Kazanie na Święto Ofiarowania Pańskiego piątek 2 lutego 2018 Mam wielką sympatię do ludzi, zwykle są dobrzy i ciekawi. Sporo już przeżyłem , dlatego ci sympatyczni, dobrzy i ciekawi ludzie, których znam, to Ukraińcy, Niemcy, Rosjanie, Żydzi, Arabowie (Syryjczycy, Egipcjanie i inni), Białorusini, Czeczeńcy, Gruzini, Chińczycy i wielu innych. O Polakach nie wspominam, to oczywiste. Powiem nawet, że mam nadwyżkę sympatii do Żydów, ze względów religijnych. Bo i Pan Jezus jest Żydem, i moja ukochana Maria, Matka Boża jest Żydówką, Żydem był Święty Piotr i Święty Paweł i cała reszta Apostołów. Z powodu miłości do psalmów, którymi modlę się codziennie (również za was), jestem może nawet w pewnym sensie filosemitą.
Tej sympatii, miłości do ludzi, uczę się od Jezusa z Nazaretu, obrzezanego i ofiarowanego Bogu, zgodnie z tradycją i religią swojego narodu. Ten Jezus za wzór najbardziej godnych naśladowania postaw podawał Samarytan, Fenicjan i Rzymian, rzadko swoich ziomków (szlachetnym wyjątkiem była – na przykład – uboga wdowa).
Jesteśmy Polakami, inni są Żydami, Ukraińcami albo Wietnamczykami. Wszyscy jesteśmy dziećmi Bożymi, zatem braćmi i siostrami. Ogromnie mnie cieszy wielka liczba narodów i jeszcze większa liczba ludzi. W podobny sposób cieszę się, że na świecie są stokrotki i przebiśniegi, i pewnie nudno byłoby gdyby istniały tylko tulipany. Wszystkie kwiaty są piękne, wszystkie narody są cudownym Bożym bukietem.
Świętujmy dzisiaj braterstwo z każdym człowiekiem, radość różności narodów i kolorów skóry. Pan Jezus jest w każdym z nas.
EWANGELIA NA DZIŚ
Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, Rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego.
A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż nie zobaczy Mesjasza Pańskiego.
Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił:
«Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu
w pokoju, według Twojego słowa.
Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,
któreś przygotował wobec wszystkich narodów:
światło na oświecenie pogan
i chwałę ludu Twego, Izraela».
A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu».
Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, kórzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy.
A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret.
Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.
(Łk 2,22 – 40)
