Kazanie na uroczystość Zwiastowania NMP
Człowiek jest najlepszy. To dlatego Bóg stał się człowiekiem, dlatego wybrał człowieka na miejsce swojego mieszkania. Brawo!
Dzisiaj jest uroczystość Zwiastowania Marii, ale w istocie jest to święto człowieka, moje i wasze święto.
A świętować radzę dziś z zachwytem nad każdym człowiekiem, którego mamy przy sobie, obok siebie. No i jak ktoś ma poczucie humoru, to można też się zachwycić samym sobą przed lustrem, tam również zobaczymy człowieka, który jest bliski Panu Bogu.
Jesteśmy wielkimi szczęściarzami, mamy wkoło siebie ludzi, w których mieszka Pan Bóg i mieszka On także we mnie, w was! Mamy wielkie święto!
Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja.
Wszedłszy do Niej, anioł rzekł: «Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami».
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co by miało znaczyć to pozdrowienie.
Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca».
Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?»
Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego okryje Cię cieniem. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, którą miano za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego».
Na to rzekła Maryja: «Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa».
Wtedy odszedł od Niej anioł.
(Ł 1, 26 – 38)
