Kazanie na Wielki Czwartek Uroczystość ustanowienia Eucharystii 29 marca 2018 Jedna z moich znajomych nie mogła przez dłuższy czas przystępować do komunii świętej, z powodu pozostawania w związku niesakramentalnym (przy jednoczesnym staraniu o stwierdzenie nieważności pierwszego małżeństwa). Co niedzielę chodziła jednak do kościoła, najchętniej ze znajomymi i zawsze prosiła kogoś: „Ty, weź przyjmij komunię świętą za mnie!” Była do tego stopnia natarczywa, że dopingowało to niektórych do pójścia do spowiedzi, żeby spełnić prośbę dziewczyny.
Przyjmowanie komunii świętej za kogoś kto nie może (lub nie chce) jej przyjąć jest wyrazem głębokiego zrozumienia sensu Eucharystii i pięknym aktem solidarności. Wyzwala także z religijnego egoizmu, że Pan Jezus w hostii jest tylko dla mnie.
Wspomniana znajoma, kiedy już z powrotem sama może przyjmować komunię świętą, przyjmuje ją w każdą niedzielę (i częściej). Kiedyś też podzieliła się spostrzeżeniem: „Szkoda mi ludzi, którzy mogą przyjmować komunię świętą, a nie robią tego, bo nie chce im się iść do spowiedzi”.
