DZIĘKI MIŁOŚCI

Poniedziałek 8 stycznia 2018 Tempo życia, codzienne obowiązki, praca, nadrabianie zaległości, to wszystko mamy od poniedziałku. I tak tydzień w tydzień.

W tym kieracie nie wolno nam się zagubić, zakręcić. Kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas (to z 1 Listu św. Jana Apostoła).

To się dzieje, kiedy lecimy po zakupy, budzimy zawsze zaspane dzieci, szybko pijemy kawę, nawet tylko do połowy, kiedy stoimy w korku (który szczególnie w poniedziałki jest wredny), kiedy idziemy do bankomatu. Cokolwiek zresztą robimy, dzięki miłości trwać możemy w Bogu.

Itinerarium

NIECH TO ŚWIĘTO NAS ZBUDZI

Kazanie na Święto Chrztu Pańskiego Niedziela 7 stycznia 2018 Może nie znamy lub nie pamiętamy daty naszego chrztu, to nawet nie takie ważne. Chrzest to znak, że nie jesteśmy byle kim, jesteśmy córkami i synami samego Boga.

O ile z faktu bycia człowiekiem wynika nasza godność, to, że nie wolno nas bić, okłamywać, okradać (i my tego nie możemy robić innym), o tyle z chrztu płynie zobowiązanie do bezwarunkowej miłości, do noszenia innych, kiedy nie dają rady sami. Aż do oddania życia za drugiego. To niech to Święto dzisiejsze zbudzi nas do Bożej miłości.

Jan Chrzciciel tak głosił: «Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby schyliwszy się, rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym». 

W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest w Jordanie. 

W chwili gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na Niego. A z nieba odezwał się głos: «Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie».

(Mk 1, 7 – 11)

Itinerarium

Nowa Droga AD 2018

Pierwsza tegoroczna wędrówka w ramach Nowej Drogi już rozpoczęta. W drodze są Jacek Matuszczak (opiekun) i jego towarzysz, Robert, który niedawno opuścił zakład karny. To już 52 uczestnik projektu resocjalizacyjnego, który realizujemy od 2013 r.

Przypomnę, że po przygotowaniu w zakładzie karnym, młody człowiek idzie kilkaset kilometrów pod opieką starszego cicerone. W trakcie drogi wykuwa się wizja przyszłości byłego więźnia. Po wędrówce uczestnicy projektu kończą kursy zawodowe i szkolenia, idą na staże, potem podejmują pracę. Niektórym możemy ufundować stancję na kilka miesięcy. Więcej o projekcie tutaj: http://itinerarium.pl/2017/09/23/zlota-wedrowka-nowej-drodze/

Jak zawsze proszę o wsparcie duchowe dla naszych wędrowców, modlitwą, dobrą myślą.

Itinerarium

ROZUM SERCE I CIAŁO KU ŻYWEMU BOGU

Kazanie na Uroczystość Objawienia Pańskiego Trzech Króli Sobota 6 stycznia 2018 Patrz, tu jest Bozia! Wisi na ścianie, nad łóżkiem – tak wskazujemy dzieciom gdzie jest Bóg. Nie trzeba Go szukać, wisi w pokoju nad łóżkiem. Potem widzimy obrazy i krzyże w innych domach, salach, przy ulicach i placach, co upewnia nas, że mamy Go na wyciągnięcie ręki. Nie krytykuję tradycji religijnych, myślę jednak, że spojrzenie na obraz nie wystarczy.

Opowieść o Mędrcach podpowiada trzy ważne ruchy, konieczne dla poszukiwania i odnalezienia Boga. Ujrzana gwiazda wymagała ruchu rozumu, myślenia, pytania i dociekania. Kto myśli o Bogu, pyta o Niego w swoich analizach życia, sensu świata i historii, ma szansę odnaleźć Go.

Drugi ruch należy do serca – „Przybyliśmy oddać Mu pokłon”. Jeśli ludzki duch idzie za nadzieją, wiarą, miłością, wchodzi w tajemnicę obecności Żywego Boga.

