для дітей.
З великою пошаною Вас вітаю і Божого благословення всім тим, хто підтримує нас фінансово:
назва переказу – пожертвування на статутні цілі Україна
Нас тут вже є, на різних позиціях, майже 200 осіб, більшість з яких це волонтери з України, але також долучаються білоруси, грузини і громадяни інших країн.
Трішки дьогтю в цьому меді. Приїхала до нас жінка вся в сльозах, люблінський перевізник забрав їх зі Старого Самбору, що на Україні, до Любліна, це 280 км, домовились, що вони заплатять по 50 євро за людину, а була це жінка з п’ятьма маленькими дітьми. Перед кордоном водій отримав інформацію від керівника, що ціна все-таки буде по 130 євро за особу, що він і передав пасажирам. Звісно, що люди таких грошей із собою не мали. Я вийшов порозмовляти з водієм, і передав власникові цієї фірми – вдаючись до слів, які слушно вважаються нецензурними, – що він отримає або стільки на скільки домовлялись з самого початку (що і так занадто дорого), або в пику. Той вибрав, правильно, перший варіант.
То як закінчив Ахмат Кадиров? Отже, на його честь був збудований величезний стадіон (котрий сьогодні носить його ім’я), на території якого зведено також багато оздоблену почесну трибуну. Тут, 9 травня 2014 року, на день Перемоги в Росії, Кадиров виголосив свою промову. Коротко, тому що на п’ятій хвилині зрадницької промови підірвався до всіх… ну, де до святих. Будівельники рік перед тим замурували під трибуною величезну бомбу, яку і підірвали на день Перемоги.
Я не підтримую терористичних актів, шкода мені невинних смертей, людей, які були тоді на стадіоні, але Кадирова пожаліти не виходить. А цей приклад згадую як пересторогу для того, хто захоче в Києві навести кремлівський лад.
Przyznam szczerze, że sfera polityki, w obecnym wydaniu, czyli gry interesów bez honoru i zasad moralnych, jest czymś co mnie kompletnie zniesmacza. Najbardziej przykrym przykładem jest ostatnio francuski prezydent Macron, który niemal co kilka dni rozmawia z Putinem i nic z tego paplania nie wynika. Macron ma dookoła siebie piękny Paryż, skąd nie widać zrujnowanego Mariupola ani pogrzebów dzieci w Irpieniu pod Kijowem.
W historii, i to całkiem niedawnej, większą rolę od przywódców odgrywały ludy, obywatele, zjednoczone jakimiś ideami wielkie ludzkie manifestacje. Wcale nie myślę o tłumach czy zbiegowiskach, ale o bardzo świadomych osobach połączonych we wspólnoty wartości. To, co zaczęła wspólnota Solidarności w latach 1980 – 81, dokończyli politycy w r . 1989. Mur berliński zaczął kruszeć dzięki przebudzonym Niemcom, potem protokoły podpisywali panowie w garniturach, to samo Aksamitna Rewolucja w Pradze.
Nie wiem czy teraz przebudzą się ludy, społeczeństwa, obywatele Europy, przebudzą tak, aby przepędzić Macrona i inne tłuste europejskie koty z Niemiec, Włoch czy Brukseli.
Nie wiem czy tak się wydarzy teraz, ale wiem, że tak bywało i że nie ma rzeczy niemożliwych. Bardzo tego życzę Ukrainie.
PS. Drodzy czytelnicy!
Od czasu do czasu na tej stronie pojawi się wpis tłumaczony na język ukraiński przez Julię Cherkashynę. Mam nadzieję, że to ułatwi Wam, siostry i bracia z Ukrainy, pełniejsze zrozumienie moich myśli, które od początku wojny krążą wokół Ukrainy.
Rozbujała się nasza świetlica, czy raczej Przyśpieszone Przedszkole, gromadka dzieci, którymi od rana do późnego popołudnia opiekują się ukraińskie wychowawczynie.
I jak to dzieci, mówią prosto z mostu, mówią tak, że człowiek zamilcza i nie wie co odrzec, najlepiej nic chyba.
Bo co powiedzieć, kiedy sześcioletnia dziewczynka, Katia, z dumą oświadcza, że nie ma już tatusia, ale jej tatuś „nie umarł, tylko zginął za Ojczyznę”. Nie uroniła przy tym ani jednej łzy, mama nauczyła ją tak opowiadać o tatusiu.
Może starsi z nas jeszcze pamiętają, że podobne rzeczy słyszeliśmy bądź nawet mówiliśmy o naszych ojcach czy dziadkach, którzy zginęli gdzieś pod Monte Cassino czy na Wale Pomorskim.
