Kazanie na Zaduszki czwartek 2 listopada 2017 Mój seminaryjny rektor, ks. Mieczysław Brzozowski, uczył, że dobry kaznodzieja ma w jednej ręce Pismo Święte, a w drugiej gazetę, żeby w świetle Bożego Słowa widzieć ludzkie życie i mówić do ludzi. Za to, ilekroć staję przy jego grobie, dziękuję Bogu.
Wujek Roman pokazał mi jak się nęci leszcze w zakolach rzeki i jak pomiędzy kamieniami wypatrzyć żerujące lipienie. Za to, ilekroć stoję przy jego grobie albo nad rzeką, mówię Bogu, że to był mądry człowiek, który dzielił się z innymi swoim dobrem.
Krzysiek, którego prawie dwa lata temu znalazłem nieżywego już w śmietniku, nigdy nie narzekał i nie marudził, mimo tego, że nie miał domu i rodziny, pieniędzy i czystego ubrania. Za to, ilekroć go wspominam dziękuję Bogu i przestaję narzekać.
Jesteśmy utkani z dobra, jakie dają nam ludzie, dobro tych, którzy odeszli jest wpisane w nasze życiorysy. Jesteśmy zbudowani z dobra dziadków, rodziców, przyjaciół, bliskich a nawet rzadko spotykanych ludzi. Kiedy wspominam zmarłych, których znałem, dziękuję za nich Bogu, niech usłyszy, że byli dobrymi ludźmi. I do tego was zachęcam, Bóg cieszy się, kiedy słyszy nasze podziękowania za ludzi z którymi szliśmy przez życie. Przy okazji pamiętajmy, że i nasze dobro wpisuje się w biografie ludzi, z którymi żyjemy i pracujemy.
Dziś Dzień Zaduszny, wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych, możemy uczynić go dniem wdzięczności przed Bogiem za tych, którzy przez dobro stali się częścią naszego życia. I jest to dzień wezwania do mnożenia tego dobra, którym możemy obdarować wszystkich idących z nami przez życie.