Trzeci ruch to wysiłek fizyczny, będący odpowiedzią na to, co dzieje się w rozumie i sercu. Jedni podejmują pielgrzymki, czasem długie i samotne, inni wędrują pośród przyrody, jeszcze inni wydeptują drogi do więzień i szpitali, gdzie odnajdują Boga w zgnębionych siostrach i braciach.

Rozum, serce i ciało, jeśli są w ruchu – na podobieństwo wysiłku Mędrców – wskazują pełną nadziei drogę ku Żywemu Bogu.

 

Gdy Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony Król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem Jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon». 

Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz. 

Ci mu odpowiedzieli: «W Betlejem judzkim, bo tak zostało napisane przez Proroka: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela». 

Wtedy Herod przywołał potajemnie mędrców i wywiedział się od nich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł: «Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon». Oni zaś, wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. 

A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, postępowała przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; padli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. 

A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się z powrotem do swojego kraju. (Mt 2,1 – 12)

 

Itinerarium

O CZTERECH POLKACH KOCHAJĄCYCH

Piątek 5 stycznia 2018  Cztery Polki zrobiły więcej dla rozwoju szkolnictwa niż wszyscy ministrowie edukacji razem wzięci. Ministrowie są tylko urzędnikami, a wspomniane kobiety były wizjonerkami, kochały Ojczyznę i polską młodzież.

Dwie z nich są bardziej znane, św. Jadwiga Andegaweńska doprowadziła do utworzenia Akademii Krakowskiej, dzisiejszego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Św. Urszula Ledóchowska, założycielka urszulanek „szarych”, stworzyła piękne dzieło wychowania dziewcząt najpierw w Petersburgu, a potem w Pniewach pod Poznaniem. Bł. Franciszka Siedliska zainicjowała sieć znakomitych szkół nazaretańskich. Dzisiejsza patronka, bł. Marcelina Darowska, to twórczyni Niepokalanek i jednego z najlepszych polskich liceów w Szymanowie (obok Niepokalanowa).

Darowska najpierw była wzorową żoną i matką dwójki dzieci. Po owdowieniu natchnęła ją myśl wychowywania i kształcenia dziewcząt, co w okresie silnej germanizacji i rusyfikacji w 2 połowie wieku XIX było pomysłem opatrznościowym i zaowocowało tysiącami znakomicie wyedukowanych Polek.

Widziałem już w swoim życiu kilkanaście reform systemu szkolnictwa w Polsce, ich ofiarami padają kolejne pokolenia dzieci i młodzieży. Zmieniają się liczby klas na różnych poziomach, panuje jakieś zaczadzone zaufanie w moc struktur. Mądrość i miłość, wizja i rozmach ducha przegrywają w zderzeniu z produkcją maturzystów i magistrów.

Pomimo tego nie tracę nadziei, że kierunek na wychowanie i wykształcenie Człowieka, dobrego, mądrego i solidarnego, odrodzi się jeszcze. Bohaterki dzisiejszego wpisu podejmowały swoje dzieła także w bardzo złych czasach.

Itinerarium

CZUŁOŚĆ BOGA

Czwartek 4 stycznia 2018 Jezus ujął ją za rękę, czytamy o córce Jaira – patrz niżej. A potem, gdy wszyscy „osłupieli wprost ze zdumienia”, polecił, aby dano jej jeść. Dotyk i troska o podstawową potrzebę dziecka.

Papież Franciszek często przypomina o czułości Boga. To prawda, która spełnia się poprzez nasze myśli, słowa, ręce i serca.

Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: «Talitha kum», to znaczy: „Dziewczynko, mówię ci, wstań!” Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I osłupieli wprost ze zdumienia. Przykazał im też z naciskiem, żeby nikt o tym nie wiedział, i polecił, aby jej dano jeść. (Mk 6,41 – 43)

Itinerarium

KIEDY LUDZIE SIĘ LUBIĄ

Środa 3 stycznia 2018 Jesteśmy już ze sobą ponad 60 lat – usłyszałem niedawno od pani, mówiącej w imieniu swoim i męża – To dość czasu, żebyśmy zdążyli się polubić.

