Strona o Bogu i życiu dla niewierzących, wierzących, wątpiących, poszukujących, tych, którym się wydaje, że wierzą i tych, którym się wydaje, że nie wierzą. Ks.Mieczysław Puzewicz
Po wyborze papieża Leona XIV najbardziej współczuję tzw. watykanistom, czyli dziennikarzom zajmującym się sprawami Watykanu. Ich spekulacje okazały się fałszywe, podobnie zresztą jak przy wyborze Jana Pawła II czy Franciszka.
Dla nas wierzących oczywiste jest, że Duch Święty jest sprawcą Niespodzianek. Największą sprawił dźwigając z martwych Jezusa z Nazaretu. Kto Mu zabroni powołać na następcę św. Piotra amerykańskiego kardynała?
Zgodnie z radosnym nastrojem tych dni, zróbmy w piątek 9 maja jakieś miłe niespodzianki naszym najbliższym. Vivat Papa, vivat Leon XIV!
Після обрання Папи Лева XIV я найбільше співчуваю так званим ватиканістам, тобто журналістам, які висвітлюють діяльність Ватикану. Їхні спекуляції виявилися неправдивими, так само, як і у випадку з виборами Івана Павла ІІ чи Франциска.
Для нас, віруючих, очевидно, що Святий Дух є автором несподіванок. Найбільшу Він спричинив, воскресивши з мертвих Ісуса з Назарету. Хто заборонить Йому призначити американського кардинала наступником святого Петра?
Підтримуючи радісний настрій цих днів, приготуймо приємні сюрпризи для наших близьких у п’ятницю 9 травня. Віват Папа, віват Лев XIV!
Po szokującym morderstwie na dziedzińcu Uniwersytetu Warszawskiego, nasunęły mi się smutne skojarzenia. Polacy mordują Polaków. W Warszawie młody student morduje siekierą pracownicę uniwersytetu. W czwartek 8 maja w liturgii wspominany jest inny krwawy mord, sprzed prawie tysiąca lat. W krakowskim kościele król Bolesław Śmiały najpierw zabija mieczem biskupa Stanisława, a potem zwłoki ćwiartuje. Ponad sto lat temu Eligiusz Niewiadomski morduje polskiego prezydenta, Gabriela Narutowicza, to były trzy strzały oddane z bliska. Wreszcie sześć lat temu, Stefan Wilmont trzema ciosami noża morduje Pawła Adamowicza, prezydenta Gdańska.
Nie chcę tutaj tworzyć jakiejś litanii polskich zbrodni, morderstwa są na porządku dziennym w każdym państwie. Chcę tylko przypomnieć, że nie jesteśmy jakimś niezwykłym, bardzo szlachetnym narodem, wyjątkowym i wspaniałym. Nie mamy prawa wywyższać się nad jakikolwiek inny naród, a często można usłyszeć, że jesteśmy lepsi od Żydów, Romów, Rosjan, ostatnio chyba najwięcej złego mówimy o Ukraińcach. Wolimy patrzeć na siebie przez pryzmat Chopina, Kopernika, Jana Pawła II, Igi Świątek lub Roberta Lewandowskiego.
Mamy dziś dzień Pokory Narodowej. Za wszystkie narodowe zbrodnie zadośćuczynić możemy uczynkami miłosierdzia. Na nowo odkryjmy, że jesteśmy wielką rodziną sióstr i braci.
Після шокуючого вбивства на подвір’ї Варшавського університету на думку спали сумні асоціації. Поляки вбивають поляків. У Варшаві молодий студент сокирою вбиває співробітницю університету. У четвер, 8 травня, на літургії згадують ще одне криваве вбивство, майже тисячу років тому. У краківському костелі король Болеслав Сміливий спочатку вбиває мечем єпископа Станіслава, а потім четвертує труп. Понад століття тому Елігіуш Нєвядомський вбиває польського президента Габріеля Нарутовича – трьома пострілами з близької відстані. Нарешті, шість років тому Стефан Вільмонт вбиває трьома ударами ножа мера Гданська Павла Адамовича.