W krótkiej glosie Katii jest wielka prawda, można umrzeć ale to zupełnie coś innego niż oddać życie za Ojczyznę. Zawsze fascynowało mnie Jezusowe rozumienie Swojej śmierci – „Ja życie moje oddaję, aby je [potem] znów odzyskać. Nikt Mi go nie zabiera, lecz Ja od siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać.”
Oczywiście, sarkastycznie można skomentować, co za różnica i tak na końcu jest trumna. Myślę jednak, zwłaszcza w kontekście Wielkiego Postu i zbliżającego się wspomnienia Śmierci Jezusa, że tak właśnie powinniśmy (wierzący w Chrystusa) spojrzeć na swoje życie. Nie musimy po prostu umierać, możemy oddawać swoje życie, my tu w Polsce po kawałku, dzień po dniu (na razie) a tata Katii i inni Ukraińcy szybko, raz raz, jedna kula i po wszystkim.
Katia dała mi dobrą lekcję, dzielę się nią z Wami. Zdjęcie ilustracyjne.
Nasze siostry i bracia będą potrzebowali coraz większego wsparcia, owszem fantastycznie zajęliśmy się tymi, którzy do nas uciekli. Przestrzegałem i przestrzegam nadal, że najtrudniejsze jest dopiero przed nami, po miodowym miesiącu przychodzi trudna codzienność.
Najtrudniejsze jest także przed Ukraińcami, którzy walczą z armiami rosyjskimi i tymi, którzy pozostali w swoich miastach i wsiach. Walczący są już potwornie zmęczeni, końca nie widać. Ci, co pozostali, są w coraz gorszej sytuacji, ceny idą w górę, o żywność coraz trudniej.
Piszę to po wielu rozmowach z naszymi partnerami w Charkowie, Kijowie, Żytomierzu i Zaporożu, czyli tam gdzie jest najgorzej. I będzie z dnia na dzień jeszcze gorzej.
Co to oznacza dla nas, Polaków? Obrazowo, musimy włączyć opcję Trwania, w słynnym hymnie św. Pawła jest rada – „Teraz trwają wiara, nadzieja i miłość”, trwają! Musimy trwać przy Ukrainie, jesteśmy jej sąsiadem, jeśli my nie wytrwamy, Ukraina może upaść.
W praktyce oznacza to, że musimy jeszcze głębiej sięgnąć do swoich kieszeni, na Ukrainie nie może zabraknąć chleba, nikt tam, nie może umrzeć z głodu. Zwłaszcza, że mamy tego chleba pod dostatkiem w Polsce.
Wyrwania w miłości, nadziei i wierze, sobie samu i każdemu z Was życzę. Poniżej wskazówka jednej z dróg wsparcia:
Kazanie na 4 Niedzielę Wielkiego Postu 27 marca 2022
Od ponad miesiąca codziennie piszę o wojnie i Ukrainie, codziennie myślę o Ukraińcach, codziennie rozmawiam z nimi i codziennie coś udaje nam się – w wymiarze naszego wolontariatu – dla nich zrobić.
Codziennie też medytuję nad Ewangelią i często następuje zderzenie rzeczywistości z wizją Ewangelii. Tak, jak dzisiaj, kiedy słyszymy opowieść nazwaną o Synu Marnotrawnym (choć Jezus tego określenia nie używa). Jeszcze bardziej konfliktowo brzmią inne wezwania Ewangelii – Miłujcie nieprzyjaciół waszych, módlcie się za tych, którzy was prześladują. Stając po stronie Ukraińców, Rosjan – w sensie tych, którzy toczą i popierają wojnę – mamy za wrogów. W odniesieniu do Ukraińców aplikujemy postawę miłosierdzia i współczucia, a do Rosjan? Przecież mamy wskazówkę – Miłujcie nieprzyjaciół waszych.
Wiem, sam o sobie, że nie jestem do końca przeniknięty Ewangelią, nie ma też narodu, który byłby do końca zewangelizowany. Nie dziwię się radykalnym gniewom, zwłaszcza gdy słyszymy o śmierci niewinnych dzieci. Granicą moich reakcji jest niedopuszczenie do nienawiści z jednej strony a z drugiej zanoszenie codziennej modlitwy za Rosję i Rosjan.
Chronię się także przed pogardą dla narodu rosyjskiego, nawet jeśli działania Putina popiera większość z nich. Pomimo Holocaustu nie pogardzam Niemcami ani innego narodu, który uległ fascynacji faszyzmem – a przecież wyznawcami tej ideologii, przynajmniej przez jakiś czas, byli Włosi, Węgrzy, Słowacy, Łotysze, Estończycy, Litwini czy Rumuni.
