RATUJ NAS PANIE BO BRAKNIE POBOŻNYCH

Czwartek 22 maja 2014

Psalmy, od kilkudziesięciu lat codziennie mi towarzyszące i krzepiące, czasem też mnie rozbawiają. Może i wam się buźka roześmieje, czytajcie.

Autor psalmu 12 rozpoczyna z niebywałą pewnością siebie: „Ratuj nas, Panie, bo braknie pobożnych!” Ha! Kto z was się pod tym podpisze? Przypuszczam, że to żart, ale słyszałem, że ten psalm bardzo chętnie odmawiają prałaci oraz członkowie niektórych wspólnot neokatechumenalnych. Pasuje także eurosceptykom ze zgrozą patrzących na dewiacje Zachodu.

Z kolei psalm 33 należy do koronnych modlitw sympatyków pewnego stronnictwa politycznego, zwłaszcza werset piąty: „Pan miłuje prawo i sprawiedliwość!”

Przeciwnicy obfitego zarostu cytują zaś brodatym i wąsatym urywek z psalmu 68: „Pan skruszy kudłatą czaszkę grzesznika” (22).

W psalmie 44 zniecierpliwiony nieruchliwością Boga poeta gani Stwórcę: „Ocknij się! Dlaczego śpisz, Panie? Obudź się!” Trochę wyrozumiałości, każdemu może wszak przydarzyć się drzemka! Podobnie w psalmach wypada popędzać Boga: „Do Ciebie wołam, Panie, prędko mi dopomóż!”(140, 1). Można także przeciągać Boga na swoją stronę: „W swojej łaskawości zniszcz moich wrogów i wytrać wszystkich, którzy mnie dręczą, albowiem ja jestem Twoim sługą!” (143,12) albo „Niech występni wpadną w swoje sieci, podczas gdy ja ujdę cało!” (140, 10).

Szczerze mówiąc, jeśli zestawimy te śmiałe wołania z ugrzecznionymi i ornamentowymi modlitwami „pobiblijnymi”, powstaje wrażenie jakbyśmy przenieśli się z wielkiego kolorowego ogrodu na mały balkon z zaniedbaną, smutną rabatką. W niczym nie ubliżając miłośnikom bratków …

Ale co tam, radośnie wołajmy: „Ratuj nas, Panie, bo braknie pobożnych!”