Я не хочу створювати тут якусь літанію польських злочинів; вбивства є порядком денним у кожній країні. Я лише хочу нагадати, що ми не є якоюсь надзвичайною, дуже шляхетною нацією, винятковою і прекрасною. Ми не маємо права вивищуватися над будь-якою іншою нацією, і часто можна почути, що ми кращі за євреїв, ромів, росіян, а останнім часом про українців говорили чи не найгірші речі. Ми воліємо дивитися на себе через призму Шопена, Коперника, Івана Павла ІІ, Іги Свєнтек чи Роберта Левандовського.
Сьогодні – день національної покори. Ми можемо спокутувати всі національні злочини ділами милосердя. Відкриймо для себе, що ми є великою родиною сестер і братів.
Trochę z boku śledzę te dziwne zawody, zwane w Polsce kampanią prezydencką. Kto wygra? Kto popełnia faule? Dyscyplina dość paskudna.
Za to w centrum mojej uwagi są osoby, które też próbują wygrać. Ola walczy z uzależnieniem od alkoholu, a Klara próbuje pokonać amfetaminę. Igor ma i zaburzenia i mefedron (narkotyk).
Każdemu z was życzę zwycięstw w trudnych sprawach. To są nasze najważniejsze kampanie. A ponieważ Chrystus wygrał ze śmiercią, my też zwyciężymy.
Я стежив за цим дивним змаганням, відомим у Польщі як президентська кампанія, трохи збоку. Хто переможе? Хто буде порушувати правила? Дисципліна досить неприємна.
Тому я зосереджуюся на людях, які також намагаються перемогти. Оля бореться з алкогольною залежністю, Клара намагається побороти амфетамін. Ігор має і розлад, і мефедрон (наркотик).
Бажаю кожному з вас перемог у складних справах. Це наші найважливіші кампанії. І оскільки Христос переміг смерть, переможемо і ми.
Pomyślcie sobie o trzech osobach, za którymi tęsknicie. I nie tylko pomyślcie o nich. Powiedzcie im to lub napiszcie. To są trzy największe skarby waszego życia.
Подумайте про трьох людей, за якими ви сумуєте. І не просто подумайте про них. Скажіть їм або напишіть їм. Це три найбільші скарби вашого життя.
Mogę ujawnić, kto będzie następnym papieżem. Będzie nim jeden z kardynałów, właśnie obradujących w Watykanie. Konklawe jest najciekawszą formą przekazywania władzy w Kościele, zwykle odbywa się to drogą mianowania, mianuje się kardynałów, biskupów, proboszczów i wikariuszy. A papież jest wybierany przez delegatów z całego świata, miejmy nadzieję, że dokona się to już w tym tygodniu.
Cieszę się, że należę do Kościoła i że w najbliższym czasie poznamy naszego Przewodnika w wierze.
W Watykanie jest ciekawie, ale pamiętajmy, że najważniejsza jest miłość. To jej drogę trzeba wybierać codziennie. I to jest najważniejsze konklawe naszego życia.
Я можу сказати, хто буде наступним Папою Римським. Ним стане один з кардиналів, які зараз перебувають на конклаві у Ватикані. Конклав – це найцікавіша форма передачі влади в Церкві, вона зазвичай відбувається за призначенням, призначаються кардинали, єпископи, пастори і вікарії. А Папу обирають делегати з усього світу, сподіваюся, це станеться цього тижня.
Я щасливий, що є частиною Церкви і що найближчим часом ми познайомимося з нашим Провідником у вірі.
У Ватикані цікаво, але пам’ятаймо, що найголовніше – це любов. Саме її шлях треба обирати кожного дня. І це найважливіший конклав нашого життя.
W pewnym miasteczku przyjmowano kandydatów na strażaków i poddawano ich prostemu testowi na inteligencję. Brygadier zatem pyta młodego adepta strażackiego:
– Powiedz, czym się różni fortepian od skrzypiec?
Chłopak myśli, myśli i kalkuluje – „Hm, to egzamin na strażaka … Musi być tu coś podchwytliwego … I nagle przebłysk:
– Wiem, fortepian pali się dłużej niż skrzypce!