Staram się także ułożyć wszystko w sferze emocji, bardzo gorące wzbudzają we mnie Ukraińcy, ale te negatywne, też silne, próbuję trzymać na wodzy. Inaczej pozostaje zasada oko za oko, a przecież nie wyobrażam sobie, aby sprawiedliwe było mordowanie w odwecie rosyjskich dzieci czy równanie z ziemią – na wzór Mariupola – np. Jekaterynburg. W normach polityki i opcji militarnych sankcjonuje się odwet i zemstę, ale chcę trzymać się Ewangelii.
Sobota upłynęła nam – wolontariuszom – na zwykłej służbie, sprawowanej od ponad miesiąca. Przyjęliśmy dwa transporty z zagranicy, które przekażemy do Ukrainy, nasi tłumacze gimnastykowali się w kilku miejscach, przygotowaliśmy kanapki dla stojących w kolejkach przed ukraińskim konsulatem w Lublinie, lekarze doglądali chorych w halach i internatach. A jeszcze w piątek zgromadziliśmy się na spotkaniu podsumowującym miesiąc naszej służby. W dużej rzeszy wolontariuszy zdarzają się zabawne historie, niemal codziennie, tak samo w reakcjach naszych gości uciekających z Ukrainy. Trzy kwiatki z tych ogródków na koniec, w ramach dość krotochwilnych ogłoszeń.
Pierwsza historia, pytam młodą wolontariuszkę ile osób jest w jednej z rodzin szukających mieszkania w Lublinie. I słyszę spokojną odpowiedź – „Są dwie kobiety i od 4 do sześcioro dzieci …” Trochę zdziwiony – przecież to kwestia wielkości mieszkania – domagam się uściślenia. Niezbyt chętnie ale ustaliła, że dzieci jest pięcioro – „Przecież mówiłam, że od 4 do 6 …”
Wspomniana rodzina, to faktycznie dwie matki, jedna dość roztrzepana, najpierw zgubiła dokumenty , ale potem było jeszcze ciekawie. Długo szukali mieszkania, użyczyliśmy im jedno z będących pod naszą kuratelą, pojechali i rozgościli się. Posłali łóżka, zrobili kolację, już mieli siadać, aż ta roztrzepana odkryła, że zgubiła synka … Na szczęście spokojnie spał przez godzinę w samochodzie.
I jeszcze historia z kanapkami – patrz zdjęcie – dla oczekujących przed konsulatem, robimy je codziennie, pojawiają się nowi twórcy tychże smakołyków i nagle słyszą skrót – „Kto robi kanapki dla konsulatu?” I zdziwienie kogoś, kto jest po raz pierwszy – „To konsula też żywicie???” Spokojnie, kanapki idą tylko (na razie) do interesantów.
Ewangelia
W owym czasie przybliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi».
Opowiedział im wtedy następującą przypowieść:
«Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca: „Ojcze, daj mi część własności, która na mnie przypada”. Podzielił więc majątek między nich. Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swoją własność, żyjąc rozrzutnie.
A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie, i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał na służbę do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola, żeby pasł świnie. Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał.
Wtedy zastanowił się i rzekł: „Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu przymieram głodem. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mnie choćby jednym z twoich najemników”. Zabrał się więc i poszedł do swojego ojca.
A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i wobec ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem”.
Lecz ojciec powiedział do swoich sług: „Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i weselić się, ponieważ ten syn mój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”. I zaczęli się weselić.
Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to ma znaczyć. Ten mu rzekł: „Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego”.
Rozgniewał się na to i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: „Oto tyle lat ci służę i nie przekroczyłem nigdy twojego nakazu; ale mnie nigdy nie dałeś koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę”.
Lecz on mu odpowiedział: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, do ciebie należy. A trzeba było weselić się i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”».
Wczoraj po raz kolejny zadrżałem ze złości, prawdopodobna awaria samolotu wiozącego polskiego Prezydenta na spotkanie z prezydentem USA znowu ośmiesza nasze państwo. Być może był to najważniejszy lot prezydenta Dudy w ostatnim czasie. Oczywiście przywykliśmy pokrywać takie kompromitacje hasłem – „Polacy, nic się nie stało!” Stało się, po raz kolejny stało się. W materii awarii samolotów głów państwa plasujemy się nadal na poziomie środkowej Afryki i to mnie rozsierdza, drażni nadal wyższość racji partyjnych nad państwowymi. Aż prosi się, żeby przejrzeć pod kątem aktywności rosyjskich szpiegów szeregi mechaników samolotowych.
To, co dzieje się obok nas, w Ukrainie, przypomina trochę zasadę tsunami, wtórne fale docierają i do nas i do reszty Europy i do całego świata. Wszystkie dotychczasowe wojny powodowały nieodwracalne zmiany, nie łudźmy się, że po ewentualnym zakończeniu wojny w Ukrainie, wszystko wróci do stanu sprzed 24 lutego. Nie, uzyskamy nowy kształt, jeszcze nie wiemy jaki. Liczmy się z tym, że dotyczyć to będzie również Polski.
