Adwent wchodzi w decydującą fazę. W liturgii Kościoła Zachodniego ostatnie dni Adwentu, od 17 do 23 grudnia wyróżniają się specjalnymi antyfonami nieszpornymi, zwanymi antyfonami wielkimi, lub antyfonami „O”, z tej racji, że każda z nich od słowa „O” się zaczyna. Pierwsza z nich wybrzmi już dziś:
O Sapientia,
quae ex ore Altissimi prodiisti
attingens a fine usque ad finem,
fortiter suaviterque disponens omnia:
Veni ad docendum nos
viam prudentiae.
O Mądrości, która wyszłaś z ust Najwyższego, * Ty obejmujesz wszechświat od krańca do krańca / i wszystkim rządzisz z mocą i słodyczą; / przyjdź i naucz nas dróg roztropności.
Oczywiście, Nieszpory, Antyfony, nie są w stanie zmienić świata, choćby nie wiem jak pięknie by je recytowano czy śpiewano, nie nawrócą też nikogo, nie skłonią do przebaczenia, do odnowy myślenia. Nie są złotą nicią, którą zwijając można by tajemnice Boga posiąść.
Jaka mądrość, która rządzi z mocą i słodyczą (?) może nas interesować?
Mądrość jest jednak jak jedna z pięknie jaśniejących gwiazd, które ukazują, że jest inny, nowy świat, owa zapowiadana nowa ziemia i nowe życie, gdzie będzie inaczej, gdzie doznamy spełnienia.
Jeśli się nie zgubimy, idziemy tam, za Faresem, Ezronem, Eliudem, Józefem. Te imiona nic nam nie mówią. Podobnie banalne wydają się nam nazwiska Kowalskich, Nowaków, Jabłońskich i Kwiatkowskich.
Adwent objawia nam Tęsknotę za Nowym Życiem. Ku temu Życiu idzie się. Nie uciekniemy od prozy życia i nie wyrwiemy się – nawet jakimś ognistym rydwanem Eliasza – z naszej historii. Musimy przez nią Przejść, przejść przez nasze życie, zapatrzeni w gwiazdy – w gwiazdę Mądrości, Pokoju, Dobra, Radości i Miłości.
Podejmij z wdzięcznością swoją historię życia, swoje troski i z pozoru błahe sukcesy. Każda dobrze wysłuchana lekcja, z nielubianej fizyki, każde kolokwium ze śmiesznych kwestii anatomii, każda dobra rozmowa, każde podanie dłoni z otwartym jednocześnie sercem, każdy posiłek spożyty z wdzięcznością za chleb, każdy spacer z wdychanym głęboko powietrzem, wszystko, cokolwiek czynimy, zapatrzeni w gwiazdę Mądrości, Pokoju czy Miłości, zbliża nas do Tajemnicy Bliskiego Boga, Bliższego niż nam się wydaje.
Idź.
LITURGIA SŁOWA
(Rdz 49,2.8-10)
Jakub zwołał swoich synów i powiedział do nich: Zbierzcie się i słuchajcie, synowie Jakuba, słuchajcie Izraela, ojca waszego! Judo, ciebie sławić będą bracia twoi, twoja bowiem ręka na karku twych wrogów! Synowie twego ojca będą ci oddawać pokłon! Judo, młody lwie, na zdobyczy róść będziesz, mój synu: jak lew czai się, gotuje do skoku, do lwicy podobny – któż się ośmieli go drażnić? Nie zostanie odjęte berło od Judy ani laska pasterska spośród kolan jego, aż przyjdzie ten, do którego ono należy, i zdobędzie posłuch u narodów!
(Ps 72,1-4.7-8.17)
REFREN: Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie
Boże, przekaż Twój sąd Królowi,
a Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.
Aby Twoim ludem rządził sprawiedliwie
i ubogimi według prawa.
Niech góry przyniosą pokój ludowi,
a wzgórza sprawiedliwość.
Otoczy opieką ubogich z ludu,
będzie ratował dzieci biedaków.
Za dni Jego zakwitnie sprawiedliwość
i wielki pokój, aż księżyc nie zgaśnie.
Będzie panował od morza do morza,
od Rzeki aż po krańce ziemi.
Niech Jego imię trwa na wieki,
jak długo świeci słońce, niech trwa Jego imię.
Niech Jego imieniem wzajemnie się błogosławią,
niech wszystkie narody ziemi życzą Mu szczęścia.
Mądrości Najwyższego, która urządzasz wszystko mocno i łagodnie, przyjdź i naucz nas drogi roztropności.
(Mt 1,1-17)
Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama. Abraham był ojcem Izaaka; Izaak ojcem Jakuba; Jakub ojcem Judy i jego braci; Juda zaś był ojcem Faresa i Zary, których matką była Tamar. Fares był ojcem Ezrona; Ezron ojcem Arama; Aram ojcem Aminadaba; Aminadab ojcem Naassona; Naasson ojcem Salmona; Salmon ojcem Booza, a matką była Rachab. Booz był ojcem Obeda, a matką była Rut. Obed był ojcem Jessego, a Jesse ojcem króla Dawida. Dawid był ojcem Salomona, a matką była /dawna/ żona Uriasza. Salomon był ojcem Roboama; Roboam ojcem Abiasza; Abiasz ojcem Asy; Asa ojcem Jozafata; Jozafat ojcem Jorama; Joram ojcem Ozjasza; Ozjasz ojcem Joatama; Joatam ojcem Achaza; Achaz ojcem Ezechiasza; Ezechiasz ojcem Manassesa; Manasses ojcem Amosa; Amos ojcem Jozjasza; Jozjasz ojcem Jechoniasza i jego braci w czasie przesiedlenia babilońskiego. Po przesiedleniu babilońskim Jechoniasz był ojcem Salatiela; Salatiel ojcem Zorobabela; Zorobabel ojcem Abiuda; Abiud ojcem Eliakima; Eliakim ojcem Azora; Azor ojcem Sadoka; Sadok ojcem Achima; Achim ojcem Eliuda; Eliud ojcem Eleazara; Eleazar ojcem Mattana; Mattan ojcem Jakuba; Jakub ojcem Józefa, męża Maryi, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem. Tak więc w całości od Abrahama do Dawida jest czternaście pokoleń; od Dawida do przesiedlenia babilońskiego czternaście pokoleń; od przesiedlenia babilońskiego do Chrystusa czternaście pokoleń.