W Polsce dziś Dzień Strażaka, pozdrawiam wszystkich, którym patronuje św. Florian. Ewangelia przekazuje nam obrazek znad Jeziora Tyberiadzkiego i przekazanie ważnej funkcji w ręce św. Piotra. Wśród 12 apostołów, 7 było rybakami – bracia Piotr i Andrzej, ich kuzyni Jakub Starszy i Jan, Filip, Bartłomiej i Tomasz – jeden celnikiem (Mateusz), jeden faryzeuszem (Szymon), o profesji Jakuba Młodszego i Judy Tadeusza nic nie wiemy. Judaszowi przypisuje się zawód księgowego, ale to nic pewnego.
I jak to się stało, że tych Dwunastu tak mocno odmieniło losy świata? Dzięki nim – i ich następcom – wierzę ja, wierzycie i wy. W dialogu, jaki dziś czytamy, nastąpiło coś, co nazywam Aktywacją Miłości. Jezus wzywa Piotra – niezbyt pojętnego – aby aktywował Miłość. Do czego i ja dzisiaj zachęcam.
Kończę, żeby nie przedłużać, bo jeszcze zasłużę na żart mojej znajomej, która kiedyś oznajmiła mi, że jej proboszcz idealnie nadaje się na strażaka. Bo? Bo, leje wodę na kazaniach …
В одному містечку приймали кандидатів у пожежники і проводили простий тест на кмітливість. І ось бригадир запитує молодого пожежника-стажера:
– Скажи, чим відрізняється піаніно від скрипки?
Хлопчик думає, думає, рахує – “Хм, це ж іспит на пожежника… Тут має бути щось хитре… І раптом спалах:
– Я знаю, піаніно горить довше, ніж скрипка!
У Польщі сьогодні День пожежника, вітання всім тим, кому покровительствує святий Флоріан. Євангеліє дає нам картину Тиверіадського озера і передачі важливої функції святому Петру. З 12 апостолів семеро були рибалками – брати Петро та Андрій, їхні двоюрідні брати Яків Старший та Іван, Пилип, Варфоломій і Тома – один митар (Матвій), один фарисей (Симон), про професію Якова Молодшого та юдея Фаддея нам нічого не відомо. Юді приписують професію бухгалтера, але це не точно.
І як же сталося, що ці Дванадцять так потужно змінили долю світу? Завдяки їм – і їхнім наступникам – я вірю, і ви вірите. У діалозі, який ми сьогодні читаємо, відбулося те, що я називаю Активізацією Любові. Ісус закликає Петра – не дуже розуміючого – активізувати Любов. Це те, до чого я також заохочую його сьогодні.
Я закінчую, щоб не затягувати, бо все ще заслуговую на жарт моєї подруги, яка одного разу сказала мені, що її пастор ідеально підходить для того, щоб бути пожежником. Чому? Тому що, він ллє воду на своїх проповідях…
Євангеліє
Ewangelia
Jezus znowu ukazał się nad Jeziorem Tyberiadzkim. A ukazał się w ten sposób: Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos, Natanael z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza oraz dwaj inni z Jego uczniów. Szymon Piotr powiedział do nich: «Idę łowić ryby». Odpowiedzieli mu: «Idziemy i my z tobą». Wyszli więc i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie ułowili.
A gdy ranek zaświtał, Jezus stanął na brzegu. Jednakże uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus.
A Jezus rzekł do nich: «Dzieci, macie coś do jedzenia?»
Odpowiedzieli Mu: «Nie».
On rzekł do nich: «Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie». Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć.
Powiedział więc do Piotra ów uczeń, którego Jezus miłował: «To jest Pan!» Szymon Piotr, usłyszawszy, że to jest Pan, przywdział na siebie wierzchnią szatę – był bowiem prawie nagi – i rzucił się wpław do jeziora. Pozostali uczniowie przypłynęli łódką, ciągnąc za sobą sieć z rybami. Od brzegu bowiem nie było daleko – tylko około dwustu łokci.