Na co dzień spotykam ludzi uciekających z Ukrainy, niektórzy chcą czym prędzej ujść na Zachód, u nas nie czują się już bezpiecznie. Działa tu trochę zasada, jak się pali chata obok nas, to i nasza może się zająć.
W tym wszystkim staram się nie tracić z oczu ludzi, na przykład pani Iriny, która boi się nawet dźwięku karetek pogotowia w Lublinie, przypominają jej te jadące do ofiar bomb i rakiet wrodzonym Charkowie. Dobrze, że mogliśmy jej – i innym siostrom i braciom z Ukrainy – dać bezpieczny dach nad głową w Lublinie. I Wy się do tego dołożyliście.
Otworzyliśmy wczoraj Ukraińsko – Polskie Okno Życia, Вікно Життя w Lublinie. Ktoś mi podpowiedział, że to chyba pierwsze w Europie a najprawdopodobniej i w świecie tego typu okno. Z nikim się nie ścigamy, ale cieszymy się z tego znaku otwartości na każde życie i gotowość chronienia go w każdej sytuacji. Tak wpisaliśmy się w Dzień Świętości Życia.
Wyekspediowaliśmy także ponad 16 ton pomocy do Charkowa, do tamtejszej organizacji „Różni ale Równi”, Pізні – Pівні,
lekarstwa, materace, karimaty, śpiwory, koce, chemię i dużo żywności.
Od początku wojny liczyliśmy dni, jak długo Ukraina opierać będzie się Rosji, potem tygodnie, od wczoraj przejść możemy na miesiące, bo to już drugi od 24 lutego. Obyśmy nie przeszli na lata.
W tym czasie Polska bardzo się „zaukrainiła”, od ukraińskiej mowy w wielu naszych domach, licznych UA na rejestracjach samochodów po niebiesko – żółte wstążeczki w klapach wszystkich twarzy w TV. Jak daleko zajdzie ten proces? Na razie, poza kilkoma głosami, nie słyszę, że proces ten może być nieodwracalny, a może. Czy, sięgając po analogie historyczne, wrócimy do Polski wielu narodów, religii i kultur? Przecież prze wieki takie były Rzeczpospolite! Niemal od zarania osiedlali się w naszych granicach Żydzi, przepędzani brutalnie z Zachodu w średniowieczu i później przez carów ze Wschodu. Potem przyjęliśmy jak swoich Ormian (kto był we Lwowie, wiem, o czym myślę), Tatarów, różnych Niemców (Vetterowie choćby w Lublinie). Odkryłem, że pod koniec XVI w. trzecią nacją w Lublinie pod względem liczebności, byli … katoliccy Szkoci! Po Reformacji emigrowali prześladowani na Wyspach, jeden nawet był zacnym rajcą miasta nad Bystrzycą.
Kres tej niemal od zawsze istniejącej w Rzeczpospolitej wielości narodów położył Stalin i jego nadwiślańscy wasale po r. 1945. Odtąd w Polsce mieli żyć tylko Polacy albo ci, którzy pod groźbą wysiedleni Polakami się na pozór stawali – vide Ukraińcy z Bieszczad i Roztocza. W gruncie rzeczy, hasło „Polska dla Polaków” jest endemicznie stalinowskie, komunistyczne.
Niestety, w ten niechlubny scenariusz wpisały się działania z ub. roku na granicy polsko – białoruskiej, śmiertelne ofiary spod Usnarza, których łatwo było uniknąć, będą na długo wstydem dla polskiej gościnności i solidarności. Bezbronne matki z dziećmi z Iraku czy Afganistanu, starcy i niepełnosprawni, to są także nasi bracia, jest dla nich miejsce w naszej Ojczyźnie, na szczęście kilkadziesiąt z nich mogliśmy już ugościć w Lublinie.
Mogę sobie wyobrazić, że za kilka lat staniemy – przynajmniej w niektórych województwach – przed koniecznością wprowadzenia ukraińskiego jako drugiego urzędowego. Coś podobnego stało się w USA z językiem hiszpańskim (nota bene USA będą wkrótce największym państwem świata jeśli chodzi o osoby hispanojęzyczne).
Musimy sobie mocno uświadomić, że nasza część Europy – a może i całej – jest na etapie gruntownej rekonstrukcji, finalnych skutków jeszcze nie znamy.
Mamy dziś takie radosne Święto, Zwiastowania Maryi przez Anioła, radosne bo zaczyna się nowy rozdział w dziejach świata. Wierzę, że obecność Ukraińców, tak liczna i piękna, ma coś w sobie ze Zwiastowania, Pan Bóg niezmiennie przychodzi do nas w ludziach, do nas Polaków, w Ukraińcach.
