Wtorek 17 stycznia 2017 Jednego razu podeszła do mnie parafianka, mocno zdenerwowana i zapytała co ma zrobić, bo zapomniała, że jest piątek i zjadła na obiad mielonego, w czasie wizyty u siostry.
– A czy smakowało pani? – zapytałem.
– No tak … – odrzekła niepewnie kobieta.
– To proszę powiedzieć „Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu”.
Czujemy się bezpiecznie, jeśli zachowujemy się poprawnie, wobec fiskusa, policji drogowej, straży miejskiej i zasadniczego męża. I podobnie myślimy o Panu Bogu, który – jak nam się zdaje – surowo monitoruje co wcinamy w piątki (i środy popielcowe). Zgodnie z Pismem Świętym Pan Bóg nie wie co to piątek, bo u Niego zawsze jest Teraz, a my mamy te wszystkie „blue Monday” (ponoć był wczoraj – najsmutniejszy dzień w roku), tłuste czwartki i wolne soboty.
Święty Paweł przypominał Galatom, wówczas zamieszkujących okolice dzisiejszej Ankary, stolicy, Turcji, że „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus!” (List św. Pawła do tychże Galatów, rozdział 5, wers 1).
Z powodu tej wolności uczniowie zrywali kłosy i smakowały im. Wolność jest tym, co czyni nas podobnymi do samego Pana Boga. Do Pana Boga, którego należy kochać całym sercem, umysłem, ze wszystkich sił i myśli.
Ewangelia na dzisiaj:
Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat pośród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze rzekli do Niego: «Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno?»
On im odpowiedział: «Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy znalazł się w potrzebie i poczuł głód, on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzyszom».
I dodał: «To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu» Mk 2, 23-28