A kiedy zeszli na ląd, ujrzeli rozłożone ognisko, a na nim ułożoną rybę oraz chleb. Rzekł do nich Jezus: «Przynieście jeszcze ryb, które teraz złowiliście». Poszedł Szymon Piotr i wyciągnął na brzeg sieć pełną wielkich ryb w liczbie stu pięćdziesięciu trzech. A pomimo tak wielkiej ilości sieć nie rozerwała się. Rzekł do nich Jezus: «Chodźcie, posilcie się!» Żaden z uczniów nie odważył się zadać Mu pytania: «Kto Ty jesteś?», bo wiedzieli, że to jest Pan. A Jezus przyszedł, wziął chleb i podał im – podobnie i rybę.
To już trzeci raz Jezus ukazał się uczniom od chwili, gdy zmartwychwstał.
A gdy spożyli śniadanie, rzekł Jezus do Szymona Piotra: «Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?»
Odpowiedział Mu: «Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham».
Rzekł do niego: «Paś baranki moje».
I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: «Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie?»
Odparł Mu: «Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham».
Rzekł do niego: «Paś owce moje».
Powiedział mu po raz trzeci: «Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie?»
Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: «Czy kochasz Mnie?» I rzekł do Niego: «Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham».
Rzekł do niego Jezus: «Paś owce moje.
Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz».
To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga. A wypowiedziawszy to, rzekł do niego: «Pójdź za Mną!»
Polska, koniecznie 3 maja napiszę. Mam taką ulubioną Polskę, która żyje na różnych marginesach. Nie ukrywam, że często się z nią spotykam. To Polska, która nie ma domu. Polska, która siedzi w więzieniu, a potem nikt nie chce jej podać ręki. Polska, która dużo pije i nie umie pokonać choroby alkoholowej. Polska, która ćpa amfetaminę i mefedron. Polska, która się prostytuuje. Polska, która kradnie, czasem z biedy, czasem z powodu głodu alkoholowego.
Ale ta Polska – rzecz jasna kocham ją – ma też poczucie humoru. Słyszę, jak dwóch moich znajomych bez domu próbuje umówić się na ognisko.
– To gdzie w końcu rozpalimy to ognisko?
– No, jak, gdzie? Na Orlenie! (popularna stacja benzynowa)
Chyba jednak zrezygnowali, bo nie słyszałem, żeby gdzieś jakiś Orlen eksplodował.
Inni dwaj chwalili się, że ukradli z sieciowego sklepu dwie „małpki”, czyli wódkę w niewielkich butelkach.
– Nieładnie, żeście ukradli – interweniuję.
– E tam, zaraz ukradli… Psze księdza, to była taka mała operacja bezgotówkowa …
Польща, я обов’язково напишу 3 травня. У мене є така улюблена Польща, яка живе на різних маргінесах. Я не приховую, що часто з нею стикаюся. Це Польща, яка не має дому. Польща, яка сидить у в’язниці, а потім ніхто не хоче подати їй руку. Польща, яка багато п’є і не знає, як перемогти алкогольну хворобу. Польща, яка вживає амфетаміни та мефедрон. Польща, яка торгує собою. Польща, яка краде, іноді від злиднів, іноді від алкогольного голоду.
Але ця Польща – звичайно, я її люблю – також має почуття гумору. Я чую, як двоє моїх друзів-безхатченків намагаються розпалити багаття.
– То де ж ми нарешті розпалимо це вогнище?
– Ну, наприклад, де? На «Орлені»! (популярна заправка)
Гадаю, вони вже здалися, бо я не чув, щоб Орлен десь вибухнув.
Інші двоє похвалилися, що вкрали дві «мавпочки» – горілку в маленьких пляшечках – з мережевого магазину.
– Це недобре, що ви вкрали, – втручаюся я.