W trakcie rozmowy zapytała małżonka czy posłodzić mu herbatę (i wiedziała, że chodzi o pół łyżeczki) i czy wziął lekarstwa. On z kolei podsunął jej ciastko, zalecając by wzięła to swojskie, upieczone przez córkę, bo „kupne” nie wygląda najlepiej. Potem ona, widząc, że małżonek trochę przysypia, poradziła by poszedł na kanapę do drugiego pokoju i nawet otworzyła tam drzwi. Wyjaśniała zaraz – Rozumiecie, on ma prawie 90 lat i należy mu się drzemka.

Kiedy ludzie się lubią, mają siebie nawzajem w polu widzenia, oczy i uszy służą im za radary rejestrujące nawet drobne potrzeby drugiej osoby. Są zwróceni ku sobie, szybko gotowi coś podać, podsunąć, otworzyć.

I pewnie dlatego trwają ze sobą po 60 lat i dłużej.

Itinerarium

CZEGO WIATR NIE ROZWIEJE

Wtorek 2 stycznia 2018 Otóż siostry i bracia zaczęliśmy Nowy Rok. Zaczynać i kończyć rok. Zaczynać i kończyć każdy miesiąc. Każdy dzień zaczynać i kończyć. Z miłością. Reszta to proch, który rozwieje pierwszy wiatr.

Itinerarium

OBYŚCIE TAKICH LUDZI MIELI

Poniedziałek 1 stycznia 2018 Najbardziej na ten rok życzę Wam ludzi. Czytając Ewangelię znalazłem tam setki bezimiennych kobiet i mężczyzn, prawdziwych bohaterów. Życzę Wam właśnie takich ludzi.

To ci ludzie, którzy „przynosili do Jezusa wszystkich chorych i opętanych”, „którzy biegali po całej okolicy i zaczynali znosić na noszach chorych, tam gdzie, jak słyszeli, przebywa Jezus”. Co to za ludzie? Nie wiemy, ale biegali, taszczyli chorych do Jezusa. Pełni entuzjazmu, wiary i energii przynosili swoich chorych, nieszczęśliwych i załamanych do Jezusa, a On „uzdrowił dotkniętych rozmaitymi chorobami”.

Nie znamy imion czterech kumpli chorego człowieka, którzy rozwalili dach nad domem gdzie był Jezus i „przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk” A Jezus widząc ich wiarę uzdrowił człowieka! Uzdrowił, widząc ICH wiarę! Takich ludzi Wam życzę! Nie znamy imienia setnika, który przyszedł prosić Jezusa o zdrowie dla swojego sługi – usłyszał: „Idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś!”

Takich ludzi Wam życzę, ludzi, którzy z wiarą będą wstawiać się za Wami, którzy zaniosą Was do Jezusa w swoich sercach i modlitwach. Takich ludzi, którzy staną przy was w szpitalu, w sądzie. Którzy z wiarą przyjdą do Was w dniach smutków i goryczy, którzy nie porzucą Was i nie zostawią samych. Którzy ucieszą się Waszym zdrowiem, podzielą Waszą radość i napiją się z Wami za Wasze szczęście.

Takich ludzi Wam życzę na Rok Pański 2018.

 

Ps. Cytaty za Ew. wg św. Marka i Mateusza.

Itinerarium

LAST MINUTE

Niedziela 31 grudnia 2017 W ostatni dzień roku nic nadzwyczajnego się nie dzieje. Co nie przeszkadza pijącym szampana i odpalającym petardy.

Istotne zmiany zaszły na niebie, od 22 grudnia dzień się już wydłuża, dziś prawie o pięć minut.

Jeszcze 24 godziny i zacznie się Rok Pański 2018, od Narodzenia Chrystusa. Cokolwiek odłożymy na jutro, nigdy się nie spełni. Cokolwiek ma się spełnić, trzeba zrobić dzisiaj. W ostatnie 24 godziny roku mijającego możemy wiele.

Przebaczyć komu zawiniliśmy. Odpuścić tym, którzy nas skrzywdzili. Powiedzieć po cichu prawdę prosto w oczy. Szczerze ukochać. Pocieszyć. Uwierzyć.

Itinerarium