– Та ні, це вони вкрали… Отче, це була маленька безготівкова операція…
Białoczerwona. Nasza flaga, nasz sztandar. Prosty skrót myślowy i uczuciowy do Polski. I teraz ciąg skojarzeń. Czerwiec 2012, piłkarskie Euro w Polsce. Cudowny wysyp flag na samochodach, wielka duma z Polski. Buzie kibiców i innych pomalowane na Polskę, białoczerwono. Wcześniejsze skojarzenie, kwiecień 2005, odejście Jana Pawła II. Też flagi, na taksówkach, balkonach mieszkań, w rękach ludzi. Białoczerwone i żółte. Przeplecione czarną wstążką żałobnego kiru. A kto był na Monte Cassino, na polskim cmentarzu, na pewno pamięta sporych rozmiarów flagę białoczerwoną. Co za duma! I jeszcze kwiaty na grobie generała Władysława Andersa, zawsze białoczerwone. Polska, duma, miłość do Ojczyzny. I jeszcze. Czerwiec 1956, 28 czerwca, Romek Strzałkowski, trzynastoletni. Idzie na czele pochodu z flagą, białoczerwoną. Dostaje bodajże dwie kule. Kona owinięty w tę flagę, a krew powiększa czerwień sztandaru. Za moją, naszą Polskę ta śmierć. I jeszcze. Kilka dni temu jeden z kandydatów na prezydenta w Polsce zdejmuje w Białej Podlaskiej flagę ukraińską z jakiegoś budynku. Smutno, bo dotychczas tylko Rosjanie zrzucali ukraińskie flagi w okupowanych przez siebie miastach w Ukrainie. Jakoś bardzo droga jest mi Białoczerwona. Wiem, to tylko dwa kolory i materiał. Droga jest mi także ta niebiesko żółta, za która giną moi bracia znad Dniepru. I chociaż jestem białoczerwonym Polakiem, to miłość bliźniego każe mi kochać wszystkie kolory.
Білий і червоний. Наш прапор, наш стяг. Проста ментальна та емоційна абетка для Польщі.
А тепер низка асоціацій. Червень 2012 року, футбольне Євро в Польщі. Чудове вивішування прапорів на автомобілях, велика гордість за Польщу. Обличчя вболівальників та інших людей, розфарбовані в польські кольори, біло-червоні.
Більш рання асоціація, квітень 2005 року, смерть Івана Павла ІІ. Також прапори, на таксі, балконах квартир, в руках у людей. Біло-жовті. Упереміж з чорною стрічкою траурного кірасира.
А той, хто бував на Монте-Кассіно, польському цвинтарі, напевно пам’ятає чималий біло-червоний прапор. Яка гордість! А також квіти на могилі генерала Владислава Андерса, завжди біло-червоні. Польща, гордість, любов до Батьківщини.
А ще. Червень 1956 року, 28 червня, Ромек Стшалковський, тринадцять років. Він іде на чолі процесії з біло-червоним прапором. У нього влучили, ймовірно, дві кулі. Конає, загорнутий у цей прапор, і кров посилює червоний колір стяга. За мою, нашу Польщу ця смерть.
І навіть більше. Кілька днів тому один з кандидатів у президенти Польщі знімає український прапор з якоїсь будівлі в Білій Підляській. Сумно, бо досі лише росіяни знімали українські прапори в окупованих ними містах України.
Якось так сталося, що біло-червоний прапор мені дуже дорогий. Я знаю, що це лише два кольори і матеріал. Мені також дорогий синьо-жовтий, за який гинуть мої побратими з-за Дніпра. І хоча я червоно-білий поляк, любов до ближнього змушує мене любити всі кольори.
Czy znaleźliście już swoją złotą nić? Co jakiś czas wracam tutaj do lektury z czasów młodości, która pomogła mi pogłębić moje doświadczenia w spotkaniu z Tajemnicą. Poniżej przytaczam znamienny fragment z genialnego dzieła Bede Griffithsa, angielskiego mnicha, pod tytułem „Złota Nić”.
Eksplodowały już zielenie, biele, żółcie; nie próżnuje także żaden ptak a i grubsza zwierzyna kipi energią. W praktyce mamy prawie apogeum wiosny. Rozpoczynamy długi weekend, może dzisiejszy tekst przyda się komuś z Was. A teraz już oddaję głos dla Bede Griffithsa.
Pewnego dnia, już pod koniec pobytu w szkole, wyszedłem samotnie na wieczorną przechadzkę i usłyszałem śpiew ptaków, a właściwie pełnego chóru ptasiego, jaki usłyszeć można tylko w tej porze roku o zmierzchu lub o świcie. Jeszcze dziś pamiętam uczucie zaskoczenia i zdziwienia, kiedy ten śpiew zabrzmiał mi w uszach. Zdawało mi się, że nigdy przedtem nie słyszałem ptasiego głosu, i zastanawiałem się, czy ptaki śpiewały tak przez cały Boży rok, a tylko ja ich nie słyszałem? (…) Niedaleko drzewa, przy którym stanąłem, poderwał się nagle skowronek z ziemi, wyśpiewał swoją pieśń nad moją głową i opadł nadal śpiewając. Po zachodzie słońca zasłona zmierzchu zaczęła pokrywać ziemię i świat ogarnęła cisza. Jeszcze teraz pamiętam uczucie lęku, jakie mną owładnęło. Czułem, że mam ochotę klęknąć jak w obecności anioła; nie śmiałem spojrzeć w niebo, bo wydawało mi się, że za jego zasłoną kryje się oblicze Boga. Przeżycia tego rodzaju nie są rzadkością, szczególnie we wczesnej młodości. Coś włamuje się w nasze życie, zmienia jego dotychczasowy bieg, a my dostosowujemy się do nowego sposobu bycia. Tego rodzaju doświadczenie może przyjść bądź przez naturę i poezję, jak u mnie, bądź też przez sztukę czy muzykę. Może też przynieść je przygoda: lot samolotem czy wspinaczka górska, wojna bądź też zwykłe zakochanie się czy jakiś przypadek, choroba, śmierć przyjaciół, nagła utrata majątku. Wszystko, co łamie powszedniość, może przekazać duszy tego rodzaju doświadczenie. Jednak cokolwiek to będzie, zrywa jakąś zasłonę, i po raz pierwszy w życiu oglądamy świat innymi oczyma, przenikając fasadę, którą wokół nas zbudowano. Nagle zdajemy sobie sprawę, że należymy do innego świata, że istnieją inne wymiary istnienia. Nie można tego przeżycia wypowiedzieć słowami, bo to, co nam się objawiło, przerasta je. Większość ludzi przeżywa takie doświadczenia, ale łatwo przechodzi mimo nich i gubi ich znaczenie. Powracają stare sposoby myślenia, świat znów przybiera dawną zwykła postać, wizja, która nas nawiedziła, rozpływa się. A przecież przeżycie nowej wizji świata jest momentem, w którym stajemy twarzą w twarz wobec prawdziwej rzeczywistości; w języku teologii nazywa się to momentem łaski. Przez chwilę widzimy nasze życie we właściwej perspektywie i w prawdziwym stosunku do wieczności. Wyzwalamy się z biegu czasu i dostrzegamy coś z odwiecznego porządku, który leży poza nim. Nie jesteśmy już wyizolowanymi jednostkami w konflikcie z otoczeniem, jesteśmy częścią całości, elementami powszechnej harmonii. I to jest właśnie owa ZŁOTA NIĆ.
Ви вже знайшли свою золоту нитку? Час від часу я повертаюся сюди, щоб прочитати щось з моєї юності, що допомогло поглибити мій досвід зустрічі з Таємницею. Нижче я цитую важливий уривок з блискучої праці англійського монаха Беда Гріффітса під назвою «Золота нитка».
Зелені, білі, жовті вже вибухнули; жодна пташка не сидить без діла, і навіть найгрубіші тварини переповнені енергією. На практиці ми майже в апогеї весни. Оскільки ми починаємо довгі вихідні, можливо, сьогоднішній текст буде корисним для когось із вас. А зараз я надаю слово Беду Гріффітсу.
Одного разу, вже наприкінці навчання в школі, я вийшов сам на вечірню прогулянку і почув пташиний спів, а точніше повний хор птахів, який можна почути тільки в цю пору року в сутінках або на світанку. Я й сьогодні пам’ятаю відчуття несподіванки і здивування, коли цей спів задзвенів у моїх вухах. Мені здалося, що я ніколи раніше не чув пташиного голосу, і я подумав, що, може, птахи так співають протягом усього Божого року, а тільки я їх не чую? (…) Біля дерева, біля якого я стояв, жайворонок раптом піднявся з землі, заспівав свою пісню над моєю головою і впав, все ще співаючи.
Після заходу сонця землю почала вкривати завіса сутінків, і світ поринув у тишу. Досі пам’ятаю почуття страху, яке охопило мене. Мені хотілося стати на коліна, немов перед ангелом; я не наважувався підняти погляд на небо, бо мені здавалося, що за його завісою ховається лик Божий.
Подібні переживання не є рідкістю, особливо в ранній юності. Щось вривається в наше життя, змінює його попередній плин, і ми пристосовуємося до нового способу буття. Цей досвід може прийти або через природу і поезію, як у мене, або через мистецтво чи музику. Це також може бути пригода: політ або сходження в гори, війна або просто закоханість, або нещасний випадок, хвороба, смерть друзів, раптова втрата майна. Все, що розриває буденність, може передати такий досвід душі. Але що б це не було, воно зриває якусь завісу, і ми вперше в житті бачимо світ іншими очима, проникаючи крізь фасад, який був збудований навколо нас. Раптом ми усвідомлюємо, що належимо до іншого світу, що існують інші виміри буття. Цей досвід неможливо передати словами, бо те, що нам відкривається, перевершує їх.
У більшості людей бувають такі переживання, але вони легко проходять, незважаючи на них, і втрачають свій сенс. Повертаються старі способи мислення, світ знову набуває своєї старої буденної форми, видіння, яке переслідувало нас, розчиняється. І все ж, переживання нового бачення світу – це момент, коли ми зустрічаємося віч-на-віч зі справжньою реальністю; мовою богослов’я це називається моментом благодаті. На якусь мить ми бачимо наше життя в правильній перспективі і в його справжньому зв’язку з вічністю. Ми вириваємося з потоку часу і бачимо щось з вічного порядку, що лежить поза ним. Ми більше не є ізольованими індивідами, які конфліктують з навколишнім світом, ми є частиною цілого, елементами вселенської гармонії.
Gdybym mówił językami ludzi i aniołów… dalszy ciąg na końcu wpisu. Przenoszę się do czasów współczesnych. I to brzmi tak.
Gdybym był bogaty jak Elon Musk, a miłości bym nie miał, jeździłbym codziennie inną Teslą. Byłbym niczym.
Gdybym był prezydentem USA, nałożyłbym cła na chmury płynące z Kanady i wiatry z Meksyku. Byłbym niczym.
Gdybym był kandydatem do Belwederu, kłóciłbym się z rywalami, wychodził na idiotę. I także byłbym niczym.
Gdybym był kardynałem, chodziłbym teraz do kaplicy Sykstyńskiej i nie mógłbym delektować się zapachem rozkwitającego białego bzu. Byłbym niczym
Kończy się jedna trzecia tego roku, niech dalej prowadzi nas miłość.
Якби я говорив мовами людськими та ангельськими… продовження в кінці посту. Переходжу до сьогоднішнього дня. І звучить це так.
Якби я був багатим, як Ілон Маск, і не мав би любові, то їздив би щодня на іншій Теслі. Я був би ніким.
Якби я був президентом США, я б наклав тарифи на хмари з Канади і вітри з Мексики. Я був би ніким.
Якби я був кандидатом у Бельведер, я б сперечався зі своїми суперниками, виглядав би ідіотом. І також був би ніким.
Якби я був кардиналом, я б зараз ходив до Сікстинської капели і не зміг би насолодитися ароматом білого бузку в цвіту. Я був би ніким
Третина цього року добігає кінця, нехай і надалі нас веде любов.
1 Gdybym mówił językami ludzi i aniołów1, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. 2 Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił. a miłości bym nie miał, byłbym niczym. 3 I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie2, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał. 4 Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; 5 nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; 6 nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. 7 Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. 8 Miłość nigdy nie ustaje, [nie jest] jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie. 9 Po części bowiem tylko poznajemy, po części prorokujemy. 10 Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe. 11 Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce. 12 Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz: Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany3. 13 Tak4 więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: z nich zaś największa jest miłość.
